All posts for the year 2015

God performs Funeral Rites: Strange Custom in Tiruvannamalai

Hoysala means Lion Killer

Research Paper written by London swaminathan

Research article No. 1620; Date: 3^rd February 2015

Veera Vallala also known as Ballalan III (1291-1343 CE) ruled the Hoysala kingdom for over half a century. But it was a turbulent period in South India. Sultan Alauddin Khilji from Delhi started attacking the south. His commander Malikafur came with a big force and pillaged all the temples and palaces along his way up to Madurai, the capital of Pandya Kingdom. It happened in 1311. Without knowing Malik Kafur’s invasion, Vallalan tried to take advantage of the infighting between the sons of Maravarman Kulasekara Pandya. When Vallala was not in the capital, Malik Kafur defeated the Hoysala army easily and advanced further south. In fact the Hoysalas were unaware and unprepared for the impending attack.

Hoysala kingdom was returned to Vallalan under some compromising formula. In 1327 CE, next Sultan of Delhi, Muhammed bin Tughluk attacked the Hoysalas. Vallala was a very powerful king at that time. He was assisted by Harihara and Bukka,two efficient commanders, who later established the Vijayanagar Empire. It drove the Muslim invaders back to Delhi and left the task to Veera Shivaji to finish them off.

King Vallalan was a great devotee of Lord Shiva and used to visit Tiruvannamalai, one of the Panchabhuta (five elements) Shrines. Tiruvannamalai represented Fire in the five elements. Vallala faced another attack from Madurai Sultan Alauddin Udauji in 1341. Udauji was killed in the battle field by a mysterious arrow. Then came another attack from Ghiasuddin Damghani. Now Vallala was caught by surprise and taken as a prisoner. He was beheaded and his head was hung from the walls of Madurai fort according to Ibn Batuda. The Arab traveller visited Madurai and saw it with his own eyes.

King Veera Vallala in Tiruvannamalai Temple

During his life time, King Vallala did a great service to the Tiruvannamalai and even today the main tower is known as Vallala Gopuram (tower built by Vallala). His statues in different styles are found in the temple. Flowers are offered to the great king every day. In addition to the tower, he built many buildings in the temple. The temple still honours him through a strange ceremony. Vallala died in the month of Masi (February in English calendar). Every year on the king’s death anniversary, the priests gather there to announce the death of King Vallala. When they did it for the first time, when the king actually died, Lord Shiva announced that he would do the funeral rites

(It is said that since the king had no children, Lord Shiva promised him that he would do all his funeral ceremony. Some historians believe that he had sons.)

Every year when the priests announce the death of Veera Vallala, his image is taken in a procession and is taken to Pallikonda Pattu. That is where the king was buried. It is said that Shiva himself ordered to do this ceremony. Shiva performs the funeral rites. Nowadays the priests represent Lord Shiva. Ellappa Nayanar, a fourteenth century poet has written about the great devotion of Veera Vallalan in his Arunachaleswarar Puranam.

Nine inscriptions of Vallala are found in the temple. One interesting fact has come out of these inscriptions – that Tiruvannamalai was his Southern capital with the name of Aruna Samudra Vallala Pattana. Another inscription dated 1317 gives all the titles of the great king. It is written in Tamil and Sanskrit. King and the queen have given lot of gifts to the temple for proper maintenance of the temple. Wages to priests, food offering, repair works, construction of a temple wall were some of the items found in the inscription.

Temple photo by Lalgudi C Vedanarayanan of London

Part of the inscription runs like this:

“The illustrious king Vallala Deva ruling over the whole earth and possessing physique like the killer of elephants, is victorious. This Vallala Deva possessing all auspicious things was staying at his capital which was distinguished by the name Aruna Samudra belonging to the Hoysala kingdom which was established with love by his father ………

Hoysala king with his queens

Lesson of Modesty

There is another interesting story about King Vallala. After constructing the tower he became very conceited and proud of his achievement. Lord Shiva wanted to teach him a lesson. When the ten day annual festival was held, the procession of statues could not leave through that tower gateway. So they had to take the ornate palanquin of God Shiva through a different gate. This happened every day for nine days during the ten day festival. The procession was using a different route. The king got distressed and prayed to Lord Siva for forgiveness. Immediately the temple workers found it easier to go through the tower gate built by Vallala. This custom is followed even now. Only on the tenth day of the festival, God’s procession use the Veera Vallalan Gate Way (Tiruvasal). God wants to teach us to be modest even after achieving great things in life!

These two strange customs are the special things about this temple. By performing funeral rites God acted as the son of king Vallala. By refusing to leave the temple through king’s tower, he taught him modesty.

Source Book: The Light of Arunachaleswarar written by Iswari Kamalabaskaran of London.

contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on February 3, 2015 • Permalink

Posted in History, Religion

Tagged Ballalan III, Strange customs, Tiruvannamalai, Veera Vallalan

Posted by Tamil and Vedas on February 3, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/02/03/god-performs-funeral-rites-strange-custom-in-tiruvannamalai/

தண்ணீர் கொண்டு வா — நியாயம்!

சம்ஸ்கிருதச் செல்வம் – இரண்டாம் பாகம்

தண்ணீர் கொண்டு வா — நியாயம்!

Post No 1619; Dated 3rd Febraury 2015

by ச.நாகராஜன்

நியாயங்களின் வரிசைத் தொடரில் மேலும் சில நியாயங்களைப் பார்ப்போம்:.

चन्द्रचन्द्रिकान्यायः

candracandrika nyayah

சந்திர சந்திரிகா நியாயம்

சந்திரனும் அதன் ஒளியும் பற்றிய நியாயம் இது. நிலவின் குளிர்ந்த ஒளியையும் நிலவையும் பிரிக்கவே முடியாது என்பதைச் சொல்லும் இந்த நியாயம் பிரிக்க முடியாதபடி இணைந்து பிணைந்து இருக்கும் இரு பொருள்களைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

जलानयनन्यायः

jalanayana nyayah

ஜலாநயன நியாயம்

நீரைக் கொண்டு வருதல் பற்றிய நியாயம் இது.

குடிக்கத் தண்ணீர் கொண்டு வா என்று ஒருவரிடம் சொன்னால் அதைக் கொண்டுவரும் போது அதை எடுத்து வருவதற்கான குவளையும் கொண்டு வா என்பதும் அதில் அடங்கும் அல்லவா! பிரிக்க முடியாத ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்பு கொண்ட இரு விஷயங்களைக் குறிப்பிட இந்த நியாயம் பயன்படுத்தப் படுகிறது.

Painting by S. Ilayaraja from Face Book

चित्रांगनान्यायः

citrangana nyayah

சித்ராங்கனா நியாயம்

ஓவியம் ஒன்றில் சித்தரிக்கப்படும் அணங்கு பற்றிய நியாயம் இது. எவ்வளவு தான் த்த்ரூபமாக ஒரு அழகியின் படத்தை வரைந்தாலும் கூட அந்த அழகி நேரில் இருப்பது போல ஆகுமா? ஆகாது. எவ்வளவு அரிய முயற்சி எடுத்து ஓவியத்தை வரைந்தாலும் கூட நிஜத்திற்கு அது நிகராகாது. அதே போல ஒருவன் எவ்வளவு தான் சித்தரித்தாலும் பேசினாலும் ஒரு விஷயத்தின் நிஜ ரூபம் காண்பிக்கப்படும் போது அதற்கு நிகராக எதுவும் ஆகாது என்பதைச் சுட்டிக் காட்ட இந்த நியாயம் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

कूर्माङ्गन्यायः

kurmanga nyayah.

கூர்மாங்க நியாயம்

கூர்மம் – ஆமை அங்கம் – உறுப்பு

ஆமையின் உறுப்புகள் பற்றிய நியாயம் இது. ஆமை தனது கழுத்து மற்றும் கால்களை தேவைப்படும்போது மட்டுமே வெளியில் நீட்டும். தேவை இல்லாவிட்டாலோ அல்லது ஒரு ஆபத்து வந்தாலோ அது தன் கழுத்தையும் கால்களையும் இழுத்து தன் ஓட்டிற்குள் அடக்கிக்கொண்டு விடும். அதே போல விஷயம் தெரிந்த ஒருவன் தன் சக்தியை தேவைப்படும் போது மட்டுமே வெளியில் காட்டுவான். சரியான வாய்ப்பு வரும் போது தன் திறனைக் காட்டிப் பயன் பெறுவான். தேவையற்ற காலங்களில் அனாவசியமாக தன் திறமைகளைக் காட்டி சக்தியை விரயம் ஆக்க மாட்டான்; தம்ப்பட்டம் அடிக்க மாட்டான்.

इक्षुविकारन्यायः

iksuvikara nyayah

இக்ஷுவிகார நியாயம்

கரும்பை எப்படியெல்லாம் மாற்றுகிறோம் என்பதைக் குறிக்கும் நியாயம் இது. கரும்பை வெட்டி எடுத்து அதை முதலில் நசுக்கி அதன் சாறு எடுக்கப்படுகிறது. அந்தச் சாறு சூடாக்கப்பட்டுப் பின்னர் மெதுவாக திட நிலைக்கு கொண்டு வரப்படுகிறது. பின்னர் அது சுத்திகரிக்கப்பட்டு அழகிய வெல்லக் கட்டிகளாக ஆக்கப்படுகிறது. படிப்படியாக ஒரு விஷயம் பக்குவப்படுத்தப்பட்டு இறுதியில் விரும்புகின்ற ஒரு வடிவமாக ஆவதைச் சுட்டிக்காட்ட இந்த நியாயம் பயன்படுத்தப்படும்.

contact swami_48@yahoo.com
********

Leave a comment

by Tamil and Vedas on February 3, 2015 • Permalink

Posted in Culture, Sanskrit Literature

Tagged Moon, Nyayas in Tamil, Painting, Tortoise, Water

Posted by Tamil and Vedas on February 3, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/02/03/%e0%ae%a4%e0%ae%a3%e0%af%8d%e0%ae%a3%e0%af%80%e0%ae%b0%e0%af%8d-%e0%ae%95%e0%af%8a%e0%ae%a3%e0%af%8d%e0%ae%9f%e0%af%81-%e0%ae%b5%e0%ae%be-%e0%ae%a8%e0%ae%bf%e0%ae%af%e0%ae%be%e0%ae%af%e0%ae%ae/

Pandya Kings: Second List

Dictionary of 10,000 Indian Kings – Part 13

Compiled by london swaminathan

Post No: 1618: Dated 2 February 2015

160 Kings in Rig Veda published here on 23rd November 2014.

First part of the article –146 kings beginning with letter ‘A’.

