Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
மாம்பழம் , மாங்காய் 3 பழமொழிகள் – இதில் மா, பழம் போன்ற சொற்கள் பல பழமொழிகளில் வந்திருந்தாலும் இங்குள்ள கட்டத்தில் ஒரு முறையோ இரு முறையையோ மட்டும் வரக்கூடும் .
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com
This is part six of P S Subrahmanya Sastri’s lectures at Trivandrum in January 1946 under the auspices of University of Travancore:-
I will continue from page 60
Pages 60-61 Sastri makes some controversial remarks. He says that Tamils had only Kalavu marriage (Clandestine marriage) and then Aryans introduced Karpu (Chastity) marriage. He goes further and says that the Tamil word Karpu itself has come from Sanskrit word ‘Kalpam’ in Paraskara Grhyasutram.
My comments:
Actually Tamils had both types of marriages like their counterparts in the North. Earlier Sastri himself quoted Gautama Grhya Sutram for 8 types of Marriages. It is same in Manu, Tolkppaim and Gautama GS. Akananuru verses 86 and 136 beautifully describes arranged marriage with all the Sumnagalis greeting and wishing the newly weds. In both poems it is mentioned that the marriage took place on Rohini star day and the Sanskrit word Vadhu and chaste woman Arundhati are mentioned. And in the post Sangam Tamil epic Silappaadikaram Kannaki goes round sacred fire in front of Brahmin priests and married Kovalan. And in Purananuru and Tolkappiam the system of Sati (wife burning) is mentioned which is absent in Manu and Rig Veda). In short Tamils and their counterparts in the North had same wedding and funeral customs with slight differences.
These customs are followed only when it is not a clandestine marriage.
Infant instead of ‘Karpu’ I will attribute Sanskrit origin for Kalavu. Because the word is in Greek as well
Kalavu= Clandestine= Clepto= ‘to steal’ in Greek
Page 62 – Sastri rightly refers to Bhodayana who recommends Kalavu marriage if the girl is not married on time. Even in the Mahabharata the story goes to say that all these rules were enacted when one’s wife was taken by another without any consideration.
Page 63-64 All gods mentioned by Tol. are Vedic Gods. He explodes the theory that Murugan alias Skanda was a Dravidian god.
Page 65 – sastri points out to Tol. Sutra about translation and says that even before Tol. ,Sanskrit works must have been translated and unfortunately we lost all of them.
He concludes by saying author Tolkappian was well versed in all important Sanskrit books.
***
Part III
SANGAM CLASSICS AND SANSKRIT LITERATURE
Page 67- earliest poem in Purananuru.
Page 68- reference to 4 Vedas ,Himalayas in Tamil
Page 68 – 70 Three types of Fires of Brahmins.
Page 71 – Pancha bhutas; and Pandyas came from Pandavas.
Pages 72-74 Brahmins and cows were protected; importance of sons to perform last rites.
Page 75 Pandyan Nedunchelian’s interest in Yagas
Pages 76-81 All similarities between the Sanskrit and Tamil scriptures.
Please see the attached pages (up to page 81) for references: –
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
Sangam Tamil literature consist of 18 books running to nearly 30,000 lines. Over 2500 poems were composed by more than 450 poets. They belong to first three centuries of modern era (CE). Rig Veda also has over 400 seers with over 1000 hymns. Those hymns have over 10,000 mantras. Rig Veda is dated between 1500 BCE and 4000 BCE.
Here is a list of TAML and SANSKRIT words found in old literatures belonging to both the languages.
Scholars argue that Mina (fish), Neer/Nir (water), Mayura (peacock) found in the Rig Veda are few words borrowed from Tamil. But no one has given the details of who used those Tamil words in the Rig Veda and what is the position of those Risis (seers) in chronological order. Tamils took at least 300 years to produce 2500 poems, Rig Vedic poets took at least 500 years to produce the present 1000 plus hymns. Someone has to probe into the chronology of those poets before coming to definite conclusions
I am giving a list of Sanskrit words found in the Tamil Sangam Works. I have taken most of the words from the book INDO-ARYAN LOAN WORDS IN OLD TAMIL by S. VAIDYANATHAN, 1971. I have not included words from Cilappadikaram, because I consider it a Post -Sangam work. But he has included Tolkappiam, Tirukkural and Cilappadikram in his book
Sri Tyagaraja is generally taken to be a devotee of Rama. That indeed he is. However, not many are aware that though his Ishtadevata was Sri Ramachandra, he was essentially a Smarta who venerated all forms of God. He had no Shiva-Vishnu bhedam. People know that he sang the general Pancharatna kirtanas, which are usually rendered together (only) during his Aradhana. But he also sang other Pancharatna kirtanas at some Kshetras. While the ones on Sri Rangam are on Vishnu, his kirtanas on Tiruvotriyur, Kovur and Lalgudi are on Lord Shiva/ Ambal. He also sang 12 kritis on Tiruvaiyaru, 4 of which are on Lord Shiva and 8 on Dharmasamvardhini. He also sang two kritis on Nilayatakshi of Nagapatnam. He sang one on Ambal and one on Subrahmanya at Brahmapuram (Sirkazhi).
Dhyanam is Ganga Snanam
Sri Tyagaraja was of the firm view that Rama dhyana was equal to Ganga snana and did not believe in pilgrimages, (supada dhyanamu sura Ganga snanamu ra Raghunatha- Paripalaya ; Rama dhyaname varamaina Ganga snaname- Dhyaname). That he visited a few kshetras is remarkable and that he sang of the Deities there shows his universal spirit, in the line of a true Smarta.
Plea to Mother to save
There is a small, but extremely sweet kriti in the rare Raga Sindhukannada or Kesari as follows:
Nannu kanna thalli
Nannu kanna talli naabhagyama
Narayani Dharmambike
Kanakangi ramapati sodhari
karuninchave Katyayani
Kavu kavu mani ne mora bettagaa
gharakadhemi madhi kamalalochani
Neevu brovakunte yevaru broturu
sadavaram bosagu Tyagarajanute
O my mother! O my great fortune!
O Narayani! O Dharmambike!
O of the golden hue! Sister of Vishnu!
O Katyayani! Please show mercy on me!
When I repeatedly beseech you to save me, if you do not save me, who else can come to save me?
O the one who always grants boons, please save this Tyagaraja!.
