ANCIENT TAMIL HINDU SAINT WHO BURNT HIMSELF IN ATHENS! (Post No.5072)

Statue of Augustus

Written by London Swaminathan 

 

 

Date: 3 JUNE 2018

 

 

Time uploaded in London – 14-05

 

Post No. 5072

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

 

WARNING: PLEASE SHARE MY ARTICLES; BUT DON’T SHARE IT WITHOUT AUTHOR’S NAME AND THE BLOG NAME. BE HONEST; OTHERS WILL BE HONEST WITH YOU

 

 

ANCIENT TAMIL HINDU SAINT WHO BURNT HIMSELF IN ATHENS! (Post No.5072)

Monk Zarmanochegas who accompanied an Indian embassy from King Pandion to Roman Emperor Augustus  (63 BCE to 14 CE) reached Rome by 19 BCE. Later this Monk Zarmanochegas amazed Athens by burning himself to death publicly. Some people thought that he was a Buddhist. They changed the name Zarmanochegas into Sramanacharya. The identification is not certain. The Greeks did horrible things to the words they borrowed and the names they reproduced.

 

My research shows that he was a Hindu saints from Tamil Nadu. The reason being we don’t have enough evidence in ancient Buddhist literature to show that they burnt themselves when their life mission was finished. But in Hindu literature we have umpteen references to show that they ended their life in this way when their mission was fulfilled.

Kabila, the Brahmin poet who contributed highest number of Tamil verses in the Sangam literature, burnt himself to death after he married two daughters of ancient Tamil philanthropist Pari of Pa

rambu country. Even today we can visit his memorial Kabila Rock near Thirukkovilur in Tamil Nadu. He lived around First century BCE or CE. At the same time this Hindu burning himself in Greece also happened. So Kabilar might have inspired him. Moreover the saint/monk accompanied a Tamil ambassador from Pandya King. So the saint must be a Tamil one.

 

saints burning themselves happened from Ramayana Times. Sabari a hunter woman saint and many other saints of Ramayana days burnt themselves after seeing Rama, thinking that they can straight away go to heaven or attain salvation.

 

Kumarila Bhatta, a great scholar and contemporary of Adi Shankara burnt himself to death. When Adi Shankara came for a debate , Kumarila told him that it was too late and sent him to another scholar.

A Hindu saint visited Mayan civilization , taught them good things and burnt himself to death. He told them that he would come back again. After several centuries when he Christian robbers came from Spain that generation thought that he must be the expected saint. But those plunderers looted the innocent Mayan civilization and took all the gold to Spain.

 

Following is my article posted on 12 July 2014:-

Five Ascetics who Entered Fire: Vedavati, Sabhari, Sarabhanga,Kabila, Quetzalcoatl

 

Five Ascetics who Entered Fire: Vedavati, Sabhari, Sarabhanga,Kabila, Quetzalcoatl

Research Article Written by London Swaminathan
Post No. 1168; Dated 12th July 2014.

Hindu epic Ramayana is unique in many ways. One of the unique things about the Ramyana is “self immolation”. It is very interesting to know that women ascetics existed in the days of Ramayana and they did enter the fire and sacrificed their lives when they thought that the date of their departure had come. This is one the boldest things, we can see only in the Hindu world. Here we see a continuity of Upanishadic age sages like Gargi and Maitreyi. They did not feel any body pain when they entered the fire due to their Yogic practice.

Sita did not fear to enter fire to prove her purity. Kumarila Bhatta, contemporary of Adi Shankara, did not hesitate to burn his body slowly in the middle of husk lighted on all four sides. Tamil poet Kabila did enter fire after fulfilling his noble mission. Aztec saint Quetzalcoatl (may be a Hindu saint) did sacrifice his life in fire.

Goddess Uma did penance by standing in the middle of Five Fires (Panchagni). Many a saints including Bhageeratha did Panchagni penance. Bharata and Angatha tried to enter the fire thinking that they lost their in their mission. This is a Hindu ritual. When one completes something noble, one enters fire. When one failed to achieve to fulfil something, they enter the fire ritually.

There is a big difference between suicide and this ritual sacrifice. Here they enter the fire after announcing to the whole wide world that on such and such day they would do it for a particular noble cause. It is not because of depression or agitated mind. There is another type known as Sati, where in the women who lost their husbands climb the funeral pyre. There is another type of sacrifice where women like Chitoor Rani Padmini along with her friends entered the fire to save their modesty.
Here is a short list of great ascetics who immolated themselves:

Sharabhanga :

Rama, after slaying the demon Viradha, visited the hermitage of Sharabhanga. He told Rama that he rejected Indra’s invitation to visit Brahmaloka, knowing that Rama was visiting the place. He also directed Rama to Sutikshna’s dwelling. He requested Rama to stay with him till he casts off his body as a snake casts off its slough. Then Sharabhanga prepared a fire and poured clarified butter therein. The sage entered the flames and assumed a youthful form and ascended to Brahma’s abode (Source: Aranya Kanda, Chapter 5)

Sabhari:

She was waiting to see Rama. When Rama went to her in the middle of the forest; she gave him berry fruits and roots which were bitten by her. She did this to give the sweetest ones to Rama. Since Rama knew her motherly love, he did not reject it. She belonged to the caste of hunters. That tribal woman guided Rama and Lakshmana to lake Pampa an Rishyamuka mountain.
“Having received permission from Rama to depart, Sabhari, wearing matted locks, robes of bark and a black antelope skin, cast herself into the fire, thereafter rising into the air like a bright flame. (Chapter 74, Aranya Kanda).

Vedavati:

Vedavati was the daughter of Rishi Kusadhwaja. When Ravana was passing through the forests in the Himalaya he met Vedavati, a damsel of great beauty dressed in acetic garb. When Ravana wanted to marry her she told him that she would marry only Vishnu. But Ravana boasted to her about his heroic deeds and touched her hair with a bad intention. Enraged by this, she cursed him that he would be destroyed by her in her next birth (as Sita) and entered fire before him. When she entered the fire celestial flowers fell around her (Uttara Kanda, Ramayana)

Tamil Poet Kabilar:

Kabilar, a Brahmin poet of great character, who lived in the Sangam Age ( First three centuries CE) was a good friend of a generous chieftain Pari. When the mighty Tamil kingdoms laid a siege around his kingdom Kabilar boldly supported Pari. The three Tamil kings of Sera, Choaza, Pandya kingdoms killed him by deceit. Then Kabilar took his two daughters to all the chieftains begging them to marry them. No one dared to earn the enmity of the powerful Tamil kings. At last, one chieftain took care of those girls and Kabilar, having fulfilled his mission, entered the fire. There was a memorial stone in the place known as Kabilar Stone near Tirukoyilur on the banks of River Pennai. There is an inscription with this story in verse (Source Dr R Nagasamy’s Tamil book ‘Paamaalai’).