Second part– 65 Pandya Kings of Madurai+ Puranic Kings

Third part — 122 kings beginning with letter ‘B’

Fourth Part- 43 Kings of Vijayanagara Empire + 34 Kings under letter C.

Fifth Part – 106 Kashmiri Hindu Kings

Sixth Part – 30 Satavahana Kings + 136 Kings underletter D.

Seventh Part – 35 Tamil Pandya Kings of Sangam Age.

Eighth Part – List of Chera (Kerala) 22 kings of Sangam Age+ Kings listed under E (3),G(37) & H(28)=68kings

Ninth Part- 39 Choza Kings of Tamil Nadu

Tenth Part- 104 kings from Cambodia, Champa, Sri Vjaya Kingdom of Indonesia and Pallava

11th part:Under ‘I’ 13 kings+ Under ‘J’ 40 kings+ Under ‘K” 147 kings are listed.

12th Part:– 113 kings of various Indonesian kingdoms are listed.

Here in this 13th Part let us look at the list of those kings listed

UNDER ‘L’ 14 + UNDER ‘M’ 72 + PANDYA II LIST 36=122 KINGS

So far 1555 Kings were listed.

KINGS UNDER “L”

L1)LAKSHMANA, BROTHER OF RAMA—1060 BCE

L2)LAKSHMANA JALAVASINI –

L3)LALITTHA

L4)LAMBODHARA – 76-58 CE

L5)LAUHAGANDHI GARGYA – 900 BCE

L6)LAUHI KAUSIKA – 1270 BCE

L7)LAUHITYA VISVAMITRA – 1250 BCE

L8)LAVA, SON OF RAMA – 1040 BCE

L9)LAVANA MADHAVA YADAVA –1290 BCE

L10)LESA KSATRAVRDHDHA – 1550 BCE

L11)LOHAGANDHA GARGYA – 900 BCE

L12)LOHITA OR LAUHIA -1270 BCE

L13)LOMAPADA DASARATHA – 1090 BCE

L14)LOMAPADA VAIDHARBA – 1260 BCE

LOPAMUDRA, WIFE OF AGASTYA – 1240 BCE

M1)MADGU YADAVA – 1170

M2)MADHU VASRA -1310 BCE

M3)MADHU YADAVA PURUDVAHA – 1260 BCE

M4)MADHU RAKSASA –

M5)MADHUCCHANDAS VAISVAMITRA – 1260 BCE

M6)MADIRA, WIFE TO VASUDEVA – 1100 BCE

M7)MADRA, DAUGHTER OF BHADRASVA –

M8)MADRAVATI, WIFE TO PARIKSHIT – 955 BCE

MADRI, WIFE TO VRSNI –1190 BCE

MADRI SUSILA –

M9)MAHABHAUMA AVACINI PAURAVA – 1100BCE

M10)MAHABHISA OF MAHABHARATA – SHANTANU IN HIS PREVIOUS BIRTH

M11)MAHADHRTI VAIDEHA – 1180 BCE

M12)MAHAKOSALA SANJAYA –

M13)MAHAMANAS ANAVA – 1380 BCE

M14)MAHANANDIN OF MAGADHA – 446 BCE

M15)MAHANT PAURAVA DVIMIDHA – 1180 BCE

M16)MAHAROMAN VAIDEHA – 1140 BCE

M17)MAHASALA ANAVA – 1400 BCE

M18)MAHAUJAS VASUDEVA – 1000 BCE

MAHAVIRA JINA – 544 BCE

M19)MAHAVIRA OF AMAHIYU –1160 BCE

M20)MAHIMNARA DRHADHANUS

M21)MAHINETRA OF MAGADHA—650 BCE

M22)MAHISMANT YADAVA – 1460 BCE

M23)MALINI SAUCARAVI YADAVI – 880 BCE

MAMATA, MOTHER OF DIRGATAMAS – 1295 BCE

M24)MANASYU PAURAVA – 1700 BCE

M25)MANDAKA YADAVA – 1230 BCE

M26)MANKILA VATSAPRA –

M27)MANDHATR YAUVANASVA –1490 BCE

M28)MANTALAKA ANDHRA – 68-73 BCE

M29)MANU VAIVASVATA –

M30)MANU AIKSVAKAVA – 1200 BCE

MARICA, FATHER OF KASYAPA – 1275 BCE

MARISI, WIFE TO DEVAMILHUS — 1280 BCE

M31)MARU AIKSVAKAVA – 950 BCE

M32)MARUDEVA – 745 BCE

M33)MARU VAIDEHA – 1280 BCE

M34)MARUTASVA BHARADVAJA – 1230 BCE

M35)MARUTTA AVIKSITA -1280 BCE

M36)MARUTTA TURVASU -1290 BCE

M37)MARUTTA SAINEYAVA YADAVA – 1400 BCE

MARYADA, WIFE TO AVACINA – 1120 BCE

MARYADA DEVATHITHI – 1040 BCE

M38)MATIVAJA OF MITANNI – 1400 BCE

M39)MATSYA VASAVA CAIDYA – 1165 BCE

M40)MAVELLA VASAVA CAIDYA – 1165 BCE

M41)MAYU AYAVA – 1600 BCE

M42)MEDHATITI KANVA – 1310 BCE

M43)MEDHATITI KANVA – 114 BCE

M44)MEDHAVIN VATSA – 620 BCE

M45)MEGHASVATI ANDHRA – 46CE

MENAKA – 1290 BCE

M46)MENAKA VADHRYASVA – 1190 BCE

M47)MENANDER MILINDA – 158

M48)MINARATHA RAMARATHA

M49)MITADHVAJA JANAKA—1000 BCE

M50)MITHI SAPYA NAIMEYA – 1520 BCE

M51)MITRA, SON OF VASUDEVA –

M52)MITRABAHU NAGNAJITEYA –

M53)MITRAJYOTI

M54)MITRASAHA KAMMASHAPADA SAUDASA-1310 BCE

M55)MITRASENA

M56)MITRAVANT MAITRAVINDEYA

M57)MITRAVARCAS

M58)MITRAVARUNA VAISISTHA

MITRAVINDHA, BROTHER OF MITAVANT

M59)MITRAVINDA KALINDI

M60)MITRAYU PANCALA DAIVODASA – 1150 BCE

MOGALLIPUTTA TISSA – 329 BCE (MAUDGALYI PUTRA)

M61)MRDURA ARIMEJAYA – 1050 BCE

M62)MRGAKETANA ANIRUDHDHA KARSNA – 910 BCE

MRGAVATI, WIFE TO SATANIKA -500 BCE

M63)MUCUKUNDA MANDHATARA – 1460 BCE

M64)MUDGALA PANCALA – 1230 BCE

M65)MULAKA ASMAKI NABHAGI – 1270

M66)MUNDA NANDIVARDHANA

M67)MUNI RUCI VAIDEHA

M68)MUNI KURU – 1420 BCE

THE ABOVE LIST AND DATES ARE TAKEM FROM DATES AND DYNASTIES IN EARLIEST INDIA BY R MORTON SMITH

I AM ADDING A FEW MORE FROM WHO IS WHO IN THE MAHABHRATA:

M68)MALAYADVAJA PANDYA, FOUTH ON PANDAVA SIDE AND KILLED BY ASHWATTAMA

M69)MANDHATA, SON OF YAVANASHWA

M70)MARUTT – A PIOUS KING OF ANCIENT TIMES

M71)MAVEKALA, SON OF KING UPARICHARA AND QUEEN GIRIKA

M72)MEDHASANDHI- SON OF KING JARASANDHA’S SON SAHADEVA

HISTORICAL PANDYA KINGS OF LATER AGE (First Pandya King List with 35 Sangam age kings is in Part 7).This is Second list of Pandyas.

PAN36)MURTHY NAYANAR (Fifth Century CE)

PAN37)KADUNGON – 560 CE

PAN38)MARAVARMAN AVANI CULAMANI – 590

PAN39)SELZIYAN SENDAN – 620

PAN40)ARIKESARI MARAVARMAN NEDUMARAN – 670

PAN41)KOCHADAIYAN RANADHIRAN – 710

PAN42)ARIKESARI PARANKUSA MARAVARMAN RAJASIMHAN – 735

PAN43)PARANKUSA NEDUNJATAIYAN – 765

PAN44)RAJASIMHAN -790

PAN45)VARAGUNAN – 800

PAN46)SRIMARA SRIVALLABHAN – 830

PAN47)VARAGUNAVARMAN – 862

PAN48)PARANKUSA VIRA NARAYANAN – 80

PAN49)MARAVARMAN RAJASIMHAN – 900-920 CE

AFTER CHOZA’S VICTORY, PADYAS WERE RULING UNDER THEM

PAN50)SUNDARA PANDYA

PAN51)VIRA PANDYA

PAN52VIRA PANDYA

PAN53)AMARABHUJANGA TIVRAKOPA

PAN54)JATAVARMAN SUNDARA CHOZA PANDYA

PAN55)MARAVARMAN VIKRAMACHOZA PANDYA

PAN56)MARAVARMAN PARAKRAMACHOZA PANDYA

PAN57)JATAVARMAN CHOZA PANDYA

PAN58)SRIVALLABHA MANAKULACALA (1101-1124)