This is a simple, straight prayer to Mother to save him.
What does Tyagaraja want to be saved from? What are the boons he desires? He makes it clear in another kriti in the Raga Desiya Todi.
Innalla vale
Innalla vale vindaseyaka nivada
nipudaiti Dharmambike
Anyula neranammutavalla phalamu le
damma O Dharmambike O Janani
Ennarani jenanamuletta na tarama
Vaddanarada Dharmambike
manasuna vishayadulu antaneeka nannu
manninchu Dharmambike O Janani
Kamadi gunamula cheta gasi leka
karuninchu Dharmambike
Neemayala cheta dagi limpake O
nirupama Dharmambike O Janani
Malayajagandhi sandadiyani manasuna
maravake Dharmambike O Janani
Giluku sommulatonu sisuvuku baalu
taginchina Dharmambike O Janani
Padamulaku nenu balumaru mrokkiti
pavani Dharmambike
Peda saadhala baghyamu ni vanuchu
yenchiti Dharmambike O Janani
O Dharmambike! O Universal Mother! Please do not treat me like a stranger, as you have done so far. I have become one of your own from now on. Mother, there is no use depending on others.
Is it possible for me to take countless births? Can you not order them to be stopped? Please bless me so that my mind will not run after sense pleasures.
Please grant me the boon that I will not be seized by kama and other bad gunas. Please do not entice me with your Maya.O peerless Dharmambike!
O the one endowed with the aroma of sandalwood!
Please do not forget me thinking that I am making (vain, useless) noise. O Dharmambike! Did you not come with all your tinkling jewels and feed the child with milk?
I have prostrated at your feet repeatedly. O the immaculate Dharmambike! I have always thought that you are the fortune of those devout souls who do not know much about upasanas/sadhana.
This kriti Tyagaraja sang at Sirkazhi ( Brahmapuram) made famous by Tirujnanasambandha. Naturally, he sings of the incident of Parvati feeding milk to Jnanasambandha, then child of three who started singing hymns in praise of the Lord from that day on!. The only kriti of Tyagaraja on Subrahmanya available today is again sung at Brahmapuram, the birthplace of Jnanasambandha who is regarded as an Avatara of Subrahmanya!
Grace alone matters
Here Tyagaraja gives ample hints that we can never deserve divine blessings by any amount of upasana or sadhana and that we simply have to depend upon divine grace! Mother is the form of that grace, that power of the Trimurtis! That is why, even when he talks about the Trimurtis, as when he wonders about the form of Rama, he recalls the Srirupam:
Etavunara nilukada neeku
Enchi chuda naga padavu
Sita Gauri Vagisvariyanu
Sri rupamulanda Govinda
Where is your place? If I think, you are not traceable anywhere! O Govinda!
Are you in the form of Sita (Lakshmi), Parvati, Sarasvati?
The power of grace is so strong that we celebrate it for nine nights, twice a year ( in Vasanta and Sharad ritus ) even when Mahadeva has only one night dedicated to him!
The Navaratri kritis of Swati Triunal and the Navavarana kritis of Dikshitar are popular and regularly sung during the Navaratri season; the kritis of Shyama Sastri on Ambal are also famous.
But Tyagaraja kritis on Goddess are rarely sung, on this or any other occasion. He has given us many kritis on Ambal and they combine the allusion to various legendary incidents like in Dikshitar kritis, along with a devout , pleading spirit like that observed in the kritis of Shyama Sastri.
It will be a good sadhana to at least read and study them during this blessed season.Those musically talented can definitely select nine gems out of these Kritis and make a Nava kirtana mala of Sri Tyagaraja! May Universal Mother bless all devotees!
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com
குறுந்தொகைப் பாடலில் ஒரு புதிர் , ஒரு கதை
சங்க இலக்கியம் என்பது 18 நுல்களைக் கொண்டது. அதை பத்துப் பாட்டு, எட்டுத்தொகை என்று இரண்டு நூல்களாகத் தொகுத்துள்ளார். இதில் குறுந்தொகையில் குட்டிக் குட்டிப் பாடலாக இருக்கும். இதனால் இதற்கு குறுந்தொகை என்று பெயர். அதிகபட்சம் 8 வரிகள்தான். அதற்குள் நிறைய விஷயங்களைச் சொல்லி விடுவார்கள். எல்லாம் செக்ஸ் SEX , குடும்ப வாழ்க்கை பற்றிய பாடல்கள். இதில் 225 ஆவது பாடலில் ஒரு புதிர், ஒரு கதை வருகிறது.
“கன்று தன் பய முலை மாந்த முன்றில்
தினை பிடி உண்ணும் பெருங் கல் நாட!
கெட்ட இடத்து உவந்த உதவி கட்டில்
வீறு பெற்று மறந்த மன்னன் போல
நன்றி மறந்து அமையாய் ஆயின் மென் சீர் க்
கலி மயிற் கலாவத்தன்ன இவள்
ஒலி மென் கூந்தல் உரியவாம் நினக்கே”
— கபிலர், பாடல் 225, குறுந்தொகை
பொருள்
உன் நாடு பெரிய மலைகள் உடைய நாடு. அங்கே உன் வீட்டின் முன்னால் இருக்கும் தினைப் பயிரை பெண் யானை மேய்ந்து கொண்டு இருக்கிறது. அதே நேரத்தில் அதன் பாலை , குட்டி யானை குடித்துக் கொண்டு இருக்கிறது . (நீ பொருள் ஈட்டச் செல்கிறாய்). செய்த உதவியை , அரசு கட்டில் ஏறிய பின்னர் மறந்து போன மன்னன் போல நீ செய் நன்றி மறந்து திருமணம் செய்வதை தாமதித்தாலும் கூட, இந்த தலைவியின் ஆரவாரிக்கும் மயில் தோகை போன்ற மெல்லிய கூந்தல் உனக்கே உரியது — என்று தோழி கூறினாள்
பொதுவாக, நன்றி மறக்காவிட்டால் இவள் உனக்குக் கிடைப்பாள் என்று தோழி கூறுவாள் என்று நாம் எதிர் பார்ப்போம் . ஆனால் ‘நன்றி மறந்தாலும்’ என்று கூறுவதன் உட்கருத்து நன்றி மறந்து விடாதே என்பதாகும் .