Bharatha, Rama’s brother, was desperate to see Rama after his 14 year banishment. When he did not arrive on the appointed day Bharat was about to jump in to ceremonial fire. But Rama arrived by his divine Supersonic jet from Sri Lanka and saved his life. When Angathan and other monkeys could not find Sita in their search mission, they contemplated sacrificing themselves in fire. This is a typical Hindu approach.

 

Aztec Saint’s Self Immolation

Aztec civilization (750 CE to 1500 CE) in South and Central America had a mysterious person with the name Quetzalcoatl. There were two people with the same name which resulted in lot of confusion. He was a demiurge, priest, ruler conceived by virginal birth years after his father’s death. He was ruler of Toltecs for twenty two years. He lived in Tula, lost a civil war, fled with a good sized Toltec force. He set sail into the open sea on a particular date Aztec calendar with a prophecy that he would come back on the recurrence of that date.

Centuries after this date, Spanish man Herman Cortes landed on the coast of Mexico on 4th March 1519. Aztec king Montezuma believed that god and saint Quetzalcoatl had come back in the form of a white man. He was given royal welcome. But Cortes, Columbus and his band of explorers brought disease, death and destruction to the wonderful Mayan, Aztec and Inca civilizations. They plundered the whole of South America and took tons of gold to Spain and Portugal.

Quetzalcoatl means ‘feathered serpent’ or ‘precious twin’. He is one of the most important Aztec deities, although he has origins in pre Aztec cultures. There was a historical king in the same name that was expelled from Tula, the Toltec capital in 987 CE. According to one version he reached the Gulf of Mexico and immolated himself, to be reborn as the planet Venus. He predicted that he would come back. He may be a Hindu saint who practised such rituals in ancient India.

 

–Subham–

புத்திமானும் பலவானும் பேயை விரட்டிய கதை! (Post No.5069)

Written by London Swaminathan 

 

 

Date: 2 JUNE 2018

 

 

Time uploaded in London – 14-54

 

Post No. 5069

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

 

WARNING: PLEASE SHARE MY ARTICLES; BUT DON’T SHARE IT WITHOUT AUTHOR’S NAME AND THE BLOG NAME. BE HONEST; OTHERS WILL BE HONEST WITH YOU

பல நாட்டுப்புறக் கதைகள் பழங்காலத் தமிழில் உள; அவைகளை நான் அவ்வப்பொழுது புதுத் தமிழில் செதுக்கிக் கொடுக்கிறேன்

ஒரு கிராமத்தில் ஒரு பயில்வான் இருந்தான்;  உடல் பலம் இருந்தும் அவனுக்கு புத்தி ‘மந்த புத்தி’தான்; ஒரு கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல ஐந்து நிமிடமாவது ஆகும். ஆனால் வேறு எவரும் அசைக்கக்கூட முடியாத பாரத்தை மிக எளிதாகத் தூக்கி விடுவான். அவனை எல்லோரும் வல்லாள கண்டன் என்று அழைப்பர்.

 

அருகிலுள்ள மற்றொரு கிராமத்தில் உடல் பலம் இல்லாத, ஆனால் மஹா புத்திசாலியான ஒருவன் இருந்தான். அவனை வாய்ச்சொல் வீரன் என்று அழைப்பர். மிகவும் புத்திநுட்பம் உடையவன். மற்றவர்களுக்குத் தோன்றாத விஷயங்கள் அவனுக்கு எளிதில் புலப்படும் தட்டுத் தடங்கலின்றி பேசுவான். பதில்கள் அனைத்தும் அக்ஷர லக்ஷம் பெறும்.

வாய்ச்சொல் வீரனின் புகழ் எங்கும் பரவவே வல்லாள கண்டனுக்குப் பொறாமை ஏற்பட்டது. உடல் பலமின்றி வாய்ச் சொல் வீரம் இருந்து என்ன பயன் என்று கிண்டல் செய்தான். ‘பேச்சுக்கு ராவணன், பின்னர் பார்த்தால் கும்பகர்ணன் போல’ இருக்கிறதே என்பான். ‘சொல்லுதல் யார்க்கும் எளிதாம்; சொல்லியவாறு செய்தல் அல்லவோ கடினம்’ என்பான். இருவரும் சந்திப்பது நல்லது என்று இரண்டு கிராம மக்களும் முடிவு செய்தனர்.

 

இருவரும் வாய்ச்சொல் வீரனின் கிராமத்தில் சந்தித்தபோது வல்லாள கண்டன் சொன்னான்; ஒரு நாள் முழுதும் உன்னுடன் தங்கியிருந்து உடல் பலமே பெரிது என்பதைக் காட்டப்போகிறேன் பார்! என்று சவால் விடுத்தான்.

முதல் சோதனை

 

சரி அடுத்த கிராமத்திலுள்ள இடையன் நிறைய ஆடுகள் வைத்திருக்கிறான். அதை என் உடல் பலத்தால் களவாடி வருகிறேன். உன்னால் முடியுமா என்றும் யோசித்துப் பார் என்றான் வல்லாள கண்டன் . மாலையில் இருட்டத் துவங்கியது

 

இடையன் எப்போதும் சாப்பிடப் போகும்போது,  ஒரு ஆள் இருப்பது போலத் தெரியட்டும் என்று ஒரு கம்பளியைக் கம்பின்மீது போட்டுவிட்டுப் போவான்; யாரோ ஒருவர் கூடவே இருப்பது போல பாவனை செய்து பெரிதாச் சொல்வான்: . “தம்பி ஆடுகளைப் பார்த்துக்கொள்; இந்தப் பக்கம் திருடர்களும் பேய்களும், சிப்பாய்களும் அதிகம். ஆடுகளைத் தூக்கிச் செல்லாமல் பார்த்துக்கொள்” என்பான்; இது வழக்கமான பல்லவி.