PAN59)MARAVARMAN SRIVALLABHA- 1132-1161 CE

PAN60)PARAKRAMABAHU- 1161-62

PAN61)KULASEKARA PANDYA III –

PAN62)VIRA PANDYA III

PAN63)JATAVARMA SRI VALABHA – 1175

PAN64)JATAVARMAKULASEKARA – 1190

PAN65)PARAKRAMABAHU OF SRI LANKA- 1212

PAN66)MARAVARMA SUNDARAPANDYA – 1216

PAN67)SUNDARAVARMA KULASEKARA – 1238

PAN68)MARAVARMA SUNDARAPANDYA – II – 1238-1251

PAN69)JATAVARMA SUNDARA PANDYA – 1251

PAN70)SUNDARA PANDYA IV – 1209

PAN71)VIRA PANDYA – 1309

THEN MUSLIM INVASION FROM DELHI

Madurai sultanate ruled till Kumara kampanna of Vijayanagara empire routed Muslims.

contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on February 2, 2015 • Permalink

Posted in History

Tagged King list 13, Pandya kings

Posted by Tamil and Vedas on February 2, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/02/02/pandya-kings-second-list/

தமிழ் திரைப்படங்களில் சம்ஸ்கிருதம்! – 1

by ச.நாகராஜன்

Written by S Nagarajan

Post No. 1617; Dated 2nd February 2015

உலகின் ஒப்பற்ற மொழி தமிழ்

தாய் மொழியின் மீது பற்று கொள்ளாதவனை மனிதனாகவே கருத முடியாது. அதே சமயம் இதர மொழிகளின் மீது காழ்ப்புணர்ச்சி கொள்பவனையும் மனிதனாகக் கருத முடியாது.

உலகின் ஒப்பற்ற தனி மொழியான தமிழின் பெருமையைச் சொல்ல வல்லவர்கள் பல மொழியையும் அறிந்திருக்க வேண்டும். குறிப்பாக சம்ஸ்கிருதத்தை அறிந்திருக்க வேண்டும்.

சம்ஸ்கிருதமும் அறிவோம்

பாரதப் பண்பாட்டின் ஆணி வேராக விளங்கும் வேதங்கள், உபநிடதங்கள், புராணங்கள், இராமாயண, மஹாபாரத இதிஹாஸங்கள் ஏராளமான காவியங்கள், மற்றும் கலைகளை விளக்கும் நூல்கள் எனப் பல்லாயிரக்கணக்கில் சம்ஸ்கிருத அறிவுக் களஞ்சியம் விரிந்துள்ளது. ஆகவே காழ்ப்புணர்ச்சி அற்ற சமரஸ நோக்கில் எதையும் கற்று ஏற்றம் பெறுவதே சிறப்பு.

வெகுஜன கவர்ச்சியாக இன்றைய நாட்களில் விளங்கும் திரைப்படங்களில் சம்ஸ்கிருதம் நிறையவே இருக்கிறது. இதில் தப்பு ஏதும் இல்லை. காலம் காலமாக நாம் தமிழகத்தில் அன்றாடம் வழங்கி வரும் சில சொற்களின் ஆணி வேரை சம்ஸ்கிருத மூலத்தில் பார்க்க முடியும்.

நடிகர் திலகம், நடிகையர் திலகம், மக்கள் திலகம்

எடுத்துக் காட்டாக சடங்கு பற்றிய திரைப்படக் காட்சிகளை எடுத்துக் கொள்வோம். எத்தனை பாடல்கள் உள்ளன! இந்த சடங்கை எந்த ஜாதியினராவது விட்டு விடுவார்களா, இன்றும் கூட!

சடங்கு என்ற சொல் ஷட் +அங்கம் = ஷடங்கம் என்ற சம்ஸ்கிருத சொல்லில் இருந்து எழுந்த ஒன்று.

திரைப்படங்களில் அபாரமாக நடிக்கும் நடிக நடிகையரைக் கூட திலகம் என்று தான் சொல்கிறோம். நடிகர் திலகம், நடிகையர் திலகம், மக்கள் திலகம் என நம் மனம் கவர்ந்த சிறப்பு நடிக நடிகையரை யாராலும் மறக்க முடியுமா, என்ன?

உச்ச கட்ட போற்றுதலாக நாம் கொடுக்கும் திலகம் ஒரு சம்ஸ்கிருதச் சொல் தான்!

தமிழ்க் கம்பன் சீதையை வனிதையர் திலகம் என்று தான் வர்ணிக்கிறான்!

சூப்பர்ஸ்டார் பாடும் சிவ தாண்டவ ஸ்தோத்திரம்

காட்சி அமைப்புகளையும் பாடல்களையும் எடுத்துக் கொள்வோம். இப்போது சமீபத்தில் வந்த சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினிகாந்தின் படமான லிங்காவில் சிவன் கோவில் திறப்பு என்னும் ஒரு அருமையான காட்சி வருகிறது. அதில் அவர் சிவனைத் துதிக்கும் தோத்திரப் பாடல் ராவணனால் செய்யப்பட்ட சிவ தாண்டவ ஸ்தோத்திரம். இது பல தெலுங்குப் படங்களில் இடம் பெற்ற ஒன்று. ஏராளமான பாடகர்களால் பாடப்பட்ட ஒன்று. அருமையான இசை அமைப்பாளர்கள் கம்பீரமான இந்த ஸ்தோத்திரத்திற்கு இசை அமைத்துள்ளனர்.

ஜடாடவீகலஜ்ஜலப்ரவாஹபாவிதஸ்தலே

கலேவலம்ப்ய லம்பிதாம் புஜங்கதுங்கமாலிகாம்.

டமட்டமட்டமட்டமன்னிநாதவட்டமர்வயம்

சகார சண்டதாண்டவம் தனோது ந: ஸிவ: ஸிவம்.

ஜடாகடாஹஸம்ப்ரமப்ரமன்னிலிம்பனிர்ஜரீ

விலோலவீசிவல்லரீவிராஜமானமூர்தனி.

தகத்தகத்தகஜ்வலல்லலாடபட்டபாவகே

கிஷோரசந்த்ரசேகரே ரதி: ப்ரதிக்ஷணம் மம.

என்று இப்படி ஆரம்பிக்கும் அற்புதமாக சிவ நடனத்தை விவரிக்கும் பாடலைக் கொண்டுள்ள காட்சி பொருத்தமான இடத்தில் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது லிங்கா படத்தில்!

இந்த சிவ தாண்டவ ஸ்தோத்திரம் நீளமான ஒன்று அர்த்தம் பொதிந்த ஒன்று. இது முழுவதுமாக படத்தில் இடம் பெறவில்லை.. ஆனால் ரங்காராவ் ராவணனாக நடித்து இந்த ஸ்தோத்திரத்தை கம்பீரமாகப் பாடும் காட்சி தெலுங்கு படத்தில் இடம் பெற்றுள்ளது.

துர்கா மற்றும் காயத்ரி மந்திரம்

தமிழ் படங்களில் வரும் கல்யாணக் காட்சிகளில் தவறாமல் இடம் பெறும் மந்திர ஸ்லோகம்

சர்வ மங்கள மாங்கல்யே சிவே ஸர்வார்த்த சாதிகே

சரண்யே த்ரியம்பகே கௌரி நாராயணி நமோஸ்துதே

இது துர்கா ஸப்த சதியில் மையமாக உள்ள ஸ்லோகம். தாலி அணியும் போது சொல்லப்படும் இந்த ஸ்லோகத்தைப் பல்வேறு படங்களிலும் கேட்டிருக்கிறோம்.

“ஓம் பூர்புவஸ்ஸுவ: தத்ஸவிதுர்வரேண்யம் பர்கோ தேவஸ்ய தீமஹி தியோயோன: ப்ரசோதயாத்”

என்ற காயத்ரி மந்திரத்துடன் ஆரம்பிக்கும் படங்கள் ஏராளம். மிக முக்கியமான காட்சிகளில் பின்னணியாக (அர்த்தமுடன் பொருந்தி இருக்கிறதோ இல்லையோ, அந்தக் காட்சியின் ‘எபெக்டைக்’ கூட்ட) பயன்படுத்தப்பட்டு வரும் இந்த மந்திரம் அபாரமான சக்தி உடைய மந்திரம்!

லஜ்ஜாவதியே! அசத்துற ரதியே!

இன்னும் பாடல்களில் வரும் வரிகளைப் பார்ப்போம்:

“சிநேகிதனே ரகசிய சிநேகிதனே” (ஸ்நேஹிதன் – நண்பன்)

“லஜ்ஜாவதியே என்னை அசத்துற ரதியே” (லஜ்ஜை – நாணம், வெட்கம்)

இப்படி எழுதிய கவிஞர்கள் தமிழ்ப் பற்று குறைந்த அல்லது இல்லாத கவிஞர்கள் என்று பட்டம் சூட்டி விடலாமா, என்ன? தேர்ந்தெடுத்த வார்த்தைகளை பொருத்தமான காட்சிகளுக்கென பாடல் வரிகளாக யாத்துள்ளனர், அவ்வளவு தான்!

ப்ரியா, ப்ரியமானவளே என்ற தலைப்பு போல எத்தனை தலைப்புகள்!

அன்புள்ளவளே என்று ஏன் தலைப்பு வைக்கவில்லை என்று சண்டை போடலாமா?

சர்வாதிகாரி என்ற வார்த்தையில் உள்ள ஆணவமும் கம்பீரமும் தக்க இடத்தில் திரைப்படத்தில் உபயோகப்படுத்துவதில் என்ன தவறு?

ஆழமுள்ள அர்த்தத்தைத் தரும் சில சொற்களை வசனகர்த்தாக்கள் (அடடா, இங்கு கர்த்தா வந்து விட்டது) பயன்படுத்துவது இயல்பு தான்!