மேலும் நீ பொருள் ஈட்டச் செல்வதால் கால தாமதம் ஏற்படக்கூடும் என்பது தலைவிக்குத் தெரியும் ; எப்படி யானை தன் குட்டிக்குப் பால் கொடுக்கும்போதே அதற்கான சத்துணவை மேய்ந்து கொண்டு இருக்கிறதோ அது போல நீயும் பொருள் ஈட்டுவது பிற் காலத்தில் குடும்பம் நடத்தத்தான் என்பது தெரியும் என்று உரைகாரர்கள் விரித்துரைப்பர்
ஆனால் , “அரசு கட்டில் ஏறிய பின்னர் நன்றி மறந்த மன்னன் போல” , என்று திடீரென்று காதல் பாட்டில், ஒரு வரியை தோழி பயன்படுத்துகிறாள் . இது தனி மனிதனைப் பற்றிச் சொல்லி இருந்தால் நம் வாழ்க்கையில் பார்த்த பல செய்நன்றி மறந்த ஆட்கள் நம் நினைவில் நிழல் ஆடும். . ஆனால் தோழியோ 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வாழ்ந்த ஒரு மன்னன் பற்றிப் பேசுகிறாள். அந்தக் காலத்தில் இந்த உவமையின் பின்னுள்ள கதை எல்லோருக்கும் தெரிந்திருக்கும். உரைகாரர்கள் உரை எழுதிய 600, 700 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரும் கூட இக்கதை தெரிந்திருந்தது போலும். இன்று வரை எவரும் அக்கதையைச் சொல்லாமல் உரையை அப்படியே எழுதிச் சென்றுவிட்டனர் !!!
ஜாதகக் கதையும் துரோணர் கதையும்
சென்னை பல்கலைக் கழகப் பேராசிரியர் பதவி வகித்த பேரறிஞர் எஸ். வையாபுரிப் பிள்ளை 75 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் எழுதி வெளியிட்ட இலக்கிய உதயம் நூலில் இந்தப் பாடலைக் குறிப்பிட்டு , ஒரு ஜாதகக் கதையை எழுதி, ஒரு வேளை இந்தக் கதையாக இருக்கலாம் என்கிறார். . புத்தரின் பூர்வ ஜென்மம் பற்றிக் கூறும் 500 கதைகளை ஜாதகக் கதைகள் என்பர் . 2300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பாலி மொழியில் எழுதப்பட்ட இந்தக் கதைகள் இந்தியா , இலங்கை, இந்தோனேஷியா, தாய்லாந்து , கம்போடியா முதலிய நாடுகளில் சிற்பங்களாக செதுக்கப்பட்டுள்ளன.. இந்தப் பாடலுக்குப் பொருத்தமான கதை இதுதான் —
மூர்க்கன் என்ற இளவரசன் ஒருவன் இருந்தான். மூர்க்கன் என்ற பெயருக்கேற்ற வாறு கொடியவன்; கண்ணில் மண் உறுத்துவது போல எல்லோர் வாழ்விலும் உறுத்தலாக நின்றவன். இவனை எப்பொழுது தீர்த்துக் கட்டலாம் என்று எண்ணியிருந்த மந்திரிகள், சேவகர்களுக்கு ஒரு அறிய வாய்ப்பு கிட்டியது. ஒரு நாள் மூர்க்கன் , ஆற்றில் குளிக்க ஆசைப்பட்டான். எல்லோரும் அவனை அழைத்துச சென்று நதியில் குளிக்கையில் ஒரே அமுக்காக அமுக்கி ஆற்று வெள்ளத்தில் விட்டுவிட்டனர்.
அவனுடைய அதிர்ஷ்டம் ஒரு மரக்கொம்பைப் பிடித்து உயிர் தப்புகிறான். அவனுடன் ஒரு கிளி, எலி, பாம்பு ஆகியனவும் அந்த மரத்தில் ஏறி உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருந்தன. ஒரு துறவி மிகவும் பரிதாபப்பட்டு 4 உயிர்களையும் காப்பாற்றி வீட்டிற்குக் கொண்டு வந்து முதலில் எலி, கிளி, பாம்பு ஆகியவற்றுக்கு முதலுதவிச் சிகிச்சை செய்துவிட்டு மூர்க்கனுக்கும் சிகிச் சை செய்து காப்பாற்றிவிட்டார் . அவனுக்கோ அதி பயங்கரக் கோபம் .அவன் அரசன் ஆனவுடன் துறவியைப் பிடித்து வந்து வளா ரினால் சவுக்கடி கொடுத்தான் . ஒவ்வொரு அடி கொடுக்கும் போதும் அந்தத் துறவி , “மனிதனுக்கு உதவி செய்வதைவிட மரக்கட்டைக்கு உதவி செய்வதே மேல்” என்று கவி பாடினார். கூடியிருந்த மக்கள், அதன் பொருளைக் கேட்டபோது, நதியில் நடந்த சம்பவங்களைத் துறவி எடுத்துரைத்தார் ; உடனே மக்கள் அனைவரும் சேர்ந்து மூர்க்கனை அடித்துக் கொன்றுவிட்டு துறவியை அரசன் ஆக்கினர். பின்னர் விசாரித்ததில் பாம்பு, கிளி, எலி ஆகிய மூன்றும் துறவிக்கு நன்றிக் கடன் செலுத்தியதையும் மக்கள் அறிந்தனர் .
****
என் கருத்து
2300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் உருவான ஜாதகக் கதைகளில் புத்த குருமார்கள் , வலிய புத்தர் பெயரைப் புகுத்தி கதை எட்டுக்கட்டினர் . ஆகையால் அதற்கு முன்னரே இந்தக் கதை பிரசித்த மாயிருக்கலாம். ஆயினும் இதைவிட மக்கள் நன்கு அறிந்தது மஹாபாரதக் கதை என்பது சங்க இலக்கியத்தில் நன்கு தெரிகிறது; ஆகையால் துரோணர் கதையையே கபிலர் சொல்லி இருப்பார் என்று நான் நினைக்கிறேன் அவர் ஒரு பார்ப்பனப் புலவர் ; சங்க இலக்கியத்தில் அதிகமான கவிதை இயற்றி முதலிடம் பிடித்தவர் ; “புலன் அழுக்கற்ற அந்தணாளன்” என்று பலராலும் போற்றப்பட்டவர் ; தமிழைக் கிண்டல் செய்த பிருஹத் தத்தனை அழைத்து, அவனுக்கு சம்ஸ்க்ருதம் மூலம் தமிழைக் கற்பித்து அவனையும் தமிழ்க் கவிபாட வைத்து அந்தப் பாடலையும் சங்க இலக்கியத்தில் சேர்த்தவர் கபிலர் .
