Written by London Swaminathan
Date: 19 NOVEMBER 2017
Time uploaded in London- 20-58
Post No. 4413
Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.
(First Part was posted yesterday)
முதல் அத்தியாயத் தொடர்ச்சி
ஸ்லோகம் 11. முதலில் ஒரு புருஷன் உருவாக்கப்பட்டான்; அவர்தான் பிரம்மா எனப்படுகிறார். அவரைப் படைத்தவரோ இந்த பிரபஞ்சத்துக்குக் காரணமானவர். சரீரம் இல்லாதவர்; வேதாந்தத்தினால் அவரை அறிவதால் அவரை ‘சத்’ (real) என்றும், கண் முதலிய புற உறுப்புகளால் அறிய முடியாமையால் ‘அசத்’ (unreal) என்றும் சொல்லுவர்.
12.பிரம்மாவானவர் ஒரு பிரம்ம வருஷம் வசித்து, மனத்தினாலேயே இந்த அண்டம் இரண்டாகும்படி, இரு துண்டுகளாக்கினார்.
13.மேல் பகுதியில் சுவர்க்கத்தையும், கீழ்ப்பகுதியில் பூமியையும் இடையில் ஆகாசத்தையும் உருவாக்கினார். எட்டு திக்குகளையும் சமுத்திரத்தையும் படைத்தார்.
14.அந்த பிரம்மாவானவர் மனத்தை (மனது) படைத்தார். அதை ‘சத்’(real) என்றும் ‘அசத்’ (unreal) என்றும் அறிக; ஞானத்தை உண்டு பண்ணுவதால் மனஸ், ‘சத்’ ஆகும்; கண்ணுக்குத் த்ரியாமையால் ‘அசத்’ எனப்படும்; அத்தோடு நான் என்னும் அஹம்காரத்தைப் படைத்தார்.
- சிருஷ்டிக்கு முன்னமே, சத்வம் முதலிய மூன்று குணங்களையும் ஐந்து விஷயங்களைக் கிரஹிக்கக்கூடிய 5 ஞானேந்திரியங்களையும் வரிசைக் கிரமத்தில் உருவாக்கினார்.
- முன் சொல்லிய ஆகாயம் முதலிய ஐம்பூதங்களின் தன்மாத்திரைகளையும் அஹம்காரத்தையும் சூட்சுமமாய் அதன் அதன் நிலைகளில் அடக்கி–தன்னுடைய சக்தியையும் சேர்த்து– மானுடம், விலங்கு, பறவைகள் என்று உயிரினங்களைப் படைத்தார்.
17.பிரம்மாவினால் உண்டாக்கப்பட்ட ஐம்பூதங்களும், அஹங்காரமும் இந்த உடலில் சூட்சும ரூபத்தில் அடைந்ததால், உடலுக்கு ஸரீரம் என்று பெயர். சம்ஸ்கிருதத்தில் ‘ஆஸ்ரயந்தி’ (inhabit) என்றால் வசிக்கிறது’ உருவம் அடைகிறது (embody) என்று பொருள்; இந்த ஆச்ரயந்தியால் சரீரம் உருவானதாகச் சொல்புரட்டு செய்கிறார் மனு; பின் ஒரு ஸ்லோகத்தில் மனிதன் என்ற பெயர் எப்படி உருவானது என்றும் சொல் வித்தை செய்வதைக் காண்போம்.
- பஞ்ச பூதங்களும் அதனதன் குணங்களுடன், மனத்துடன் சூட்சுமமாக உள்ளே நுழைகிறது.
19.பஞ்ச தன்மாத்திரை, அஹங்காரம், மனது இந்த ஏழு விஷயங்களையும் சிருஷ்டிக்கும் வல்லமை படைத்தவர் கடவுள். பிறப்பு, இறப்பற்ற அவரிடமிருந்து அழியக்கூடிய இந்த உலகம் உண்டாகிறது.