திரைப்படங்களிலும் தொலைக்காட்சி தொடர்களிலும் வரும் சம்பந்தி, த்ரோஹம், விஸ்வாசம் போன்ற வார்த்தைகளைத் தொகுக்க ஆரம்பித்தால் அதற்கு முடிவு தான் ஏது?

யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்

தமிழர்கள் இயல்பாகவே உள்ள அருமையான பண்பாட்டில் ஊறி வளர்ந்தவர்கள்; வளர்பவர்கள்; இனியும் வளரப் போகிறவர்கள்.

“யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்

தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா”

என்ற அருமையான வைர வரிகளை உலகிற்கு அளித்த தமிழ்ப் புலவன் தமிழர் தம் பரந்த மனோபாவத்தை அல்லவா சுட்டிக் காட்டி இருக்கிறான்!

இந்த வழி நல்ல வழி’ நம் தமிழர் வழி. வளரட்டும் இது.

-தொடரும்

Leave a comment

by Tamil and Vedas on February 2, 2015 • Permalink

Posted in Sanskrit Literature, Tamil

Tagged Sanskrit stotras, Tamil films

Posted by Tamil and Vedas on February 2, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/02/02/%e0%ae%a4%e0%ae%ae%e0%ae%bf%e0%ae%b4%e0%af%8d-%e0%ae%a4%e0%ae%bf%e0%ae%b0%e0%af%88%e0%ae%aa%e0%af%8d%e0%ae%aa%e0%ae%9f%e0%ae%99%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%b3%e0%ae%bf%e0%ae%b2%e0%af%8d-%e0%ae%9a%e0%ae%ae/

Emegir, Emesal of Sumer: Sanskrit, Prakrit of India!

Research Article by London swaminathan

Research Paper No 1616; Dated 1^st February 2015

Sumerian language is the vernacular tongue of southern Babylonia until the end of third millennium BCE. The language died around 1650 BCE. We have clay tablets with cuneiform script from 3400 BCE. There were two varieties of Sumerian: Emegir and Emesal.

Emegir is called men’s language and Emesal is called women’s language! It is very interesting to compare it with Sanskrit and Prakrit languages used in India. Like Sanskrit and Prakrit are two varieties of the same language Sumerians had two varieties.

Some examples:

EMEGIR

En= Lord; Mr

Nin= Madam; Mrs, Miss

Dug=good

EMESAL

Umun = Lord

Gashna= Queen, Madam

Zeb=good

There are 60,000 lines on clay tablets in Emegir dialect and another 60,000 lines may be in Emesal according to scholars in the field. Not all the materials are literature. Mostly we have bills, receipts and commercial transactions in Sumer. In India we have very few commercial materials in inscriptions or literature.

Emesal was used for certain religious literature, like Prakrit was used for Jain literature and Pali for Buddhist literature

Emesal was used by women like, Prakrit was used by women in Sanskrit dramas. In Sanskrit dramas women, comedians and village folk spoke Prakrit. Whereas the kings and government officials spoke Sanskrit. Sanskrit is like Emegir.

Indian languages are diglossic; spoken and written varieties are available. Even today in the Tamil and Hindi feature films, we have the heroes speaking posh, chaste language and the comedians and villagers using colloquial language, similar to Sanskrit and Prakrit or Emegir and Emesal.

In all the ancient languages like Sanskrit, Greek, Latin and Tamil we have literature in the form of poetry. Prose came very late, may be 500 to 700 years later In Tamil. It took at least 500 years after the Sangam age.

But in Sanskrit, the foreign “scholars” put prose immediately after the Rig Veda, i.e. within a few hundred years. It can’t correct. We need to compare the development of poetry and prose in all the ancient languages. In India Prakrit (poetry) literature came at least 1500 years after Sanskrit literature. Sanskrit prose must have come very late. It will push back the date of the Rig Veda. Scholars now accept a date around 1700 BCE for the Rig Veda. More research will prove that B G Tilak and Herman Jacobi are right in assigning a date around 4000 BCE to the Rig Veda. It is very interesting to know that both arrived at the date independently on the basis of Vedic astronomy. So they can’t be wrong.

Another factor is that only Vedic people produced huge volume of quality literature even before Homer and Moses were born. This also proves that they must have composed or “heard” (Sruti) Vedas long before the dawn of civilization in other parts of the world.

Primitive men would not have spoken in poetic language. they would have used only prose to communicate. But it was poetry which can be easily memorised and passed on to posterity. Other things would have been forgotten. So Prakrit or spoken Tamil would have existed before Sanskrit or chaste Tamil. It is applicable to every language in the world. If we keep this point in mind and compare the development of other languages then we can arrive at a reasonable date for the Vedas and other Indian literature.

Another interesting point to compare is the availability of inscriptions and epigraphs in India. From Asokan times, we have lengthy Prakrit inscriptions. But in Tamil we have very short inscriptions in the same Brahmi script for a very long time. Why?

In Tamil, colloquial language is used in the early stage (inscriptions) and the literary style is used very late. That too very few lines around Asokan times! Why? But Rudradaman (130 CE) suddenly burst into pure Sanskrit in his Junagarh inscription. He made Sanskrit court language wrote poems in Sanskrit.

Conclusion: There was one dialect for men and royal personalities and another dialect for women and villagers in India and Sumer.

Poetry came first and prose came very late in most of the ancient languages. Foreign scholars dating of the Rig Veda and the Sanskrit prose materials is wrong.

If we compare the development of prose and poetry in ancient languages, it will lead us to proper assessment of literature and correct assignment of dates to them.

contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on February 1, 2015 • Permalink

Posted in Culture, History

Tagged Emegir, Emesal, Prakrit, Sumerian Language

Posted by Tamil and Vedas on February 1, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/02/01/emegir-emesal-of-sumer-sanskrit-prakrit-of-india/

எமெகிர், எமெசால்: சுமேரிய சம்ஸ்கிருதமும், சுமேரிய பிராக்ருதமும்!

Sumerian Cuneiform (Wikipedia picture)

Research Paper written by london swaminathan

Research article No 1615; Dated 1 February 2015

இந்திய மொழிகள் எல்லாவற்றிலும் இரண்டு வகைகள் உண்டு. இதை ஆங்கிலத்தில் “ டை க்லாஸ்ஸியா” (Diglossia) என்பர். எழுத்து வழக்கில் இலக்கண சுத்தமாக எழுதுவோம். பேச்சு வழக்கில் இலக்கணம் பற்றிக் கவலைப் படாமல் கொச்சை மொழியாகப் பேசுவோம். டைக்லோஸ்ஸியா (Diglossia) என்ற ஒரே மொழியில் இரண்டு வகை. சில மொழிகளில் இது இரண்டு வகையாக நன்கு கிளைவிட்டுப் போய் தனித் தனியாக வளரும். தமிழில் செந்தமிழ், கொடுந்தமிழ் என இரு வகை உண்டு. இதே போல சம்ஸ்கிருதத்தில் சம்ஸ்கிருதம், ப்ராக்ருதம் என்று இரு பிரிவுகள் உண்டு.

வடமொழி நாடகங்களில் இந்த இரண்டிலும் வசனங்கள் இருக்கும். அரசன், அமைச்சர் ஆகியோர் பேசுகையில் சம்ஸ்கிருதத்திலும் பெண்கள், நகைச் சுவை நடிகர்கள் ஆகியோர் பேசுகையில் ப்ராக்ருதத்திலும் வசனங்கள் இருக்கும். சம்ஸ்கிருதம் இப்போது புழக்கத்தில் உள்ள மொழிகளிலேயே மிக மிகப் பழையது. கிரேக்க, எபிரேய, சீன மொழிகளில் இலக்கியம் என்று ஒன்று தோன்றுவதற்கு முன் சம்ஸ்கிருதத்தில் உலகம் வியக்கும் வண்ணம் இலக்கியம் தோன்றிவிட்டது. இதற்கு 1500 ஆண்டுகளுக்குப் பின் தமிழிலும் பிராக்ருதத்திலும் இலக்கியங்கள் தோன்றின.

இந்திய மொழிகளில் சம்ஸ்கிருதத்தில் சம்ஸ்கிருதம் பிராக்ருதம் என்று இரண்டு கிளைகள் இருப்பது போல சுமேரியாவிலும் இரண்டு கிளைகள் உள்ளன. எமெகிர் (Emegir) என்பது ஆண்கள் மொழி, எமெசால் (Emesal) என்பது பெண் மொழி. இந்தியாவிலும் சம்ஸ்கிருதம் ஆண்மொழி, ப்ராக்ருதம் பெண் மொழி. நாடகங்களில் மட்டும் இன்றி வீட்டிலும் பெண்கள் ப்ராக்ருதத்தில் பேசுவர்.

எமெகிர் பிரிவில் 60,000 வரிகள் வரை களிமண் பலகைகளில் கண்டு பிடிக்கப்பட்டுள்ளது. இதே போல எமெசால் பிரிவில் இன்னும் 60,000 வரிகள் இருக்கலாம் என்று மதிப்பிடுகின்றனர்.ஆனால் எமெசால், எமெகிர் கிளைகளில் ஒரே பொருளுக்கு வெவ்வேறு சொற்களே உண்டு.

ஆண்கள் மொழியில்– அதாவது எமெகிர் கிளை மொழியில்– “என்” என்ற முன் ஒட்டு (prefix) இருந்தால் அது திருவாளர் Mr என்பது போல. நின் என்ற முன் ஒட்டு(Prefix) இருந்தால் அது திருமதி Mrs / Miss என்பது போல!

பெண்கள் மொழியில் ‘என் – என்பது உமுன் என்றும் நின் — என்பது கஷன் என்றும் மாறும்.’ சம்ஸ்கிருதம்- பிராக்ருதத்திலோ, செந்தமிழ்- கொடுந்தமிழிலோ இந்த அளவுக்கு வேறுபாடு காண இயலாது. சுமேரியாவில் இந்தப் பிரிவினை 4000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே (கி.மு2000) தோன்றியதாக அறிஞர்கள் நம்புகின்றனர். எமெசால்- எமெகிர் ஆகிய இரண்டில் , எந்த மொழியில் இருந்து எது வந்தது என்ற விவாதம் இன்னும் நீடிக்கிறது. இதை எழுதுவதற்குக் காரணம், இதே போல இந்திய மொழிகளிலும் இரு வகை இருப்பதே. ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது சுவையான, பொருள் படைத்த ஆய்வாக இருக்கும்.