துரோணர் கதை என்ன ?
சிறு வயதில் துரோணரும் பாஞ்சால / பஞ்சாப் மன்னன் ப்ருஷாதாவின் மகன் துருபதனும் அக்நிவேஷ என்ற ரிஷியிடம் பாடம் பயின்றனர் ; பிற்காலத்தில் துருபதன் மன்னன் ஆனான். துரோணாரோ ஏழைப் பிராமணனாக வாழ்ந்து கஷ்டப்பட்டார். பழைய நட்பை மனதிற்கொண்டு, மன்னன் துருபதனிடம் சென்று உதவி கேட்டார். அவனோ உதவி செய்ய மறுத்து அவரை அலட்சியம் செய்தான் . இதன் பின்னர் துரோணருக்கும் நல்ல காலம் வாய்த்தது. அவர் மாபெரும் குரு வம்ச அரசர்களுக்கு ஆசிரியர் ஆகி பாண்டவர்க்கும் கௌரவர்க்கும் பாடம் கற்பித்தார் .
படிப்பு முடிந்தவுடன் என்ன குரு தக்ஷிணை வேண்டும்? என்று பாண்டவர்கள் கேட்டனர். ; துருபதனைத் தோற்கடித்து அழைத்து வாருங்கள் என்று சொன்னார். அர்ஜுனன் பஞ்சாப் சென்று துருபதனை வென்று தேர்க்காலில் கட்டி இழுத்து வந்தான் ; அன்று சிறு உதவி கூட செய்ய மறுத்தவன் , விடுதலை வேண்டி பாதி ராஜ்யத்தைத் தருவதற்கு ஒப்புக்கொணடான். இதன் மூலம் பாதி பஞ்சாப் துரோணர் ஆடசியின் கீழ் வந்தது . ஆக நன்றி மறந்த துருபதன் கதையையே கபிலர் பாடல் சொல்கிறது என்பது என் கருத்து.
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
ஹிந்தி படப் பாடல்கள் – 48 – பாட்டும் பரதமும்!
R. Nanjappa
பாட்டும் பரதமும்!
சினிமா இசையை ரசிப்பவர்கள் கூட நடனத்தை ரசிப்பார்கள் என்று சொல்ல முடியாது, இங்கு அபிநயம், முத்திரைகள், பாவம் , சாஹித்யம் ஆகிய அனைத்து அம்சங்களையும் கூர்ந்து கவனிக்கவேண்டும். பாட்டின் மெட்டு சட்டென்று மனதைக் கவரும்- நாட்டியத்தை ரசிக்கப் பயிற்சி வேண்டும், இல்லாவிடில், ‘ஆட்டத்தைப் பார்த்திடாமல் ஆளை ஆளைப் பார்க்கிறாய்’ என்ற கதிதான்.
இந்தியா- பாரதம். நமது நடனக்கலை-பரதம்! பாவம், ராகம், தாளம்- மூன்றும் அடங்கியது நடனம். ஆனால் அதைச் சரியானபடி அணுக, ரசிக்க பயிற்சி தேவை.
It takes some effort to learn to appreciate classical arts.
50 களில் (60 களில் கூட) நம் படங்களில் டான்ஸ் காட்சிகள் இடம்பெற்றன.. பத்மினி-ராகினி, வைஜயந்திமாலா. ஸாயி ஸுப்புலக்ஷ்மி ஆகியோரின் நடனங்கள் இடம் பெறும். வஞ்சிக் கோட்டை வாலிபனில் வைஜயந்திமாலா-பத்மினி போட்டி நடனம் விரும்பிப் பார்க்கப் பட்டது. இப்பொழுது அத்தகைய நடனக் காட்சிகள் அதிகம் வருவதில்லை. டான்ஸ் என்ற பெயரில் ஏதோ கூத்துக்கட்டி அடிக்கிறார்கள்.
வி.சாந்தாராம் நடனத்தையே முக்கிய அம்சமாக.வைத்து 3 படங்கள் எடுத்தார். இன்று துணிய மாட்டார்கள்.
50 களில் வந்த இரு ஹிந்திப் படங்களிலிருந்து இரு நடனப் பாடல்களைப் பார்க்கலாம்
நாதிர்தீம்தனதீரிநா
na dhir dhim tan re re na re re na na dhir dhim tan re re na re re na na ja na ja balam balam mere na na dhir dhim tan re re na re re na na dhir dhim tan re re na re re na
teri aag laga li tan me piya teri sej saja li maine man me piya teri aag laga li tan me piya teri sej saja li maine man me piya tere nain base nainan me piya tere nain base nainan me piya kahi tu hi mujhe nayan fere na na dhi dhim tan re re na re re na
na dhi dhim tan re re na re re na.
tikhi kajare ki dhar piya tere liye tikhi kajare ki dhar piya tere liye mere solaha singar piya tere liye baje man ka sitar baje man ka sitar piya ter liye huye fir bhi to hum balam tere na na dhi dhim tan re re na re re na na dhi dhim tan re re na re re na na ja na ja balam blam mere na na dhi dhim tan re re na re re na
நாதிர்தீம்தனதீரிநா…
அன்பேஎன்னைவிட்டுப்போகாதே
உன்நினைவுஉடலைஎரிக்கிறது
உனக்காகமனதில்இடம்செய்துவைத்தேன்
உன்கண்என்கண்ணில்நிலைத்துவிட்டது
நீயும்என்னைக்கண்ணால்பார்க்கக்கூடாதா?
நாதிர்தீம்தனரீரீநா.
இந்தக்கண்ணில்தீட்டியமையும்உனக்காகவே
இந்தஅலங்காரமும்உனக்காகவே
என்மனம்உனக்காகவேஇசைக்கத்தொடங்கிவிட்டது
பின்நான்உன்னவளாகவேஆகிவிட்டேன்
நாதிர்தீம்தன ….……
Song: Na dhir dhim –na ja balam Film: Pardesi: 1957 Lyrics: Prem Dhavan
Music; Anil Biswas Singer: Lata Mangeshkar Dance: Padmini
YouTube link:
இது இந்தியாவும் ரஷ்யாவும் கூட்டாகத் தயாரித்த படம். -இந்தப் பாட்டை எழுதியவர் ப்ரேம் தவான். தூய சிருங்கார ரசத்தில் அமைந்த பாடல். சிறிய பாடல்தான், எத்தனை நயமாகச் சொல்லிவிட்டார்!