20.ஐம்பூதங்களில் முதாலனது
ஆகாசம், அதன் குணம் சப்தம்;
இரண்டாவது வாயு-அதன் குணம் ஸ்பரிசம்/தொடும் உணர்ச்சி,
மூன்றாவது தீ/ தேயு- அதனுடைய குணம் உருவம்/ரூபம்; , நான்காவது- நீர்/அப்பு- அதனுடைய குணம்- சுவை /ரசம், ஐந்தாவது பிருதிவி (பூமி) -அதன் குணம்- கந்தம்/வாசனை . ஒவ்வொன்றும் முந்தையவற்றின் குணங்களையும் சேர்த்துக்கொண்டு தன் குணத்தையும் உடைத்தாய் இருக்கும். அதாவது, கடைசியாக உள்ள பூமிக்கு மொத்தம் ஐந்து குணங்கள் இருக்கும்.
என் கருத்து
பிற்கால புராணங்களிலும், பிற நாட்டு நூல்களிலும் மனிதனைக் களி மண்ணால் செய்து அதில் உயிரைக் கடவுள் ஊதினார், உடனே அது உயிருள்ள உருவமாயிற்று என்று எழுதி வைத்தனர். ஆனால் மனு, அறிவியல் முறையில் அணுகுகிறார். நம்முடைய உடம்பில் ஐந்து பூதங்கள் – நீர், நெருப்பு (உடல் சூடு), வாயு (மூச்சுக் காற்று), தண்ணீர் (உடலில் 70 சதவிகிதமும் பூமியின் பரப்பில் 70 சதவிகிதமும் உள்ளது), ஆகாசம் (வெற்றிடம் (மூக்கினுள், காதினுள்…..) உள்ளன. இவைகளைச் சேர்த்தால் மட்டும் உயிர் வந்துவிடாது. பிரம்மனின் சக்தி, “நான்” என்னும் உணர்வு இருந்தால்தான் அது அசையும் பொருளாக இருக்கும். நாம் இறந்தவுடன் பஞ்ச பூதங்களுடன் நம் உடல் கலப்பதும் கண்கூடு. ஆக , அறிவியல் முறையில் மனு, அணுகியுள்ளார்.
பஞ்ச பூதங்கள் மட்டும் இருக்குமானால், அது உயிரற்ற திடப் பொருளாகவும் இருக்கமுடியும்; ஆகையால் மனிதனாக இயங்க, அதனுள் மனஸ், நான் என்னும் உணர்வு, சத்வ ரஜோ, தமோ குணங்கள், ஞான இந்திரியங்கள் ஆகியன அவசியம் என்பது மனுவின் வாதம்.
மனம், உள்ளம், நெஞ்சம், இதயம், சிந்தனை ஆகியன ஒரு ஆழமான விஷயம். இதற்கு உடலில் ஒரு உறுப்பு இல்லை. ஆனால் உள்ளத்திலிருந்து—- என் இதயத்திலிருந்து——நெஞ்சத்தைத் திறந்து- சொல்கிறேன்— உணர்கிறேன் என்று சொல்லுவது வழக்கு—- இது எல்லா மொழிகளிலும் உண்டு. ஆனால் இதை எல்லாம் செய்வது மூளை என்பது அறிவியல் கூற்று. இந்துக்களோவெனில் மூளை மட்டும ல் ல- மனஸ், அஹம்காரம் (அஹம் என்ற சம்ஸ்க்ருத சொல்லுக்கு நான் என்று பொருள்) ஆகியனவும் மனிதனின் செயல்பாட்டிற்குக் காரணம் என்று சொல்லுவர்.
சரீரம் என்ற சொல்லுக்குக் கொடுக்கும் விளக்கம், நாராயண என்ற சொல்லுக்குக் கொடுத்த விளக்கம், இனிமேல் மனித என்ற சொல்லுக்குக் கொடுக்கப் போகும் விளக்கம் எல்லாம், இந்துக்கள் சொல்லில் வல்லவர்கள், அவர்கள் அனைவரும் செல்லேர் உழவர்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது. வேதத்திலேயே இது போன்ற சொல் ஜாலம், (Pun on Words) சொல் விந்தை, சொல் சர்கஸ் இருப்பதால் இந்து நாகரீகம் அறிவில் முதிர்ச்சி கண்ட நாகரீகம் என்பது தெளிவாகிறது.