 

இதை எல்லாம் கவனித்த மஹா புத்திசாலி வா, வா, போய் ஒரு ஆட்டை  எடுத்துக்கொண்டு ஓடி விடுவோம் என்றான். வல்லாளகண்டனுக்குப் புத்தி குறைவு என்பதால் அந்தக் கம்பின் மீது போட்ட கம்பளியை ஆள் என்றே நினத்துத் தயங்கினான். பின்னர் அது வெறும் கம்பளி அங்கு யாரும் இல்லை என்று காட்டவே வல்லாளகண்டனுக்கு ஒரே ஆச்சர்யம்!! ஒரு ஆட்டை எடுத்துத் தோளில் போட்டுக்கொண்டு நடந்தான்.

 

அந்தக் கிராமத்தில் உண்மையிலேயே பேய்கள் உண்டு;  அவைகளும் இடையனின் பேச்சை கேட்டு ‘’சிப்பாய்கள்’’ என்றால் என்ன என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தன. அப்போது ஆட்டைத் திருடிய வல்லாளகண்டனும்  வாய்ச்சொல் வீரனும் வந்தனர். இதுவரை இந்த மாதிரி ஆட்களைப் பார்த்ததே இல்லை. ஓ! இவர்கள்தான் சிப்பாய்கள் போல என்று நினைத்து ஆடுகள் உருவத்தில் போய் செடி கொடிகளை பேய்கள் மேய்ந்தன. அப்படிச் செய்தால் வெறும் ஆடுகள் என்று எண்ணி இருவரும் போய்விடுவர் என்று அவை எண்ணின

அவைகளைப் பார்த்துக் கொண்டு வந்த வல்லாள கண்டன் ஒரு பேய் ஆட்டைத் தொட்டுப் பார்த்து, அட, இது நாம் திருடிய ஆட்டை விடக் கொழுத்து இருக்கிறது என்று கருதி அதில் ஒன்றைத் தூக்கித் தோளில் போட்டுக்கொண்டான்.

பேய் ஆட்டுக்குப் பயம் வந்துவிட்டது. எப்படித் தப்பிக்கலாம் என்று யோசித்த போது, பின்னால் வாய்ச் சொல்வீரன் நடந்து வருவதைப் பார்த்து அவனும் ஒரு சிப்பாய் என்று பயந்தது. அந்த நேரத்தில் கொழுத்த ஆட்டின் எடை தாங்காமல் ‘ஏய், இதை ஒரு நிமிடம் உன் தோளில் வைத்திரு. கொஞ்சம் முதுகை நெளித்து வளைத்து உடலைச் சரி செய்கிறேன் என்று சொல்லி மஹா புத்திசாலியின் தோளில் வைத்தான். அவனுக்கு உடல் வலு இல்லாததால் அவன் அதை ‘தொபுக்’ என்று கீழே போட்டான். பேய் ஆடு தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று ஓடி விட்டது பின்னர் மாயமாய் மறைந்தும் போனது.

 

ஏற்கனவே இடையன் பேச்சில் பேய்கள் பற்றிச் சொன்னதைக் கேட்டு இருந்ததால் அது பேய்தான் என்று பயந்து இருவரும் வேகமாக நடந்தனர்.

 

இதைப் பார்த்த சில பேய்கள் நம்மைத்தான் ‘சிப்பாய்கள்’ பிடிக்க வருகிறார்கள் என்று பேசிக்கொண்டு தலை தெறிக்க ஓடின. மற்ற பேய்கள் சிரித்துக் கொண்டே சிப்பாய்களும் இல்லை, குப்பாய்களும் இல்லை என்று நக்கல் அடித்தன.

இருவரும் வீட்டுக்குப் போய் தாங்கள் பார்த்த கொழுத்த ஆடு பேய்தான் என்று பேசிக்கொண்டே தூங்கிவிட்டார்கள். அந்த வீட்டில் அன்று எதேச்சையாக பேய்கள் போய் மதில் ஏறிக் குதித்தன. இதைப் பார்த்த வல்லாள கண்டன் அவனது நண்பன் வாய்ச்சொல் வீரனிடம் போய் பேய்கள் இங்கும் வந்து விட்டன. நாம் என்ன செய்வது? என்றான். உடனே மஹா புத்திசாலியான வாய்ச்சொல் வீரன் ‘’நீ ஒன்றும் தெரியாதது போல உருண்டு போய் உன்     இடத்திலேயே படுத்துக்கொள்’ என்று சொல்லிவிட்டு ரஹஸியமாக தாழ்ந்த குரலில் தனது பெண்டாட்டியிடம் சொன்னான்: நீ போய் இலை போட்டு, இருக்கும் சாப்பாட்டைப் பரிமாறு; என்ன இது? இன்று காலையில் நான் பிடித்து வந்த மூன்று பேய்களைச் சமைக்கவில்லையா? அவை எல்லாம் பழையதாய்ப் போனால் நன்றாக இராது என்பேன்; நீ உடனே  மூன்று பேய்களையும் உங்கள் மகன் பக்ஷணம் பண்ணிவிட்டு மேலும் வேண்டும் என்றான்; நான் இல்லை என்று சொன்னவுடன் கோபித்துக்கொண்டு பேய் பிடிக்கப் போய்விட்டன் என்று சொல்லு’’ என்றான். மனைவியும் சரி என்று சொல்லிவிட்டு அவன் சொன்ன படியெல்லாம் செய்தாள்.

 

இதைக் கேட்ட பேய்கள் நடுநடுங்கி ஓட்டம் பிடித்தன. ஏற்கனவே ஆடாக இருந்து தப்பித்த பேயிடம் அவை எல்லாம்,’ நீ சொன்னது உண்மைதான்; சிப்பாய்கள் பொல்லாதவர்கள்; அவன் மகனே மூன்று பேய்களைத் தின்றுவிட்டு நம்மையும் பிடிக்க அலைகிறானாம். நாம் வேறு காட்டுக்குப் போய்விடுவோம் என்று ஓடி விட்டன. அப்போதுதான் வல்லாளகண்டனுக்குப் புரிந்தது: உடல் பலத்தை விட புத்தி பலமே பெரிதென்று.