சுமேரியாவில் 60,000 வரிகளும் பொருள் பொதிந்த இலக்கியம் அல்ல. பெரும்பாலானவை ரசீதுகள், பில்கள், வணிக பட்டுவாடா விஷயங்கள்!!! இந்திய இலக்கியங்களிலும், கல்வெட்டுகளிலும் வணிக விஷயஙகள் மிக மிகக் குறைவு.சிந்து சமவெளி முத்திரைகளில் உள்ளவை வணிகச் செய்திகள் என்று வாதிப்போரும் உண்டு. எழுத்துக்களைப் படித்தறியும் காலத்திலேயே அவற்றின் உண்மை புலப்படும். அதுவரை —யாம் அறியோம் பராபரமே— என்ற நிலை நீடிக்கும்.

ஆதி மனிதன் கவிதையிலா பேசினான்?

எல்லா மொழிகளிலும் முதலில் கவிதைகளே (Poetry) எழுதப்பட்டுள்ளன. அதற்கு நீண்ட நெடுங்காலத்துக்குப் பின்னரே உரை நடை(Prose) தோன்றியது. ஆனால் சம்ஸ்கிருத மொழியில் மட்டும் ரிக்வேத கவிதைகளைத் தொடர்ந்து உடனே யஜுர் வேத உரை நடைப் பகுதி, பிராமணங்கள், ஆரண்யங்களில் உள்ள உரை நடைப் பகுதிகள் வந்ததாக வெளி நாட்டினர் கூறுவர். இது சரியா என்றும் ஆராய வேண்டும். சரி இல்லை என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. தமிழில் சங்க இலக்கியத்துக்கு 500 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரே உரை நடை நூல்கள் தோன்றின.

(தற்போது ரிக் வேத காலம் .கிமு.1700 என்று பலரும் ஒப்புக்கொள்ளத் துவங்கிவிட்டனர். மேலும் மேலும் ஆராய்ச்சி செய்தால் பால கங்காதர திலகரும் , ஜெர்மானியர் ஹெர்மன் ஜாகோபியும் சொன்ன கி.மு 4000 என்பதை ஒப்புக்கொள்வர்)

இதே போல எல்லா மொழிகளிலும் நாட்டுப்புற இலக்கியம் (Folklore) , கதைகள் (Fiction) போன்றவை மிகவும் பிற்காலத்தில்தான் எழுந்தன. அதாவது இலக்கியமாக எழுத்து வடிவம் பெற்றது பிற்காலத்தில் தான்.

தமிழிலும் பிராக்ருதம் போல இலக்கியங்கள் உண்டு. அதை நாம் நாட்டுப்புற இலக்கியம் என்போம். முதலில் மனிதர்கள் நாட்டுப் புற/ பேச்சு மொழியையத் தான் பேசி இருப்பார்கள். ஆனால் அதில் இலக்கியம் உருவாவது பிற்காலத்தில்தான். தமிழில் நாட்டுப்புற இலக்கியம் மிகச் சமீப காலத்தில்தான் உருவானது.. இதே போல வட நாட்டிலும் வேதங்கள் தோன்றி 1500 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர்தான் ப்ராருத நூல்கள் தோன்றின. ஆனால் பேச்சு வழக்கில் இது சம்ஸ்கிருதத்துக்கும் முன்னர் இருந்திரு க்கலாம். ஏனெநில் எந்த மொழி மக்களும் அன்றாடம் கவிதை நடையில் பேசி இருக்க மாட்டார்கள். தமிழிலும் கூட கல்வெட்டு வாசகங்கள் இலக்கிய நடையில் இல்லாமல் கொச்சையாகவே இருக்கிறது. பிற்காலத்தில் மட்டுமே நல்ல கவிதை நடையில் அமைந்துள்ளது.

நிறைய பேர் இதைப் புரிந்து கொள்ளாமல் ஏதோ இரண்டு மொழிகள் இருந்ததாக நினைக்கின்றனர். சுருக்கமாகச் சொன்னால் சம்ஸ்கிருதம் இலக்கிய மொழி. பிராக்ருதம் பேச்சு மொழி. எப்படி தமிழ் சினிமாக்களில் கதா நாயகன் —- ராஜா, அல்லது அமைச்சர் அல்லது அதிகாரி வேடத்தில் நடிக்கும் போது —– தூய இலக்கிய மொழியையும், கிராமத்தான் வேடத்தில் நடிக்கையில் கொச்சை மொழியிலும் பேசுகிறானோ அல்லது நகைச்சுவை நடிகன் கொச்சை மொழியில் பேசுகிறானோ அதே போல வடமொழி நாடகங்களில் எழுதப்பட்டுள்ளது.

கி.மு. முதல் மூன்று நூற்றாண்டுக் காலத்தைச் சேர்ந்த தமிழ் கல்வெட்டுகள், பிராமி லிபியில் ஓரிரு வரிகளில் கொச்சையான மொழியில் இருப்பதும் ஆய்வுக்குரியது. இதே காலத்தில் அசோகரோவெனில் நீண்ட வாசகம் உள்ள பெரிய கல்வெட்டுகளைப் பொறித்து விட்டார். தமிழில் ஏன் அப்படி இல்லை, அதே நீளம் உடைய கல்வெட்டுகள் தோன்ற எவ்வளவு காலம் பிடித்தது என்பது வரலாற்று மாணவர்களுக்கு சுவையான பயிற்சியாக இருக்கும்.

சுமேரியவிலும் இப்படிஒரு நிலை இருப்பது நம்மவர்களுக்குத் தெரியாது. அங்கே பெண்கள் மொழியை அலியாக (ஆணும் இல்லை- பெண்ணும் இல்லை) இருந்த புரோகிதர்களும் உபயோகித்தனர். ஒரே மொழியில் கூட இவ்வளவு வேறுபாடா ,அதுவும் 4000 ஆண்டுகளுக்கு முன் என்பதை ஆராய்ந்தால் மொழிகள் பற்றிய புதிய கொள்கையை உருவாக்க முடியும்.

contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on February 1, 2015 • Permalink

Posted in History, Tamil

Tagged Emegir, Emesal in Tamil

Posted by Tamil and Vedas on February 1, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/02/01/%e0%ae%8e%e0%ae%ae%e0%af%86%e0%ae%95%e0%ae%bf%e0%ae%b0%e0%af%8d-%e0%ae%8e%e0%ae%ae%e0%af%86%e0%ae%9a%e0%ae%be%e0%ae%b2%e0%af%8d-%e0%ae%9a%e0%af%81%e0%ae%ae%e0%af%87%e0%ae%b0%e0%ae%bf%e0%ae%af/

A Day in Sringeri Jagadguru’s Life.

Received via email from D Narayanan, Bangalore

Posted by london swaminathan

Post No 1614; Dated 31 january 2015

A Day in Sringeri Jagadguru’s Life.

He does not sleep or rest during day.

Relaxation is a word that does not exist for him.

He is constantly reading whenever he has time.

3:45 am– Arises

4:30 am– First Bath,Anushtana, worship and meditation,puja to the padukas of his guru and paramaguru,Parayana of Adi shankara Bramha sutra bhashya

7 am– visits Samadhi temples of his gurus, goshala and feeds the cows.

8 am– Conducts classes for the students-Vedanta or tarka

9:30 am-Guides religious observences in peetham-Darshan to visiting heads of other mutts.

10:30 am– Darshan to devotees

12:00– 2 nd Bath-midday prayers and meditation

2:00 pm– Bhiksha(Lunch)

3:00 pm-Teaches a class for scholars and guides research activities.Brainstorming intellectual sessions on various subjects.

5:30 pm– Darshan to devotees.

6:30 pm– Discusses math affairs with administrator

7:30 pm– 3rd Bath-Evening worship and meditation.

8:15 pm– Sri chandramouleeshwara puja

10:00 pm– retires to his chamber and continues his personal study.

Food: A Glass of Milk in the morning and Night and one meal a day.

No fruits, snacks or other food.

On Ekadasi, observes silence and does not even partake water.

contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on January 31, 2015 • Permalink

Posted in Culture, Religion

Tagged Daily routine, Jagadguru, Sringeri

Posted by Tamil and Vedas on January 31, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/01/31/a-day-in-sringeri-jagadgurus-life/

என்ன நினைக்கிறாயோ அதுவாகவே ஆவாய் !

சம்ஸ்கிருதச் செல்வம் – இரண்டாம் பாகம்

இறுதியில் என்ன நினைக்கிறாயோ அதுவாகவே ஆவாய் !

Written by Santanam Nagarajan

Article No 1613; Dated 31 January 2015

ச.நாகராஜன்

நியாயங்களின் வரிசைத் தொடரில் மேலும் சில நியாயங்களைப் பார்ப்போம்:.

अन्धस्यैवान्धलग्नस्य न्यायः

andhasyaivandha lagnasya nyayah

அந்தஸ்யைவாந்த லக்னஸ்ய நியாயம்

குருடனுடன் சேர்வது பற்றிய நியாயம் இது. குருடனுடன் சேர்வதால் ஒருவனுக்கு என்ன லாபம்? அதே போல குறைந்த அறிவு உடைய ஒருவனுடன் சேர்வதால் யாருக்கு என்ன பயன்? எப்போதுமே அறிவில் சிறந்த ஒருவருடன் தொடர்பு கொள்வது அவசியம். தன்னை விட மேம்பட்ட அறிவில் சிறந்த ஒழுக்கத்தில் மேன்மையான அரிய குணங்களுடைய ஞானம் பெற்ற ஒருவரின் பழக்கம் அல்லவா சிறந்தது. இதை எடுத்துக் கூற வந்த நியாயம் இது!