இதற்கு கௌட ஸாரங்க் ராகத்தில் இசையமைத்திருக்கிறார் அனில் பிஸ்வாஸ். மூன்று நிமிஷங்கள் தான்-ராகத்தைப் பிழிந்து தந்துவிட்டார். இதில் வரும் கெஞ்சும் பாவனை (sense of pleading) மனதைத் தொடுகிறது!
பத்மினியின் நடனத்தைப் பற்றிச் சொல்ல. என்ன இருக்கிறது?
This is fantastic dance and song, by any standards.
The girl, having watched a street puppet show, imagines herself to be a puppet and asks and answers these questions.
Look at the dance. There are no sets, no props, the space is limited and congested. The girl has no make up, no gorgeous dress. Her movements are so natural, simple and graceful. Her abhinaya is excellent.
How would you classify this dance? Bharatanatyam, Kathak, Kathakali, Kuchipudi? This is the best dance sequence in our movies, it has not been excelled! Hats off to Vyjayanthimala! Simple and elegant.
Credit for dance in the film is given to Sohanlal in the credits. The film is full of dances.
The song is mind boggling! The melody is great, the tune is fast paced and exciting!
The background score is simply out of this world- one does not know how many instruments they used and what kind. Yet so harmonious and melodious. No wonder Shanker-Jaikishan rated this as one of their best. Shanker himself knew dancing, and he could indeed compose for dance! Hats off to Shanker Jaikishan. This is indeed inspired music. They have composed the song in the Raga Kirwani.
The lyrics are superb. The girl is under the spell of the puppet show, and her imagination is fertile, as her dance is instinctive. Shailendra captured the mood so well. “Sang chalun main saayaa si-, main jadugar ki maayaa si”- what terrific words!
Geeton ki toofan hai, naach ki bahar hai- as Kishore Kumar sang in another film!
Let us think a bit more. Are we all not connected to a higher source- by an invisible thread? Are we not all puppets in its hands? Shailendra has that capacity to suggest profound things through simple words!
Hats off Shailendra!
This idea was expressed so well in the closing dialogue of the film Anand 1971:
“Hum sab toh rangmanch ki kathputhliyan hain jinki dor uparwale ki ungliyon main bandhi hain.
Kab, kaun, kaise uthega yeh koi nahi bata sakta hai.”
[நாம் அனைவரும் நாடகமேடையில் பொம்மைகளைப் போன்றவர்கள். இவற்றைக் கட்டிய நூல் ஆண்டவன் கைவிரல்களில் இருக்கிறது. எப்பொழுது, யார், எப்படி எழுவார்கள் என எவரும் சொல்ல முடியாது.]
There is a dance by Kamala Laxman also in this movie, choreographed by Gopi Krishna. Some people say that technically it is superior to Vyjayanthimala’s dance. I think it is not proper to compare as this dance by Vyjayanthimala is not a professional show but a spontaneous outburst, by an untrained girl who just has an instinct for dance, and is expressing it spontaneously. In real life both are good professional dancers. But personally, I do not like Kamala Laxman’s dance in this film. She should not have accepted this. This is my personal view. The film deliberately shows her piece in bad light. (as required in the script).
2. This song is repeated in the film two/three times with changes in verses, in a sad mood too. I have written about the first happy version. Do see and enjoy, using the links I have given. Such films are not made now.
3.The sound quality of the videos is not great. The old vinyl records were much better. Try original audio CD on good equipment- one would realise how good and grand the music is!
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
கவிதையில் சித்திரங்களைக் காண்பிக்கும் கம்பன்!
ச.நாகராஜன்
சிறப்பான ஒரு கவிதைக்குப் பல அங்கங்கள் உண்டு. முக்கியமான ஒன்று சித்திரம் எனப்படும் இமேஜ் (Image).
இந்த அங்கங்கள் தேவைக்குத் தக ஆங்காங்கே பளிச்சிடும் போது கவிதையைக் கொண்டாடுகிறோம். கவிஞனை மனதிலிறுத்திப் புகழ்கிறோம்.
விஸ்வாமித்திரருடன் ராமனும் லட்சுமணனும் மிதிலை நகரின் வீதிகளின் வழியே செல்வதைக் கம்பன் வர்ணிக்கிறான்.
ஆடல் பாடல், மங்கையரின் கீதம், சோலைகளில் அன்ன நடை போடும் மிதிலை நகரின் அழகிகளைக் கண்டு நாணம் கொண்ட தேவ மகளிர் தோற்றுப் பின்னால் நடக்க வேண்டியது தான் என்ற மனநிலை கொள்வது, மது குடித்த மங்கையரின் ‘ஆட்டம்’ என இப்படிப் பலக் காட்சிகள்.
அனைத்தும் பளிச் பளிச் என ஒவ்வொரு சித்திரமாகக் காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது.
இவைகளை வேகமாகப் பார்த்துக் கொண்டே வந்த ராம லட்சுமணர் ஓரிடத்தில் நிற்கின்றனர். ஏன்?
கம்பன் சீதையை அறிமுகப்படுத்தும் அறிமுகக் கவிதை இது:
பொன்னின் ஜோதி போதினி னாற்றம் பொலிவே போல்
தென்னுன் டேனிற் றீஞ்சுவை செஞ்சொற் கவியின்பம்
கன்னிம் மாடத் தும்பரின் மாடே களிபேடோடு
அன்னம் மாடு முன் துறை கண்டாங் கயனின்றார்
(பால காண்டம், மிதிலைக் காட்சிப் படலம் செய்யுள் 23)
களிபேடோடு அன்னம் ஆடு – மகிழ்ச்சியுள்ள பெட்டை அன்னங்களுடன் ஆண் அன்னங்கள் கூடி விளையாடுகின்ற
முன் துறை -இடத்திற்கு முன்புறத்தில்
பொன்னின் ஜோதி – பொன்னின் ஒளியும்
போதின் இன் நாற்றம் – மலரின் நறுமணமும்
தென் உண் தேனின் தீம் சுவை – வண்டுகள் உண்ணும் தேனின் இனிய சுவையும்
செம் சொல் கவி இன்பம் – செம்மையான சொற்களினால் அமைந்த கவிதையின் ரசமும் ஆகிய இவை அனைத்தும்
பொலிவே போல் – ஓருருக் கொண்டு விளங்கி நிற்பது போல சீதா பிராட்டி தோன்ற
கண்டு – அதைப் பார்த்து
ஆங்கு அயல் நின்றார் – மூவரும் அவ்விடத்தின் அருகில் நின்றனர்
தனது காவிய நாயகியை அறிமுகப்படுத்தும் கம்பன் செம் சொல் கவி இன்பம் போல கவிதை இருக்க வேண்டும் என்று சொல்வதை இங்கேயே தானே கையாண்டு காண்பிக்கிறான்.