 

இருவரும் மறு நாளைக்கு வேறு ஒரு கிராமத்துக்குப் போவோம் என்று புறப்பட்டனர். பேய்கள் போன புதுக் காட்டின் வழியே திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தனர். மாலை நேரம் ஆகி இருட்டத் துவங்கியது. வல்லாள கண்டனுக்கு ‘அரண்டவன் கண்ணுக்கு இருண்டதெல்லாம் பேயா’கத் தென்பட்டது. ஆகையால் நாம் ஒரு அரச மரத்தின் மீது ஏறி இரவைக் கழிப்போம்; பொழுது விடிந்ததும் புறப்படுவோம் என்றான். அதற்கு இணங்கிய மஹா புத்தி சாலியும் இரவு முழுதும் பல கதைகளைச் சொல்லிப் பொழுதைக் கழித்தான். அதே மரத்துக்கு அடியில் நள்ளிரவில் பேய்கள் வந்து குழுமி கூட்டம் போட்டன. அதைப் பார்த்த வல்லாள கண்டன் பயந்து நடுங்கி பேய்கள் மீது தொபுக் என்று விழுந்தான். அவன் வாய் குளறிப் போய் ஏதோதோ பிதற்றத் துவங்கினான்.

அவைகளைக் அதைக் கேட்ட மஹா புத்தி சாலி, அட நீ ஏன் இந்தப் பேய்களையும் தின்ன வேண்டும் என்று துடிக்கிறாய்? இன்றுதான் ஐந்தாறு பேய்களை அடித்துக் கொன்று தின்னோமே; இவைகளை நாளை இரவுச் சாப்பாட்டுக்கு வைத்துக் கொள்வோம். சூடாகச் சாப்பிடுவோம்’’ என்று மரத்தின் மீதிருந்து சொன்னான்.

 

இதைக் கேட்ட அவை அனைத்தும் அடக்கடவுளே! இவன் மூன்று பேய்களை பக்ஷணம் பண்ணியவனின் தகப்பன் அல்லாவா? என்று பயந்து நடுங்கி ஓட்டம் பிடித்தன.

 

மறு நாள் காலையில் வல்லாள கண்டன் சொன்னான்: “புத்திமான் பலவான் ஆவான்; உடல் பலம் இருந்தும் என்னால் பேய்களை விரட்ட முடியவில்லை; நீ உன் புத்திசாலித் தனத்தால் விரட்டிவிட்டாய் என்று புகழ்ந்துவிட்டு தனது கிராமத்துக்கே சென்றான்.

 

–சுபம்–

ALEXANDER ‘PURANA’ AND ZARATHUSHTRA MIRACLE (Post No.5060)

Picture of Zoroaster

Written by London Swaminathan 

 

Date: 30 May 2018

 

Time uploaded in London – 15-27

 

Post No. 5060

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

WARNING: PLEASE SHARE MY ARTICLES; BUT DON’T SHARE IT WITHOUT AUTHOR’S NAME AND THE BLOG NAME. BE HONEST; OTHERS WILL BE HONEST WITH YOU

 

 

I have already given the stories of walking on the water and flying through the air from Hindu, Buddhist and Jain sources. There is one more story from the Parsi religion. When we talk about religion, we believe in the miracles done by great saints. But the strange thing about the Greek writers is that they wrote fanciful stories and  interesting stories about Alexander the Great. The stories range from Alexander falling in love with Hindu and other women to walking on the water etc.

Purana= mythology

Here is the story about Z of Persian/Parsi religion (Persia= Modern Iran)

ZARATHUSHTRA , appearing in the Zerdsht Nama, dated 1278 CE has the following anecdote:

ZARATHUSHTRA  having arrived at the banks of River Araxes, found no boat. He worried about his wife and himself exposing themselves semi naked just to cross the river.  There were lot of people watching them. He prayed to the Lord and then they all walked safely on the surface of the water and crossed the river. Since Muslim invaders destroyed most of the Parsi scriptures, we wouldn’t know whether this story is from any ancient book or a later one. The fact that ZARATHUSHTRA  and his family walked on the surface of the water may be due to Indian influence. From Rig Vedic seers to Vasudeva (father of Krishna) we have many stories in Hindu religion about walking on water or rivers obeying the commands of the saints.

Alexander ‘Mahatmyam’ (Great Holy  Story)

Alexander, the hero of much fairy tale, figures in some marvellous affairs with the waters, of which one is the passage of the sea at Pamphylia. Greek Historian Arrian (First century CE) in his Anabasis of Alexander 1-26 says that there is no passage along beach except when the north wind blows; “at that time after strong South wind, rendered his passage easy and quick, not without divine intervention, as he and his men interpreted.”

Greek biographer Plutarch (46-120 CE) in his life of   Alexander refers to the same legend and quotes Menander in connection with it, but Alexander himself made no claim of anything miraculous in the passage.

 

Greek historian Appian (First century CE) also knew the legend and in his Civil Wars mentioned it in connection with an adventure of Caesar’s in the Ionian Sea.

 

Greek geographer Strabo (First century CE) said the army passed in the water for a whole day and the water was up to navel.

 

Greek historian Callisthenes, however, said that sea not only opened for him but even rose and fell in homage. He quoted Eusthatius for his statement. But this statement should not be taken literally but may be looked upon as a rhetorical embellishment to something which was understood more prosaically.

 

Roman historian and hagiographer Josephus (First century CE) gives the event an undeniably miraculous touch. In the Antiquities, he described the Hebrew crossing of the Red Sea (under Moses), he cites this legend in confirmation of that in Exodus, and the sea divided for Alexander, in an offhand way referring to the other historians as his authority.

There is another story about in the Pseudo Callisthenes. When Alexander arrived in Babylon, he himself went in disguise as an ambassador to Darius. He received and entertained him, with a banquet in the evening. During the course of the banquet a Persian Lord recognised Alexander, and informed Darius, Persian King.  Alexander, finding himself discovered, fled from the hall, snatching a torch to light him through darkness. Fortunately, he chanced upon a horse at the door. Now by the might of the gods, Alexander crossed the river, but when he had reached the other side and the fore feet of the horse rested on dry land, the water which had been frozen over suddenly melted, and the hind legs of the horse went down into the river. Alexander however leaped from the horse to land, and the horse was drowned in the river.

 

So all cultures have similar stories, which in course of time, changed into mythology.  When religions had such stories, they were all attributed to help from the gods.  When historical figures appear in such stories some find heroic adventures there and some others say they are nothing but lucky coincidences. These stories make the history interesting to read.