अल्पस्यहेतोर्बहुहातुमिच्छिन्निति न्यायः

alpasya hetorbahuhatumicchanniti nyayah

அல்பஸ்ய ஹேதோர்பஹுஹாதுமிச்சந்நிதி நியாயம்

சிறிது லாபம் பெற ஒருவன் பெரிய தியாகம் செய்வதைக் குறிக்கும் நியாயம் இது.

எதை ஒன்றை யாராலும் அடைய முடியாதோ அதைப் பெற தியாகம் ஒன்றைச் செய்தால் அதில் அர்த்தம் உண்டு. பெறுதற்கரிய மெய்ஞானத்தைப் பெற புலன்களால் அனுபவிக்கும் உலகியல் இன்பங்களைத் துறக்கலாம். ஆனால் நீடித்து இருக்காத இன்பங்களுக்காக தன்னைத் தியாகம் செய்யலாகுமா? ஆங்கிலப் பழமொழியான ‘Penny-wise Pound foolsih’ என்ற பழமொழி இந்த நியாயத்துடன் ஒப்பு நோக்குதற்குரியது. இந்த அர்த்தத்திலும் உலகியல் வழக்கில் இதைப் பயன்படுத்துவர். ஒரு காசை சேமித்து ஒன்பது காசை கோட்டை விடுவான் என்பது உலகியல் வழக்கு!

अण्डकुक्कुटन्यायः

anda kukkutta nyayah

அண்ட குக்குட நியாயம்

கோழியும் முட்டையும் பற்றிய இந்த நியாயம் மிகவும் பிரபலமானது. இது பற்றிய கதை கிராமப்புறங்களிலிருந்து எல்லா இடங்களிலும் புழங்கி வரும் கதை. கோழி ஒன்று ஒரு நாளைக்கு ஒரு முட்டை தான் இடும். அதன் சொந்தக்காரனோ ஒரு பெரிய பேராசைக்காரன். அது ‘வைத்திருக்கும்’ எல்லா முட்டைகளையும் உடனே பெற அவனுக்கு பேராசை! ஆகவே அதன் வயிற்றை அறுத்து உள்ளே பார்த்தான்! என்ன பரிதாபம், அங்கு அவன் எதிர்பார்த்த முட்டைகள் இல்லை. பேராசை பெரு நஷ்டம் என்ற பழமொழி உலகியலில் அன்றாடம் வழங்கும் பழமொழி. பொன் முட்டை இடும் வாத்து என்ற கதையும் இதே கருத்தை வலியுறுத்தும் ஒன்று!

अश्वभृत्यन्यायः

asvabhrtya nyayah

அஸ்வப்ருத்ய நியாயம்

ஒரு குதிரையும் அதைப் பராமரிக்கும் விதண்டாவாதியான வேலைக்காரனையும் பற்றிய நியாயம் இது.

குதிரை ஒன்றை பராமரித்து வந்தான் விதண்டாவாதியான வேலைக்காரன் ஒருவன். அவனிடம் வந்த ஒருவன் குதிரையைக் காட்டி”இந்தக் குதிரை யாருடையது?” என்று கேட்டான்.

அதற்கு அந்த விதண்டாவாதி,” எவனுக்கு நான் வேலைக்காரனோ அவருக்கு சொந்தமானது இது” என்றான்.

“நீ யாரிடம் வேலை பார்க்கிறாய்?’ என்று அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டான் வந்தவன்.

‘இந்த குதிரை யாருக்கு சொந்தமோ அவரிடம் தான் வேலை பார்க்கிறேன் நான்” என்றான் விதண்டாவாதி.

பயனற்ற விதத்தில் நேரடியாக பதில் சொல்லாமல் அனாவசியமாக விவாதித்துக் கொண்டே இருக்கும் வக்ரமான விதண்டாவாதம் பற்றிய நியாயம் இது!

மழுப்பலான பதில்களைச் சுட்டிக் காட்டுபவருக்கும் இந்த நியாயம் பொருந்தும்.

अन्ते या मति: सा गति:

ante ya mati sa gatih

அந்தே யா மதி ச கதி நியாயம் (கடைசியில் என்ன நினைக்கிறாயோ அதுவே கதி நியாயம்)

ஹிந்து மதத்தின் முக்கியமான ஒரு கோட்பாட்டை விளக்கும் நியாயம் இது. ஒருவன் இறக்கும் போது கடைசியில் எதை நினைக்கிறானோ அதுவாகவே அவன் ஆவான் என்று இந்த நியாயம் விளக்குகிறது.

இதை விளக்க புராணங்களில் ஏராளமான கதைகள் உள்ளன என்றாலும் பாகவதத்தில் கூறப்படும் பரத மன்னனின் கதை மிகவும் பிரசித்தமானது. அவனிடம் மான் ஒன்று இருந்தது. அவன் எங்கு போனாலும் கூடவே அந்த மானும் போகும். அதை அவன் உயிருக்கு உயிராக நேசித்து வந்தான். அவன் மரணப்படுக்கையில் இறக்கும் போது அந்த மான் நினைவாகவே உயிரை விட்டான்.மறுபிறவியில் அவன் ஒரு மானாகப் பிறந்தான்.

பகவத்கீதையில் எட்டாம் அத்தியாயத்தில் வரும் கீழ்க்கண்ட 5 மற்றும் ஆறாம் ஸ்லோகங்கள் இந்த உண்மையைத் தெளிவாகக் கூறுவதைப் பார்க்கலாம்.

अन्तकाले च मामेव स्मरन्मुक्त्वा कलेवरम् ।
यः प्रयाति स मद्भावं याति नास्त्यत्र संशयः ॥८- ५॥

Anta-kale ca mam eva smaran muktva kalevaram I

Yah prayaati sa mad-bhaavam yaati nasty atra-samsya: II

அந்தகாலே ச மாமேவ ஸ்மரந்முக்த்வா கலேவரம் |
ய: ப்ரயாதி ஸ மத்³பா⁴வம் யாதி நாஸ்த்யத்ர ஸம்ஸ²ய: || 8- 5||

எவன் ஒருவன் , உடலைத் துறந்து இறக்கும் போது என்னை நினைக்கிறானோ அவன் என் இயல்பை அடைவான். இதில் சந்தேகமில்லை.

यं यं वापि स्मरन्भावं त्यजत्यन्ते कलेवरम् ।
तं तमेवैति कौन्तेय सदा तद्भावभावितः ॥८- ६॥

Yam Yam Va-api Smran Bhaavam Tyajathi-anthae Kalaevaram । Tam Tam-eva-aethi Kounthaeya Sadaa Tat-bhaava-bhavitha: ॥

யம் யம் வாபி ஸ்மரந்பா⁴வம் த்யஜத்யந்தே கலேவரம் |
தம் தமேவைதி கௌந்தேய ஸதா³ தத்³பா⁴வபா⁴வித: || 8- 6||

குந்தியின் மகனே! ஒருவன் முடிவில் எந்தெந்த தன்மையை நினைப்பனாய் உடலைத் துறக்கின்றானோ, அவன் எப்போதும் அத்தன்மையிலே கருத்துடையவனாய் அதனையே எய்துவான்.

Contact swami_48@yahoo.com

***********

Leave a comment

by Tamil and Vedas on January 31, 2015 • Permalink

Posted in Sanskrit Literature

Tagged Tamil:You are what you think

Posted by Tamil and Vedas on January 31, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/01/31/%e0%ae%8e%e0%ae%a9%e0%af%8d%e0%ae%a9-%e0%ae%a8%e0%ae%bf%e0%ae%a9%e0%af%88%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%bf%e0%ae%b1%e0%ae%be%e0%ae%af%e0%af%8b-%e0%ae%85%e0%ae%a4%e0%af%81%e0%ae%b5%e0%ae%be%e0%ae%95/

அதிசய மன்னர்கள் எழுதிய அற்புத புத்தகங்கள்!

Research Paper written by london swaminathan

Research article No 1612; Dated 30th january 2015

இந்தியா ஒரு அதிசய நாடு. பழங்கால இந்தியாவோ மிகமிக அதிசய நாடு! 15 லட்சம் சதுர மைல்கள் பரப்புடைய அகண்ட பாரதம். அத்தனைக்கும் ஒரே எழுத்து– பிராமி என்னும் லிபி. பிராமி என்றால் சரஸ்வதி என்று பொருள்! எவ்வளவு பொருத்தமான பெயர்! வட மேற்கு மூலையில் இருக்கும் ஆப்கனிஸ்தான் முதல் (கரோஷ்டி லிபியும் உண்டு) கர்னாடகா வரை பிராமி லிபியில் அசோகனின் கல்வெட்டுகள்! இலங்கையின் தென் கோடியிலும் பிராமி லிபி. இவ்வளவு அகண்ட பரப்பில் ஏன் இப்படி எழுதினர்? ஏன் எனில் இந்தியர்கள் எல்லோருக்கும் எழுதப் படிக்கத் தெரியும்.

இதைவிட பெரிய அதிசயம்– பழனி அருகில் கிடைத்த 2500 ஆண்டுப் பழமையான பிராமி கல்வெட்டில் வைரம் (வயிர) என்ற சம்ஸ்க்ருதச் சொல்!! ஜ என்பதை ய என்று எழுதுவது மரபு- உலகம் முழுதுமுள்ள இலக்கண விதி! வஜ்ர என்ற வடமொழிச் சொல் வைர /வயிர என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. (எ.கா. ஜாமம்=யாமம், ஜீஸஸ்= யேசு, அஜன்=அயன், ஜூ=யூத, ஜோஸப்= யூசுப் , ஜாத்ரா=யாத்ரா, ராஜா= ராயல்; இன்னும் நூற்றுக் கணக்கில் எழுதி வைத்துள்ளேன்).