தங்கத்தின் ஜோதியென மின்னும் தகதகப்பு, மலர்கள் தரும் சுகந்த மணம், வண்டுகள் உண்ணும் தேனின் இனிமையான சுவை, கவிஞர்கள் இயற்றும் கவிதையில் தரப்படும் செம் சொல் கவி இன்பம் இவை அனைத்தும் சேர்ந்தால் எப்படி இருக்கும்?
ஒளி, நாற்றம், சுவை, ஓசை இந்த நான்கு புலனின்பத்தையும் உதாரணம் காட்டி விட்டான் கம்பன் – தங்க ஒளி, மலர் வாசம், தேனின் சுவை, இனிய கவிதையின் ஓசை – கண்ணுக்கு ஒளி, நாசிக்கு வாசம், வாய்க்கு சுவை, காதுக்கு ஓசை என நான்கு புலன் இன்பத்தையும் கூறியவர் ஊற்றின்பத்தை மறைமுகமாக அறிய வைக்கிறார்.
கண்டு கேட்டுண்டுயுயிர்த்துற்றறியும் ஐம்புலனும்
ஒண்டொடி கண்ணே உள என ஒண்டொடியிடத்தில் ஐம்புலனும் உள்ளன என வள்ளுவன் கூறுவதைக் கம்பன் இங்கு எடுத்தாளுகிறான்.
கவிதையில் ஒரு சித்திரத்தைப் படைக்கிறான்.
Six different women acted as Sita Devi
திரைப்படத்தில் இது ஒரு அறிமுக காட்சி தான். அடுத்து வரும் காட்சிகளில் அந்த சித்திரத்தின் தொடர் காட்சிகள் வருகின்றன!
ஆங்கில இலக்கியத்தில் கூட கவிதைக்கான முக்கியமான இலக்கணங்களுள் இமேஜ் (Image) என்பதும் ஒன்று.
இங்கு கம்பன் 29 சொற்களில் தீட்டுவதற்கு அரிய ஒரு ‘இமேஜை’ப் படைக்கிறான்.
ஏரியின் வளைவில் திரும்பியவுடன் தான் பார்த்த டேஃபொடில் மலர்க் கூட்டத்தைப் பார்த்து பிரமித்த வேர்ட்ஸ்வொர்த்,
“When all at once I saw a crowd
A host of Golden Daffodils
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze” — என்று பாடுகிறான்.
மலர் கூட்டத்தின் சித்திரத்தை நம் முன் எழுப்பும் கவிஞன் அது பிற்காலத்தில் அவன் மனம் வாட்டம் அடையும் சமயம் எல்லாம் முன் வந்து அவனது மனத் தளர்ச்சியைப் போக்கி ஊக்கமளித்து உயர்த்தி ஆனந்தப்படுத்துகிறது என்கிறான்
For oft when on my couch I lie,
In vacant or in pensive mood
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude
And then my heart with pleasure fills
And dances with the daffodils
வில்லியம் வேர்ட்ஸ்வொர்த் ( 1770-1850) Daffodils
கவிதையில்
pensive mood
inward eye
bliss of solitude
my heart with pleasure fills
dances with the daffodils வரும் வார்த்தைகள் –
ஒரு அகக் காட்சியை உருவாக்கும் சக்தி வாய்ந்த – வார்த்தைகள் இவை. அவர் அகக்கண்ணில் பழைய சித்திரம் தோன்றி அவரை மகிழ வைத்து நடனமாட வைக்கிறது.
வேர்ட்ஸ்வொர்த் காண்பிப்பது ஒரு மலர்க் கூட்டத்தை – கண்ணுக்கும் மனதிற்கும் நாசிக்கும் மட்டும் அது இன்பம் தரும்.
ஆனால் கம்பனோ ஐம்புலனுக்கும் இன்பம் தரும் ஒரு அறிமுகக் காட்சியைக் காண்பிக்கிறான்.
இப்படி ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல பத்தாயிரம் பாடல்களில் அவன் செம் சொல் கவி இன்பத்தை அள்ளித் தருகிறான்!
இமேஜுக்கு – கவிதா சித்திரத்திற்கு ஒரு கவிஞன் கம்பனே!
Pictures are taken from various sources for spreading knowledge; this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.
P S Subrahmnya Sastri continues his comparison of Tolkappiam with Sanskrit scriptures
Page 43 – 47 Bishop Caldwell’s criticism against Tamils is wrong says Sastri. He exposes Caldwell’s confusion regarding case suffix in Tolkappiam and Nannul
Page 48- 49Tolkappian followed Nirukta of Yaska
Page 50- 51 Tolkappiar followed Rig Veda in the use of Uru; in page 51 Sastri shows again how Yaska’s Nirukta is followed
51-52 case suffixes in Tolkappiam and Paniniyam are compared
Page 52-53 Tokai of Tol. And Samasam of Sanskrit are same.
PORUL ATIKAARAM – SCIENCE OF POETICS IN TOLKAPPIAM
Now Sastri moves to the last section of Tol.
Pages 53 – 56 Tol. Followed Natya Sastra of Bharata in eight Rasas and other things
Pages 56-57 Similarities between Tol and Artha sastra of Kautilya
Pages 58-59 Similarities between Dharma Sastras (Manu, Gautama ) and Tol. In describing eight types of marriages.
And in Sutra Tol. Used Dharma, Artha, Kama etc.