Source: The Indian and Christian Miracles of Walking on the Water, William Norman Brown, 1928

–Subham–

 

 

 

வேதம் முதல் தாயுமானவர் வரை அஷ்டமா சித்திகள்! அற்புத சக்திகள்! (Post No.5058)

Written by London Swaminathan 

 

Date: 29 May 2018

 

Time uploaded in London – 14-35

 

Post No. 5058

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

WARNING: PLEASE SHARE MY ARTICLES; BUT DON’T SHARE IT WITHOUT AUTHOR’S NAME AND THE BLOG NAME. BE HONEST; OTHERS WILL BE HONEST WITH YOU

 

 

வேதம் முதல் தாயுமானவர் வரை அஷ்டமா சித்திகள்! அற்புத சக்திகள்! (Post No.5058)

தாயுமானவர் பாடிய அற்புத சக்திகள் பற்றிய பாடல் நாம் எல்லோரும் அறிந்ததே:

 

கந்துக மதக் கரியை வசமா நடத்தலாம்;

கரடி வெம்புலி வாயையுங் கட்டலாம்;

ஒரு சிங்கம் முதுகின் மேற் கொள்ளலாம்;

கட்செவி எடுத்தாட்டலாம்

வெந்தழலின்  இரதம் வைத்தைந்து லோகத்தையும்

வேதித்து விற்றுன்ண்ணலாம்;

வேறொருவர் கானாமல் உலத்துலாவரலாம்

விண்ணவரை ஏவல் கொள்ளலாம்;

சந்ததமும் இளமையோடிருக்கலாம்

மற்றொரு சரீரத்திலும் புகுதலாம்;

சலமேல் நடக்கலாம்; கனல் மேலிருக்கலாம்

தன்னிகரில் சித்தி பெறலாம்

சிந்தையை அடக்கியே சும்மா இருக்கின்ற திறமரிது.

 

அற்புதங்களின் ப்ட்டியலைத் தரும் தாயுமானவர் மனதை அடக்குவதுஅதை விடக் கடினம் என்கிறார்.

 

இந்த மாதிரி அற்புதங்களை தமிழ் சித்தர்கள் சர்வ சாதாரணமாகச் செய்து வந்தனர். அவர்களுக்கு அது ஒரு விளையாட்டு போல! இறைவனின் அற்புதங்களை சொல்லும் தமிழ் மொழி நூல்களும் அதை திரு ‘விளையாடல்’ என்றே செப்பும். ஸம்ஸ்க்ருதத்தில் அதை லீலா விநோதங்கள் அல்லது விபூதி என்பர்.

இதற்கெல்லாம் மிக மிக முந்தைய அற்புத துதிகள் உலகின் மிகப் பழமையான ரிக் வேதத்தில் உள்ளன.

 

ரிக் வேதம் 3500 ஆண்டு முதல் 8000 ஆண்டுவரை பழமையுடைத்து என்பது ஆராய்ச்சியாளர்களின் துணிபு. அதில் பத்தாவது மண்டலத்தில் ஜடை தரித்த (கேசீ) முனிவர்களைப் பற்றியும் அந்த முனிவர்களின் சக்தி குறித்தும் வருகிறது

 

ஏழு ரிஷிகள் சூரியனை முனிவனாக உருவகித்து பாடிய பாடல் அது.

அதில் வரும் சில வரிகளைக் காண்போம்:

கேசீ பூமியையும் சோதியையும் தாங்குகிறான்

 

முனிவர்கள் மஞ்சள் நிற ஆடைகளை அணிகின்றனர். காற்று போலச் செல்கிறார்கள்.

நாங்கள் காற்றின் மேலே ஏறினோம்; மானுடர்களே; நீங்கள் தூல தேகத்தையே பார்க்கிறீர்கள்

 

காற்றின் குதிரையும் வாயுவின் நண்பனுமான முனி, தேவனால் ஊக்கம் அடைந்து, கிழக்கு மேற்கிலுள்ள இரு கடல்களுக்கும் செல்கிறான்.

 

அப்சரஸ், கந்தர்வர்கள் செல்லும் இடங்களிலும் வனவிலங்குகள் செல்லும் இடங்களிலும் ( வானம், காடு)  முனிவன் சஞ்சரிக்கிறான்.

 

கேசீ ஜடையுள்ளவன். அவன் ருத்திரன் விஷத்தை அருந்தினான்.

 

இந்தப் பாடலில் வரும் விஷம் அருந்தும் வரிகள் நமக்கு விஷம் உண்டு பெயர் பெற்ற திரு நீலகண்டன் (சிவ பெருமான்) கதையை நினைவு படுத்துகிறது.

 

இந்தத் துதியின் அடிக்குறிப்பில் ரிக் வேதத்தைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்த ஜம்புநாதன் கூறுவதாவது:-

முனிவர்கள் தங்கள் நேர்மையான வாழ்க்கை நடைமுறைகளால் வாயு, ருத்திரன் போன்ற தேவர்களின் தன்மையை அடிய முடியும்.  அவர்களைப் போல சிறந்த சக்திகளையும் பெற முடியும். எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்ல முடியும்; நீண்ட அழகான முடியுடைய முனிவர்கள் தவத்தின் போது மழிப்பதில்லை. தீ ஜோதி, பூமி ஆகியவற்றைத் துதிப்பார்கள்.

 

சுமார் 2300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் எழுதப்பட்ட ‘தீக நிகாயம்’ என்ற பௌத்த மத நூலும் ஆறு அதி மானுட சக்திகளை விவரிக்கிறது. ரிக் வேதம் காலத்தினால் பழமையானதால் அவர்கள் மறை பொருளில் பேசுவர். ஆனால் பிற்காலத்தில் எழுந்த பௌத்த, சமண சமய நூல்கள் நமக்குப் புரியும் நடையில் எல்லாவற்றையும் நுவல்வர்.

 

இதோ புத்த மத நூல் இயம்புவன:

 

“ஒரு மனிதன் பல மனிதர்கள் ஆகலாம்; பலர் ஒன்றாகலாம்.

மலைகள், சுவர்கள் ஊடே நுழைந்து செல்லலாம்

தண்ணீருக்குள் முங்கு நீச்சல் அடிப்பது போல பூமிக்குள் மூழ்கி எழுந்திருக்கலாம்.