இந்த எழுத்து பல்லவ கிரந்தமாக மாறி தென் கிழக்காசிய நாடுகள் அனைத்திலும் இன்றும் புழங்குகின்றன.

உலகம் முழுதும் உள்ள ஒவ்வொரு மொழியிலும் அற்புதமான இலக்கியங்கள் உள. வால்மீகி, வியாசன், உலகப் புகழ் காளிதாசன், கம்பன், இளங்கோ, வள்ளுவன், ஹோமர், வர்ஜில், பிளாட்டோ,சாசர், ஷேக் ஸ் பியர் — என்று பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகும். ஆனால் மன்னர்களே புத்தகங்கள் எழுதியது உண்டா? இந்தியாவில் மட்டும் உண்டு.

மற்ற இடங்களில் இருந்தாலும் ஒன்றிரண்டு இருக்கலாம். இந்திய மக்களும் மன்னர்களும் அறிவாளிகளாக இருந்த காரணத்தால் இந்த நூல்கள் பெருகின. ஹோமரும் மோஸஸும் பிறப்பதற்கு முன்னரே இந்தியாவில் வேதங்களும் அது தொடர்பான இலக்கியங்களும் பெருகின. அளவே இட முடியாத அளவுக்கு!! உலகில் மிகச் சிறந்த அறிவாளிகள் இங்கு இருந்ததே இதற்குக் காரணம்.

இதோ இதற்கான சாட்சியங்கள்:

தமிழ் மன்னர்கள் இளம் பெருவழுதி, அறிவுடை நம்பி, நெடுஞ்செழியன், நலங்கிள்ளி, நெடுங்கிள்ளி, கோப்பெருஞ்சோழன், மாக்கோதை, கணைக்கால் இரும்பொறை, மஹாராணி பூதப் பாண்டியன் பெருங் கோப்பெண்டு முதலிய பலர் பாடிய பாடல்கள் சங்க இலக்கியத்தை அலங்கரிக்கின்றன.

மன்னன் விச்வாமித்திரன் எழுதிய மந்திரங்கள் வேதத்தில் உள்ளன! அவர் பிராமணர் இல்லை. இருந்தபோதிலும் அவர் “எழுதிய” (காதில் கேட்ட) காயத்ரீ மந்திரத்தைத் தான் பார்ப்பனர்கள் முப்போதும் எப்போதும் ஓதுவர்.

யாதவ மன்னன் — இடைச் சாதி கண்ணன் – அருளிய பகவத் கீதை உலகப் பெரும் நூல்.

ஜனக மன்னர் விவாதித்த உபநிஷத்துகளும் மன்னர் கொடுத்தவை.

யவனர் ,சகரர் இன மக்களை பாரத மண்ணில் இருந்து ஓட ஓட விரட்டிய விக்ரமாதித்தன், காளிதாசனை ஆதரித்ததோடு வேதாளக் கதைகள் தோன்றவும் காரணம் ஆனான்.

காஷ்மீரைச் சேர்ந்த புலவன் மாத்ருகுப்தன் மன்னர் பதவி வகித்தான். பல நூல்களை எழுதினான்.

காளிதாசனுடன் தொடர்புடைய மற்றொரு மன்னன் போஜன். இது விக்ரமாதித்தனின் வேறு ஒரு பெயராகவோ அல்லது அவனுக்கு அடுத்து வந்தவனாகவோ இருக்கலாம். தமிழில் கூட கபிலர், பரணர் போன்ற புலவர்கள் பல மன்னர்களைப் பாடினர். அதைப் போல காளிதாசனும் பல மன்னர்கள் ஆட்சிக் காலம் வாழ்ந்திருக்க வாய்ப்பு உண்டு.

போஜன் என்றாலே அறிவாளி என்னும் பொருள் இருந்ததால், எல்லா புத்திசாலி மன்னர்களும் தன்னை போஜன் என்று அழைத்துக் கொண்டனர். கல்ஹணர் எழுதிய ராஜ தரங்கிணி நூலில் மூன்று போஜ மன்னர்களைக் குறிப்பிடுகிறார். வேதகால இலக்கியமான ஐதரேய பிராமணத்தில் போஜ மன்னன் பெயர் வருகிறது. ஆக பல போஜர்கள் இந்தியாவை ஆண்டார்கள்.

ஆயினும் வலரலாற்றுக் காலத்தில் வாழ்ந்த பத்தாம் நூற்றாண்டு போஜ மன்னர் 84 நூல்களை எழுதி உலகப் புகழ் பெற்றுவிட்டார். இவர் இத்தாலிய அறிஞர் லியார்னோடா டா வின்ஸியைவிட அதிக விஷயங்களை எழுதிவிட்டார். குதிரை சாத்திரம் முதல் விமான சாஸ்திரம் வரை எல்லாம் இவருக்கு அத்துபடி. இவர் வாழ்ந்த தாரா என்னும் மத்தியப் பிரதேச நகரில் இவரது ஸம்ஸ்கிருத இலக்கண சித்திரக் கவி ஒன்று, ஒரு மசூதிக்குள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது பெரிய பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. இது பற்றி காஞ்சி பரமாச்சார்ய ஸ்வாமிகள் 1932ஆம் ஆண்டு மயிலாப்பூர் உரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இதன் விவரங்களை எனது ஆங்கிலக் கட்டுரையிலும் காண்க:

Old Sanskrit Inscriptions in Mosques and on Coins

https://tamilandvedas.com/2012/03/17/old-sanskrit-inscriptions-in-mosques-and-on-coins/

பல்லவ மன்னனின் காமெடி நாடகம்

அப்பர் என்னும் திரு நாவுக்கரசரை படாத பாடு படுத்தியவன் மாமன்னன் மகேந்திர பல்லவன் (கி.பி.600-630). அவனே பின்னர் சைவ சமயத்துக்குத் திரும்பினான். அவன் காபாலிகர், புத்த, சமண சன்யாசிகளில் இருந்த கபட வேட தாரிகளைக் கிண்டல் செய்து மத்த விலாசப் பிரஹசனம் என்ற சம்ஸ்கிருத நகைச்சுவை நாடகத்தை எழுதினான்.

இதே காலத்தில் வாழ்ந்த ஹர்ஷ வர்தனன் என்னும் மன்னன் மூன்று வடமொழி நாடகங்களை எழுதினான். நாகா நந்தம், பிரியத்ர்சிகா, ரத்னாவளி என்ற மூன்றில் நாகனந்தம் மட்டும் ஜீமூடவாகனன், நாகர்கள் பற்றியது மற்ற இரண்டும் காதல் கதைகள்! உதயணன்- வாசவதத்தா காதல் விடயத்தை அடிப்படையாக உடையவை.

கங்கா தேவியின் மதுரா விஜயம்

மதுரை மீனாட்சி கோவில்— துலுக்கர்கள் ஆட்சிக் காலத்தில் 40 ஆண்டுகள் மூடிக்கிடந்தபோது விஜய நகர மாமன்னர்கள் இந்து மதத்தைக் காப்பாற்ற குமார கம்பண்ண என்ற நாயக்க மன்னர் தலைமையில் படைகளை அனுப்பினர். அவன் மாபெரும் வெற்றி கண்டு தமிழகம் எங்குமுள்ள கோவில்களுக்குப் புத்துயிர் ஊட்டினான். அவன் படை எடுத்த போது அவனுடன் கூடவே வந்தாள் அவனுடைய மனைவி மஹாராணி கங்காதேவி. அவள் போர்க்கால பத்திரிக்கை நிருபர் போல தான் கண்டவற்றை அப்படியே சம்ஸ்கிருதக் கவிதையாகப் பொழிந்து தள்ளினார். இந்த நூலின் பெயர் மதுராவிஜயம். உலகில் போர் பற்றிய முதல் நேரடி வர்ணனை இந்த நூலில்தான் உள்ளது— மற்ற நூல்கள் போர் முடிந்தபின் எழுதியவை.

ராஜபுத்திர இளவரசி மீராபாய் பாடிய 1300 பஜனைப் பாடல்களை யார் மறக்க முடியும்?

விஜய நகர மன்னர்களில் மிகவும் கீர்த்தி வாய்ந்தவர் கிருஷ்ண தேவராயர். இவர் ஸ்ரீரங்க நாதர் மேல் ஆண்டாள் கொண்ட பக்தியை மெச்சி தெலுங்கில் ஆமுக்தமால்யதா என்னும் காவியத்தைப் படைத்தார்- வாழ்னாள் முழுதும் போர்கள் செய்து வெற்றி வாகை சூடிய ராயருக்கு புத்தகம் எழுதவும் நேரம் கிடைத்தது இந்திய மண்ணின் மகிமை.

உலகில் பல மொழிகளில் புகழ் மிகு இலக்கியங்கள் உண்டு என்று கண்டோம். ஆயினும் பழங்காலத்தில் இப்படி இல்லை. எகிப்தில், பாரசீகத்தில், சுமேரியாவிலும் நூல்கள் இருந்தன. ஆனால் அவைகளை இலக்கியங்கள் என்று சொல்ல முடியாது சுமேரியாவில் இரண்டு கிளை மொழிகளில் தலா 60,000 வரிகள் வீதம் எழுதி வைத்துள்ளனர். ஆயினும் இவை எல்லாம் நூல்கள் ஆகா.

மனு என்பவர் வேத காலம் முதல் பெயர் பெற்ற மன்னர் ஆவார். இவர்தான் உலகின் முதல் சட்டப் புத்தகத்தை எழுதியவர். இவருக்கு முன் பாபிலோனிய ஹமுராபி (கி.மு 1750) வாழ்ந்தார் என்று சொல்வோரும் கூட, ஹமுராபியின் சட்டதிட்டம் புத்தக வடிவில் இல்லை என்பதை அறிவர். மனுவின் பெயர் வேதத்தில் உள்ளது. வேதத்தின் காலம் கி.மு 4000 என்கபார் ஜெர்மன் அறிஞர் ஜாகோபி.