Please see attached pages for references.
tags – Tamil-Sanskrit-5, Relationship, more Caldwell blunders,
Tyagaraja has extolled the importance and virtues of Bhakti. Why is it considered great? Is it because it is easy? No, true Bhakti is not easy. But the result is sure! In no other sphere in this world can one be sure of the desired result of his actions or efforts. But devotion to Bhagavan brings its sure rewards! “Na me bhakta pranasyati- My devotee is never destroyed”, declares Bhagavan in the Gita! (9.31) Bhagavan alone is subject to our will- nothing else in this wide world. This is not to say that He will fulfill every wish of ours, but only that if we desire Bhagavan and Bhagavan alone and make efforts in that direction, He makes Himself accessible. Our relationship with everything in this world is based on our body,and ceases with our body. But our connection with Bhagavan, once made, is for ever. We are bound to you for ever, in the seven fold seven births, declares Andal. “Etraikkum ezhezh privikkum untannodu utrome yavom”. எற்றைக்கும் ஏழேழ் பிறவிக்கும் உந்தன்னோடு உற்றோமேயாவோம் உமக்கே நாம் ஆட்செய்வோம் That is why bhakti is considered great. The bond true bhakti creates is timeless, not just permanent. Bhaktas in Puranas
But how does a true bhakta conduct himself? How can we know unless we see one in real life?
The Puranas give us names of many great devotees.One popular sloka goes:
Prahlada Narada Parashara Pundarika
Vyasaambareesha Suka Saunakha Bhishma dalpyan
Rukmangadarjuna Vasishtha Vibhishanadin
Punyaniman parama Bhagavatan smarami.
Let us remember the great devotees: Prahlada, Narada,etc.The very act of remembrance confers blessings.
Narada himself praises the Gopis of Vraja in his Bhaktisutras. Prahlada in turn praises the devotion of Gajendra, the elephant king. Manikkavachaka expresses anguish that he does not have devotion like that of the hunter, Kannappa. Our Tyagaraja Swami praises the Haridasas and Bhadrachala Ramadas. Sri Ramakrishna praised Rama Prasad. In the Ramayana, we see the devotion of Sabari. The devotion of Lakshmana and Bharata are disguised as brotherly love. Dasaratha too can be considered a great devotee of Rama, for he dies at Rama’s departure! In the Mahabharata, Kunti and Draupadi excel as devotees.
Kunti’s Prayer
In fact, Kunti dies on hearing that Krishna has left the earth. She has given us an exceptional, perhaps the best , most moving prayer in our entire devotional literature:
Yatha Hrushikesa khalena Devaki
Kamsena ruddhaadhichiram shucharphitaa
Vimochitaaham cha mahatmaja vibho
Tvayaiva naathena muhur vipatganaat.
O my Lord! Controller of the indriyas! Did you protect me like you protected Devaki who was confined in jail for long and suffered? You protected me with my children from every danger.
( Here, Kunti recalls with great feeling that Krishna protected just Devaki, his mother and did not save her six children whom Kamsa killed, whereas in her case, she was saved with all her children from every single danger and trial!)
Vipada: santu na: shashvat
Tatra tatra Jagadguro
Bhavato darsanam yatsyaad
Apunarbhava darsanam
O Krishna , the Jagadguru!
Let all those dangers befall me, which bring me your darsanam, which will remove from me the possibility of another birth!
Srimad Bhagavatam 1.8.23 &25
Her idea is that Bhagavan’s darsanam destroys future births, so it is worth having it even if dangers befall her, as they cause such darsanam. How many of us will dare to utter such a prayer?
Lives of Devotees
Our Puranas and Itihasas narrate instances of such devotees. The lives of devotees have been compiled in Marathi under the title Maha Bhakta Vijayam. The Tamil classic dealing with the lives of 63 Saivite Saints is called Periya Puranam – the Great Ancient Tale. There is a story relating to the poet-saint Avvaiyar. Once she was tested by Lord Subrahmanya in the guise of a shepherd boy who asked her what was the greatest thing in the world. After reeling off other things, she said God was the greatest thing but since He too is confined in the heart of the Devotee, it is the greatness of the Devotee which is greatest, beyond all words!
Bhakta in the Gita
Even so, we feel confident only when we see a real devotee in action. When Krishna talks of stitaprajna, Arjuna immediately asks him for a description of such a one, how does he speak, sit and walk! (Gita,2.54) Later, Bhagavan gives a description of devotee.
Adveshta sarva bhutanam
Maitra: karuna eva cha
Nirmamo nirahankara:
Sama dukkha: sukha kshamee.
Santushta: satatam yogee
Yatatma drudha nishchaya:
Mayyarpita mano buddhir
Yo mad bhakta: sa Me priya: 12.13,14
He who hates no creature, and is friendly and compassionate towards all, who is free from the feelings of “I” and “mine”, even-minded in pain and pleasure, forbearing,ever content, steady in meditation,self-controlled,having firm conviction, with mind and intellect fixed on Me- such a devotee is dear to Me.
Yasmaan nodvijate loke
Lokaan nodvijate cha ya:
Harshaamarshabhayod vegair
Mukto ya:sa cha me priya: 12.15
He by whom the world is not agitated, and who cannot be agitated by the world, who is freed from joy, envy, fear,and anxiety- he is dear to Me.
Anapeksha: shuchir daksha
Udaseeno gatavyatha:
Sarvaarambha parityagi
Yo Madbhakta sa: me priya: 12.16
He who is free from dependence, who is pure, prompt, unconcerned, untroubled, renouncing (kartrutva from) every undertaking, who is devoted to Me- he is dear to Me.
Yo na hrushyati na dweshti
Na shochati na kaangshati
Shubhasubha parityaagi
Bhaktiman ya: sa me priya: 12.17
He who neither rejoices,nor hates, nor grieves nor desires, renouncing good and evil, full of devotion,-he is dear to Me.
Sama: shatrau cha mitrae cha
Tatha maanapamaanayo:
Seetoshna suhka duhkheshu
Sama: sanga vivarjita:
Tulya ninda stutir mauni
Santushto yena kena chit
Aniketa sthiramatir
Bhaktiman me priyo nara: 12.18.19
He who is the same to friend and foe, and also in honour and dishonour, who is the same in heat and cold, in pleasure and pain, who is free from attachment; to whom censure and praise are equal; who is silent, content with anything, homeless, steady-minded, full of devotion, – that man is dear to Me.