தண்ணீர் மீது நடந்து செல்லல்லாம்

யாருக்கும் தெரியாமல் மாயமாய் உலவலாம்

காற்றின் மீது சம்மணம் போட்டவாறு பறக்கலாம்.

 

நிலவையும் கதிரவனையும் தொடலாம்;

பிரம்ம லோகம் வரை மானுட உடலில் செல்லலாம்.”

 

 

இவை அனைத்தும் சாதாரண மனிதனால் செய்ய இயலாது.

சமண மத நூல்களும் இதையே சொல்லும்.

 

அஷ்டமா சித்திகள்

 

 

ஹேம சந்திரர் எழுதிய த்ரிசதிசலாகா புருஷ சரிதத்தில் வரும் விஷயம் பின்வருமாறு:

 

“ஊசியின் காதில் நுழையும் அளவுக்கு உருவத்தைக் குறுக்கலாம்.

மேரு மலையை முழங்கால் அளவாகக் காட்டும் வரை உயரலாம்

காற்றை விட லேஸாகலாம்.

இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தை விட வலிமை பெறலாம்.

 

பூமியில் இருந்தவாறே கிரஹங்களைத் தொடலாம்

 

நீரின் மீது நடக்காலாம். பூமிக்குள் பு குந்து எழலாம்

பொந்துக்குள் நுழைவது போல மலைகளுக்குள் எளிதில் நுழையலாம்.

உருவமே தெரியாமல் மறையலாம்; வானம் முழுதும் வியாபித்தும் நிற்கலாம்.”

 

ஆக ரிக் வேதம், பழங்கால மொழியில் பகன்றதை பிற்கால நூல்கள் எளிய மொழியில் செப்பின என்றால் மிகை இல்லை.

அஷ்டமா சித்திகள் — அணிமா, மகிமா, கரிமா, லகிமா, பிராப்தி, பிராகாமியம், ஈசிதை, வசிதை என்னும் எட்டுவகைச் சித்திகள்.

அஷ்டமா சித்திகள் என்பதில் மேற் சொன்ன அற்புதங்கள் எல்லாம் அடக்கம். ஆனால் கூடு விட்டுக் கூடு பாயும் வித்தை எண்வகைச் சித்திகளில் மட்டுமே காணப்படுகிறது. இது பர காயப் பிரவேசம் ஆகும். அதாவது ஒருவர் உடலில் உள்ள உயிர் வேறு ஒருவரின் உடலுக்குள் புகலாம். இதைத் திருமூலர் கதையில் விளக்கியுள்ளேன்

 

–சுபம்–

 

SUPERNATURAL POWERS OF SAINTS- FROM RIG VEDA TO THAYUMANAVAR (Post No.5057)

Written by London Swaminathan 

 

Date: 29 May 2018

 

Time uploaded in London – 10-14 am

 

Post No. 5057

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

WARNING: PLEASE SHARE MY ARTICLES; BUT DON’T SHARE IT WITHOUT AUTHOR’S NAME AND THE BLOG NAME. BE HONEST; OTHERS WILL BE HONEST WITH YOU

POWER OF TAMIL SIDDHAS AND SEERS IN RIG VEDA

Rig Veda is the oldest book in the world and it is dated between 1500 and 6000 BCE. It has got several hymns where the Yogic powers are beautifully described. Though lot of saints in later ages have sung about the mystic powers of saints and seers in North and South of the country, this is the oldest to document such powers. This hymn describes SUN in terms of earthly Yogis and Munis.

 

Psychic power of Levitation

1.Here is the hymn (RV 10-136)

 

The long haired one (Kesi) carries the fire;

The long haired one (Kesi) carries the poison;

The long haired one (Kesi) carries heaven and earth;

The long haired one (Kesi) carries all the sky which is to be seen;

The long haired one (Kesi) is called the Light.

 

2.The Munis (seers) wind girdles, wear soiled yellow garments; they follow the course of the wind when the gods have entered them.

 

3.Transported through the practise of Muni- asceticism, we mount the winds; you mortals see only our bodies.

4.He flies through the air looking upon forms of every sort, the Muni, who has become a friend to benefit every god.

5.The Wind’s horse (Vata), the Wind’s (Vayu) friend is then the Muni, incited by the gods. In both oceans he dwells, the eastern and the western.

6.Wandering on the path of the Apsarasses, the Gandharvas (in the sky), and wild beasts (thick forests), is the long haired one, who knows every desire, a friend sweet and more intoxicating.

7.Vayu, has churned for him; for him he pounds things most hard to bend, when the long haired one drank from the cup of poison with Rudra.

 

(Lord Shiva drank poison to save Devas and Asuras (demons and angels) when they churned the Milk ocean for Amrta (Ambrosia). Goddess Uma stopped it half way through the neck of Siva and he had it in his neck for ever and he is called Neela (bluish black necked) Kanta.

 

Like most of the hymns of the Rig Veda this hymn has also different translations. It is sung by Sapta Rishis. But all the translators agree on one point- the mystic powers of saints are explained here and the Sun is compared with them or used as a symbol for them. One interpretation is that the Yogis get the power of Sun, Wind etc through their practices.

Buddhists’ Six Supernatural Powers

 

Buddhists also describe six super natural powers in Digha Nikaya of third century BCE.

“With thoughts thus concentrated, purified, cleansed, stainless, free from contamination, impressionable, tractable, steadfast, immovable, he inclines, he bends down, his thoughts to the acquisition of the various kinds of Magic Power. He enjoys, one after another, the various kinds of magical power, the several varieties thereof:

Being one man, he becomes many men. Being many men, he becomes one man.

He becomes visible; he becomes invisible.

He passes through walls and ramparts and mountains without adhering thereto, as though through the air.

He darts up through the earth and dives down into the earth, as though in the water.

He walks on water without breaking through, as though on land.

He travels through the air cross-legged, like a bird on the wing.

He strokes and caresses with his hand the moon and the sun, so mighty in power, so mighty in strength.

He ascends in the body even to the World of Brahma”.

 

What the Rig Veda described in an archaic language (Vedic Sanskrit)  is described here in a plain language.

A yogi can pass through walls

Can become invisible

Can ascend to the Brahma loka with physical body

Can become many

Can walk on water and fly through the air.

 

Such is magical power, the first of Six Supernatural powers, of which the others are the Heavenly Ear, Mind-reading, Recollection of Previous States of Existence, the Heavenly Eye, the Knowledge of Means of destroying the Three Contaminations.