- From that (first) cause, which is indiscernible, eternal, and both real and unreal, was produced that male (Purusha), who is famed in this world (under the appellation of) Brahman.
- The divine one resided in that egg during a whole year, then he himself by his thought (alone) divided it into two halves;
- And out of those two halves he formed heaven and earth, between them the middle sphere, the eight points of the horizon, and the eternal abode of the waters.
- From himself (atmanah) he also drew forth the mind, which is both real and unreal, likewise from the mind egoism, which possesses the function of self-consciousness (and is) lordly;
- Moreover, the great one, the soul, and all (products) affected by the three qualities, and, in their order, the five organs which perceive the objects of sensation.
- But, joining minute particles even of those six, which possess measureless power, with particles of himself, he created all beings.
- Because those six (kinds of) minute particles, which form the (creator’s) frame, enter (a-sri) these (creatures), therefore the wise call his frame sarira, (the body.)
- That the great elements enter, together with their functions and the mind, through its minute parts the framer of all beings, the imperishable one.
- But from minute body (-framing) particles of these seven very powerful Purushas springs this (world), the perishable from the imperishable.
- Among them each succeeding (element) acquires the quality of the preceding one, and whatever place (in the sequence) each of them occupies, even so many qualities it is declared to possess.
यत् तत् कारणमव्यक्तं नित्यं सदसदात्मकम् ।
तद्विसृष्टः स पुरुषो लोके ब्रह्मैति कीर्त्यते ॥ 11
तस्मिन्नण्डे स भगवानुषित्वा परिवत्सरम् ।
स्वयमेवात्मनो ध्यानात् तदण्डमकरोद् द्विधा ॥ 12
ताभ्यां स शकलाभ्यां च दिवं भूमिं च निर्ममे ।
मध्ये व्योम दिशश्चाष्टावपां स्थानं च शाश्वतम् ॥ 13॥
उद्बबर्हात्मनश्चैव मनः सदसदात्मकम् ।
मनसश्चाप्यहङ्कारमभिमन्तारमीश्वरम् ॥ 14॥
अहङ्कारम्] महान्तमेव चात्मानं सर्वाणि त्रिगुणानि च ।
विषयाणां ग्रहीतॄणि शनैः पञ्चैन्द्रियाणि च ॥ 15॥
तेषां त्ववयवान् सूक्ष्मान् षण्णामप्यमितौजसाम् ।
संनिवेश्यात्ममात्रासु सर्वभूतानि निर्ममे ॥ 16
सन्निवेश्य यन् मूर्त्यवयवाः सूक्ष्मास्तानीमान्याश्रयन्ति षट् ।
तस्माच्छरीरमित्याहुस्तस्य मूर्तिं मनीषिणः ॥ 17
यन् मूर्त्यवयवाः सूक्ष्मास्तानीमान्याश्रयन्ति षट् ।
तस्माच्छरीरमित्याहुस्तस्य मूर्तिं मनीषिणः ॥ 18॥
तदाविशन्ति भूतानि महान्ति सह कर्मभिः ।
मनश्चावयवैः सूक्ष्मैः सर्वभूतकृदव्ययम् ॥ 19॥
तेषामिदं तु सप्तानां पुरुषाणां महौजसाम् ।
सूक्ष्माभ्यो मूर्तिमात्राभ्यः संभवत्यव्ययाद् व्ययम् ॥ 20॥
आद्याद्यस्य गुणं त्वेषामवाप्नोति परः परः ।
यो यो यावतिथश्चैषां स स तावद् गुणः स्मृतः ॥ Bछ्.Sछ्॥
–Subham–
Tamil and Vedas 