வேறு சில அரச எழுத்தாளர்களின் பெயர்கள்:

யசோவர்மன் – கி.பி.735

காலசூரி மயூர ராஜா–கி.பி.800

விக்ரஹ ராஜ தேவ – கி.பி. 1153

நேபாள மன்னன் அமோக வர்ஷன் – எட்டாம் நூற்றாண்டு.

Bhoja statue in Bhopal, M.P. India

இந்தியமன்னர்கள் அருமையான நூல்களை எதற்காக எழுதினார்கள்? நாம் படித்துப் பயன் பெற வேண்டும், எழுதியவர்களைப் பாராட்ட வேண்டும் என்பதற்காகத்தானே! போஜன் எழுதிய 84 நூல்களையும் படிப்போம்; நாகானந்தம், ரத்னாவளி,ஆமுக்த மால்யதாவைப் படித்து ரசிப்போம். மத்தவிலாசப் பிரஹசனத்தைப் படித்துச் சிரித்து மகிழ்வோம்.

contact swami_48@yahoo.com

–சுபம்–

Leave a comment

by Tamil and Vedas on January 30, 2015 • Permalink

Posted in Sanskrit Literature, Tamil

Tagged Kings and books in Tamil, Royal authors

Posted by Tamil and Vedas on January 30, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/01/30/%e0%ae%85%e0%ae%a4%e0%ae%bf%e0%ae%9a%e0%ae%af-%e0%ae%ae%e0%ae%a9%e0%af%8d%e0%ae%a9%e0%ae%b0%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%ae%b3%e0%af%8d-%e0%ae%8e%e0%ae%b4%e0%af%81%e0%ae%a4%e0%ae%bf%e0%ae%af-%e0%ae%85/

Books written by Wise Kings of India!

Bhoja statue in Bhopal: Bhoja wrote 84 books on all subjects beating Leonardo da Vinci

Research Paper written by london swaminathan

Research article No 1611; Dated 30th january 2015

King Viswamitra “composed” Vedic Hymns

King Manu wrote Manu Smrti

King Krishna gave Bhagavad Gita

King Harsha (590-647) wrote Nagananda, Ratnavali and Priyadarsika

Emperor Mahendra Pallava (600-630 CE) wrote a comedy “Matta vilasa Prahasam”

Queen Ganga Devi(1357-1374 CE) wrote Madura Vijayam

King Krishna Deva Raya(1510-1529 CE) wrote Amuktamalyata in Telugu

King Bhoja (Tenth Century CE) wrote many poems and 84 books

Kashmir King Poet Matrugupta wrote Hayagrivavadha, commentary on Natyasastra (100 CE) etc.

Emperor Vikramaditya (1st Century BCE) ‘wrote’ Vikram and Vetal

King Janaka (8th Century BCE)gave several passages in the Upanishads

Tamil Kings (1st to 3rd Century CE) composed several Tamil Sangam Poems

Asoka (Third Century BCE)made edicts with Buddha’s teachings

Other Royal Authors who wrote books were:

Yasovarman 735 CE

Kalachuri Mayuraraja 800 CE

Vigraharajadeva 1153

Nepalese king Amogavarsa, 8th century

Every language in the world boasts of excellent books written by excellent writers. We read about Vyasa, Valmiki, Kalidasa, Homer, Virgil, Plato, Shakespeare, Ilango, Kamban and hundreds of other great authors. But we dont hear about many books written by kings. Why?

Because they spent most of the time in administration or wars or fun and festivals. But the picture is very different in ancient India.In spite of their hectic routine, the kings found time to write immortal works. This shows the high literacy amongst the Indian kings and the general public. India must have been the most literate country in the ancient world! Before Moses and Homer were born, India was the only one country in the world with a huge volume of literature. Sumer, Babylonia and Egypt had written materials, not literature. (Sumer has 60,000 lines in Emegir dialect alone; scholars think that another dialect emesal may have another 60,000 lines! Egypt had huge volumes written in hieroglyphs). The Vedic literature was there well before other countries put something in writing. Hindus believe that it happened at least 6000 years ago. Westerners give them different dates between 4000 BCE (Jacobi) and 1500 BCE (Max Muller).

If Emperor Asoka writes big things on huge rocks in hundreds of places, it means the common man is literate and he can read every bit of it. If no one can read such things, Asoka would not have written it from the northern most point of Afghanistan to southern most Karnataka (unfortunately his edics at Kanchipuram in Tamil Nadu were destroyed in invasions). Brahmi script is found even in southern Sri Lanka. Probably India was the only country in the world with a common script that spread over 1.5 million square miles. I mean the ancient Akand Bharat (now the area is 1.22 million square miles).

Sanskrit and its spoken form Prakrit were used throughout Indian sub continent. An incredibly vast geographical area! There is no comparison in the world.

The Sanskrit dramas of Bhasa,Kalidasa, Shudraka, Visaka datta, Harshavardhana, Mahendrapallava and others show that people were eager to watch and read. A South Indian can easily understand Sanskrit is proved by Pallva’s drama and Kovaln reading the Sanskrit letter in the streets of Pumpuhar (Vide.Silappadikaram). In those days India was the largest country in the world. The amazing thing about that vast land was all can read Brahmi script! It is found even in Tamil Nadu 2300 years ago! Brahmi means Sarasvati — Goddess of Knowledge!

Recently they have discovered a fifth century BCE Brahmi inscription with the Sanskrit word Vairam (diamond). According to Tamil Grammar rules, Vajra is written as Vaira (E.g.Jamam=Yamam, Jesus= Yesu, Jew=Yuudha, Jatra=Yatra etc).

Asoka just copied Buddha’s teachings. So it is not litearture. But Bhoja and Manu were ancient writers. Manu is mentioned in the Rig Veda, the oldest religious book in the world. King Bhoja was mentioned in the Vedic literature Aitareya Brahmana (VIII.8-12.14). A prince by name Bhoja was also mentioned in several places. We know from the Rig Veda that several Manus were there.

Bhoja was a popular name that every intelligent king in India chose as his own. Indian history has recorded many kings with Bhoja’s name. The greatest Indian poet and palywright Kalidasa was in the court of Emperor Vikramaditya of first century BCE. But Kalidasa’s name is associated with another king Bhoja. It may be another name of Vikramaditya or successor of Vikramaditya. In India we see the same poets singing about five or six kings. In Sangam Tamil litearture we come accross great poets Kabila and Parana singing about five or six kings. Poets outlive kings.

Bhoja of Dhara was a polymath and his knowledge is exhbited in a large variety of works including Ramayana campu,SARASVATI KHANDABHARANA, Yuktikalpataru, Calihotra, Canakyaniti etc. He wrote 84 books on several technical matters. He beat Learnado da Vinci!!

I have already written about the Sanskrit inscription of Bhoja found inside a mosque in Dhara, Madhya Pradesh. Please read the follwing link for further details:

Old Sanskrit Inscriptions in Mosques and on Coins

Old Sanskrit Inscriptions in Mosques and on Coins

Harshavardhana who lived in the seventh century wrote three beautiful Sanskrti plays Nagananda, Ratnavali and Priyadarsika. He wrote many Buddhist works as well. Ratnavalai and Priyadarsika are love stories. Naganada was about the Jimutavahana and the Nagas. Though Harsa dealt with the same old Udayana-Vasavadatta love story he introduced some new elements. Moreover when people of the country come to know that its their own king who wrote the drama, they would gather in huge numbers to watch his dramas.

Mahendravaraman, Pallava king, wrote Mattavilasaprahasanam ( A Farce of Drunken Sport) , a satire on hypocritical saints. It pokes fun at Kapalikas, Buddhist and Jain saints.

Krisnadeva Raya’s (1510-1529) Amuktamalyada in Telugu describes the divine love of Andal towards the God of Sri Rangam.

Ganga Devi, the queen who accompanied her husnand Kumara Kampanna, described the condition of Madurai under Muslim rule in 14th century and her husband’s victory over them. This is the first live commenatry of a war time ‘correspondent’!

Kalhana in his Rajatarangini refers to Bhoja, King of Malawa,

Bhoja, son of Harsa and Bhoja son of Salhana.

First king Manu wrote Manu Smrti, the first law book in the world.Even if some argue that Hammurabi’s (1792 to 1750 BCE) laws were there before Manu, we know that it was not a “book”.

No where in the world we see so many kings composing poems, writing dramas and kavyas. This is uniqe to India.

Poems composed by Sangam age Pandya, Choza and Cera kings

are incorporated into sangam literature. They were great poets of 400+ poets and they themselves composed poems.

Kings of India wrote those books in good faith that it would be read by generations to come. It is our duty to read and appreciate them.

Long live the Indian Kings and their immortal Kavyas!!

contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on January 30, 2015 • Permalink

Posted in History, Sanskrit Literature, Tamil Literature

Tagged Books written by kings, Kings and books

Posted by Tamil and Vedas on January 30, 2015

https://tamilandvedas.com/2015/01/30/books-written-by-wise-kings-of-india/

Tamil and Vedas

All posts for the year 2015

God performs Funeral Rites: Strange Custom in Tiruvannamalai

தண்ணீர் கொண்டு வா — நியாயம்!

Pandya Kings: Second List

தமிழ் திரைப்படங்களில் சம்ஸ்கிருதம்! – 1

Emegir, Emesal of Sumer: Sanskrit, Prakrit of India!

எமெகிர், எமெசால்: சுமேரிய சம்ஸ்கிருதமும், சுமேரிய பிராக்ருதமும்!

A Day in Sringeri Jagadguru’s Life.

என்ன நினைக்கிறாயோ அதுவாகவே ஆவாய் !

அதிசய மன்னர்கள் எழுதிய அற்புத புத்தகங்கள்!

Books written by Wise Kings of India!

Categories

Archives

Tag Cloud

Blog Stats

Follow Blog via Email

Click here to ‘Like’ this page on Facebook!

Bugscore