 

Jain Supernatural Powers

The Jains called such supernatural powers as ‘labdhi, sakti, rddhi’. We have the description of such powers in Hemachandra’s Trisatisalaakaa purusacarita:–

 

“They (Jain sages) were able to reduce themselves into so minute a form that they could pass, like a thread, even through the eye of the needle.

They could heighten their bodies to such an extent that even Mount Sumeru would reach up only to their knees.

They could make the body so light that it was even lighter than air

The gravity of their bodies surpassed that of Indra’s thunderbolt, and hence their strength (i.e. strong blow) could not be borne by the Gods of Indra and others.

Their power of extension was such that they could touch while standing on earth, the planets or even the top of Mount Meru with their fingers as easily as we touch the leaves of a tree.

 

Their strength of will was so great that they could walk on water as on land, and could dive into or come out of the ground as if it were water.

Their supernatural powers with regard to worldly glory were such they could gain for themselves the empire of a Cakravartin (Universal Monarch) or of an Indra.

Unprecedented was their power by which they brought under control even wild beasts.

Their motion was so irresistible that they could enter into a mountain as easily as into a hole.

Their power of becoming invisible was so unchecked that they could fill in the space of the universe with their multiple forms”.

 

This is more elaborate description of what we found in the Rig Veda (3-33 and 10-36)

Following is reproduced here from my old posts:–

Eight Types of Supernatural Powers

 

Hindu Yogis are very familiar with the eight types of powers called Ashtama Siddhis.

Siddhar is one who attained Siddhi i.e. special psychic and supernatural powers, which has been defined to be eight-fold in the science of yoga.

 

 

1.Anima :power of becoming the size of an atom and entering into smallest life.

2.Mahima : power of becoming mighty and co-extensive with the universe.

3.Laghima : capacity to be light, though big in size

4.Garima : capacity to be heavy though seeming small in size

5.Prapthi : capacity to enter all the worlds from Brahmaloka to Pathalam

6.Prakamya

: power of disembodying and entering into other bodies and going to heaven and enjoying whatever one wants from one place

7.Isithvam :  having the creative power of God and control over the sun, the moon and the elements

8.Vasithvam : power of control over kings and Gods.

Tamil Saint Thayumanavar sings about the Supernatural powers in one of his verses:

You can control a mad elephant

You can shut the mouth of bear or tiger

You can ride a lion

You can play with the cobra

You can make a living by alchemy

You can wander through the world incognito

You can make vassals of the gods

You can be ever youthful

You can walk on water

You can live in fire

You can achieve all Siddhis at home

But to control the mind is rare and difficult.

 

(*Tamil original is given at the end)

Controlling mind is harder than doing miracles. When a person starts doing severe penance he gets lots of temptations from the angels. (Kanchi Paramacharya says in one of his lectures that the angels hover around you and beg you to use them). Anyone who falls a prey to such temptation is trapped with women or gold or some strange desires such as building a new temple or starting a new movement or creating a Utopia. Those who ignore and go beyond that temptation will reach God. But there are some saints, who come back from that stage to awaken the mankind. Ramakrishna Paramahamsa said that knowing that there is a big ocean of ever bliss, they rush back to the world to announce: Please Believe me, Please come with me, Please Join me to merge with the Nithya Ananda=Bliss forever.

 

*Tamil Original of Thayumanavar song:

கந்துக மதக் கரியை வசமா நடத்தலாம்;

கரடி வெம்புலி வாயையுங் கட்டலாம்;

ஒரு சிங்கம் முதுகின் மேற் கொள்ளலாம்;

கட்செவி எடுத்தாட்டலாம்

வெந்தழலின்  இரதம் வைத்தைந்து லோகத்தையும்

வேதித்து விற்றுன்ண்ணலாம்;

வேறொருவர் கானாமல் உலத்துலாவரலாம்

விண்ணவரை ஏவல் கொள்ளலாம்;

சந்ததமும் இளமையோடிருக்கலாம்

மற்றொரு சரீரத்திலும் புகுதலாம்;

சலமேல் நடக்கலாம்; கனல் மேலிருக்கலாம்

தன்னிகரில் சித்தி பெறலாம்

சிந்தையை அடக்கியே சும்மா இருக்கின்ற திறமரிது.

–Subham–

 

கடலை விரட்டிய தமிழ் மன்னன் ; தண்ணீர் மீது நடந்த அதிசயங்கள் (Post No.5035)

கடலை விரட்டிய தமிழ் மன்னன் ; தண்ணீர் மீது நடந்த அதிசயங்கள் (Post No.5035)
WRITTEN by London Swaminathan 

Date: 22 May 2018

Time uploaded in London – 7-30 am (British Summer Time)

Post No. 5035

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

WARNING: PLEASE SHARE MY ARTICLES; BUT DON’T SHARE IT WITHOUT AUTHOR’S NAME AND THE BLOG NAME. BE HONEST; OTHERS WILL BE HONEST WITH YOU

 

பழங்காலத்தில் கீழை நாடுகளில் ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது. ஒருவர் சத்தியத்தின் பெயரில் சூளுரைத்து கடலை விரட்டலாம். தண்ணீர் மீது நடக்கலாம்; நதிகளை ஓடாமல் செய்யலாம் என்று நம்பினர். இந்தக் கதைகள் சிலப்பதிகாரம், திருவிளையாடல் புராணம், புத்த, ஜைனமத நூல்களில் உள்ளன. மோஸஸ் கடலைக் கடந்த கதை, ஜீஸஸ் சிஷ்யன் கடலைக் கடந்த கதை எல்லாவற்றுக்கும் மூலம் ரிக்வேதம் என்று முதல் கட்டுரையில் நேற்று காட்டினேன்.

 

 

தமிழர்களைப் போலவே சீனாவிலும் மன்னன் செய்த செயலைப் பார்க்கையில் இரு ஒரு பழங்காலச் சடங்கோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

 

திருவிளையால் புராணத்தில் ஒரு கதை இருக்கிறது; அதன் தலைப்பு “கடல் சுவற வேல்விட்ட படலம்”. 96 அஸ்வமேத யாகம் செய்த உக்கிரகுமார பாண்டியன் மீது இந்திரன் பொறாமை அடைந்தான். ஏனெனில் எவரேனும் 100 அஸ்வமேத யாகம் செய்தால் இந்திரன் பதவி பறிபோய்விடும் இதனால் இந்திரன் மதுரை நகர் மீது கடல் தண்ணீர் பாயும்படி ஏவிவிட்டனன். இது தமிழ்ச் சங்கம் இருந்த தென் மதுரையாக இருக்கலாம்.  பாண்டிய மன்னன் சிவ பக்தன் என்பதால் சிவபெருமானே அவன் கனவில் தோன்றி கடலைக் கட்டுக்குள் வைக்க அனுப்பினான் என்பது கதை. உடனே அவன் இரவோடு இரவாக கடல் மீது வேல் ஒன்றை எறிய  அது பின்வாங்கியது.