Ye tu dharmyaamrutam idam
Yatoktam paryupasate
Shraddhadhaana Matparamaa
Bhaktaste ativa me priya: 12.20
And they who follow this Immortal Dharma, as described above, endowed with sraddha regarding Me as the Supreme Goal, and devoted- they are exceedingly dear to Me.
Here what tough qualities of head and heart are indicated as the requirement of a Bhakta, to qualify for Bhagavan’s approval! Bhakti is not any sentimental woolly-headedness. It involves tough discipline and cultivation of stern virtues. Above all, it involves true character!
Tyagaraja’s Bhakta
Our Tyagaraja Swami is soaked in the tradition of true bhakti. He gives us his picture of the true devotees of God.
Bhaktuni chaaritamu vinave manasa Sitarama
O Mind. I will tell you the conduct of a true devotee of Sitarama. Listen carefully.
(Aa) Saktileka taa goruchu jeevan-
muktudai anandamu nondu…….
He has given up attachment to every thing, and is happy in himself as a jivan mukta.
Japatapamulu taa jesiti nanaraadu
adigaaga mari
kapataatmudu manamai balgaraadu
upama tanaku leka undavalenani
yoorayoora tirugagaraadu
sapala chittudaiyalu sutulapai
saaregu bhrama kaaradane Hari
He should not boast that he is performing japa and tapas.
He should not talk in a hypocritic vein.
He should not go about, seeking publicity that there is no match to him.
He should not be attached to his wife and children, with a mind full of passion.
Bhava vibhavamu nijamani yenjagaraadu
adikaka mari
Shiva madhava bhedamu jeyagaraadu
Bhuvanamandu daane yogyudanani
Bongi potta saakagaraadu
Pavanatmaja dhrutamau Sitapati
Paadamulanu yemara raadanu Hari.
He should not think that the pleasures of the world obtained in the householder’s stage are real or permanent.
He should not differentiate between Shiva and Vishnu.
He should not think that he alone is perfect, and lead a life resorting to lies.
He should never forget the Feet of Rama, always borne by Hanuman.
Rajasa tamasa gunamulu gaaraadu
Adigaakanu
Avyaja munanu raaledanagaaraadu
Rajayoga margamu nee chittamu
Rajuchuda vidavagaraadu
Rajasikamaniyaina Tyagaraja
Saguni maravaraadane Hari
The bhakta should not cultivate rajasa, tamasa gunas or be swayed by them.
He should not expect that he would gain divine grace without deserving it.
He should not give up meditation. He should not cease from striving to obtain devotion to Bhagavan.
He should never forget Hari, the friend of moon-wearing Shiva.
Tyagaraja relates some more qualities in another kriti- Karuna yela gante.
Paramatmudu jeevatmudu yogadai
Baragu chundu bhaktaparadeenuni
Karuna yela gante nee vidhame
Kalyanasundara Rama
Rama blesses those devotees who strive with the conviction that Jivatma and Paramatma are One. What are the characteristics of such a devotee?
Anrutam baadadu alpula vedadu
Sunrupula goluvadu suryuni maravadu
He will never tell lies. He will never ask for anything from low people. He will not serve even good kings. He will not forget (to worship) the Sun.
Maamsamu muttadu madhuvunu traagadu
Parahimsa seyadu yeruganu maravadu
He will not touch meat. He will not taste liquor.
He will not injure others. He will not stop learning.
Mooddeeshanamula vaadadu
Jeevanmuktudai tirugu madamunu joopadu
He will not have the three desires ( for wife, wealth and progeny). He will not go about claiming that he is a jivanmukta.
Vanchana seyadu varulado bongadu
Chanchala chittudai saukhyamu viduvadu
He will not resort to deceit or treachery. He will not utter untruth . He will not entertain worries and lose his peace of mind.
Saakshiyani delisiyandu lakshyamu viduvadu
Kanjakshuni Tyagaraja rakshakudainavaani
Having the trust that God (or own Atma) is the Eternal Witness,he will never swerve from the (spiritual) aim.
This is how Rama’s grace is obtained ( or manifests).
Unlike a yogi, or a sanyasi, the Bhakta does not leave society, but lives in it. He has therefore to integrate well with others. The Gita says that even a Jnani will have to conduct himself properly in the world and should not disturb the faith of others, in the interests of Lokasangraha. So the behaviour of the bhakta assumes importance.
Narsinh Mehta
In our spiritual literature, we have another instance of a Saint-poet giving us the characteristics of the true devotee- the real Vaishnava. This is from Sri Narsinh Mehta!
Vaishnava jan to tene kahiye
Je peed parayi jaanere
Paradukhke upakar kare toye
Man abhimaan na aanere
Sakala loka maan sahune vande
Ninda na kare kaeneere
Vaach kaach man nischala raakhe
Dhan dhan jananee taeneere
Sama drishti se trishna tyagi
Para stri jene maatare
Jihvatan ki asatya na bole
Par dhan nav jhale haath re
Moha maaya vyape nahi jene
Dridh vairagya jene man maan re
Ram Naam sun taali laagi
Sakala tirath tena tan ma re
Van lobhi ne kapat rahit che
Kaam krodh nivaarya re
Bhane Narasiyyo tenu darshan karta
Kul ekoter taarya re
He is the true Vaishnava
Who knows the pain of others.
Even if he has occasion to help others,
He will not allow his mind to get proud.
A Vaishnava tolerates and praises the whole world.
He will not speak ill of others.
He will keep his words,actions and mind pure.
His mother is indeed blessed.
He sees everything equally, gives up greed and avarice.
He regards other women as his own mother.
His tongue will not utter untruth.
He will never touch the wealth of others.
A Vaishnava does not succumb to the allurements of the world.
He is detached from worldly pleasures.
They are enchanted by the name of Ram.(God)
All the holy tirthas are in their body.
They have abjured greed and deceit.
They have renounced lust and anger.
Narsi longs to meet such a soul
Whose very sight will liberate his entire lineage.
In these days of media hype, and paid publicity, we really do not know how to identify a real devotee! But going through the literature gives us the company of many great bhaktas. It is said : Yat bhavam, tad bhavati: we become what we think of. May be, thinking of these great devotees for long will move and mould our stony hearts and convert our crude minds too to the devotional fold!!
Tamil and Vedas 