உண்மை பேசுவோர், நியாயமான ஆட்சி நடத்துவோருக்கு இப்படிப் பட்ட அபூர்வ சக்திகள் இருந்ததாக மக்கள் நம்பினர். நல்லாட்சி நடக்கும் நாட்டில் பயிர்கள் தாமாகவே செழித்து வளரும் என்று வள்ளுவனும் செப்புவான்.

சீனாவில் நடந்த அதிசயம்

மிலிந்த பன்னா என்னும் நூலில் ஒரு கதை வருகிறது:–

“மன்னாதி மன்னா! சீனாவில் ஒரு மன்னன் நாலு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை, கடலுக்குக் காணிக்கை செலுத்துவதற்காக சபதம் செய்கிறான். அவன் தேரில் ஏறி கடலுக்குள் ஒரு லீக் ( மூன்றரை மைல்) தொலைவு செல்வான் அவன் உள்ளே நுழைந்தவுடன் கடல் பின் வாங்கி விடும். அவன் தேர் வெளியே வந்தவுடன் கடல் அந்த இடத்தில் பாய்ந்து முழுகடித்துவிடும்”.

இது புத்தமத நூலில் உள்ள கதை. ஆக பரசுராமன் கோடரியை எறிந்து கேரள பூமியை மீட்ட கதை, மஹாவம்சம் எனும் இலங்கை நூலில் உள்ள கதை ஆகியன எல்லாம் ஸத்தியத்தின் மூலம் சபதம் செய்து தண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்று காட்டுகின்றன; நிலம் தரு திருவில் பாண்டியன், கடல் சுவற வேல் விட்ட உக்கிரப் பெருவழுதி அல்லது உக்கிர குமாரன் அகியோர் பற்றிய குறிப்பு சிலப்பதிகாரத்திலும் உண்டு.

 

From my earlier post:–

மஹாவம்சக் கடல் கதை

சுனாமி/ கடல்கோள்
அத்தியாயம் 22-ல் ஒரு காதல் கதை வருகிறது. இது காகவனதீசன் மன்னன் காலத்தில் நடந்தது.
கல்யாணி என்னும் நகரில் தீசன் என்ற மன்னனின் மனைவிக்கு (ராணிக்கு) ஜய உதிகன் என்பவன் ஒரு காதல் கடிதத்தை புத்த பிக்கு போல வேடம் அணிந்த ஒருவர் மூலம் அனுப்புகிறான். அவன் ராஜா ராணி வரும் போது அதை ராணியின் முன்னால் போடுகிறான். சத்தம் கேட்டுத் திரும்பிய தீசன், ராணிக்கு வந்த காதல் கடிதத்தைப் படித்துவிட்டுக் கோபம் அடைகிறான். கோபத்தில் உண்மையான தேரரையும், தேரர் வேடத்தில் இருந்த போலியையும் வெட்டி வீழ்த்துகிறான். இதனால் கடல் (அரசன்) கோபம் கொண்டு பொங்கி நாட்டுக்குள் புகுந்தது. இது கி.மு 200க்கு முன் நடந்தது.

இது போன்ற சுனாமி தாக்குதல் கதைகள் பல தமிழ் இலக்கியத்திலும் உண்டு. கடல்மேல் வேல் எறிந்து கடலின் சீற்றத்தை அடக்கிய பாண்டியன் கதைகளை திருவிளையாடல் புராணத்தில் (கடல் சுவற வேல் எறிந்த உக்ர பாண்டியன்) காணலாம். ராமனும் கடல் பொங்கியவுடன் வருண பகவானுக்கு எதிராக கடலில் அம்புவிட்டதை ராமாயணத்தில் படிக்கிறோம்.

உடனே கடலின் சீற்றத்தை அடக்குவதற்காக, தீசன் தன் மகளை ஒரு தங்கக் கலசத்தில் வைத்து அனுப்புகிறான். அது கரை ஒதுங்கியபோது காகவனதீசன் அவளைக் கண்டு கல்யாணம் செய்துகொள்கிறான்.

 

இதில் நமக்கு வேண்டிய விஷயம் கடல் பொங்கிய (சுனாமி) விஷயமாகும். இதன் காலத்தை ஆராய்தல், முதல் இரு தமிழ்ச் சங்கங்களை விழுங்கிய கடற்கோள்களின் (சுனாமி) காலத்தை அறிய உதவலாம். சிலப்பதிகாரத்தில் ஒரு கடற்கோள் பற்றி நாம் படிக்கிறோம்.

வடிவேல் எறிந்த வான் பகை பொறாது
பஃறுளி ஆற்றுடன் பன்மலை அடுக்கத்துக்
குமரிக்கோடும் கொடுங்கடல் கொள்ள
வடதிசைக் கங்கையும் இமயமும் கொண்டு
தென் திசை ஆண்ட தென்னவன் வாழி!
-காடுகாண் காதை, சிலப்பதிகாரம்

இதை ஒப்பிட்டால் வடிம்பலம்ப நின்ற பாண்டியன் மற்றும் முதல் இரு தமிழ்ச் சங்கங்களில் ஒன்றின் காலம் ஆகியன உறுதிப்படலாம். இலங்கை கடற்கோள் நடந்தது கி.மு.200–க்கு முன்.

 

xxx

சம்பந்தர் செய்த அற்புதம்

தேவாரம், திவ்யப் பிரபந்தம் போன்ற பாடலகளைப் பாடிய நாயன்மார்கள், ஆழ்வார்கள் மற்றுமுள்ள ஏனைய சிவனடியார்கள் வாழ்விலும் நதி நீர் , கடல் நீர் முதலியவற்றை அடக்கி ஆண்ட செய்திகள் உள. திருஞான சம்பந்தர் காவிரியில் வெள்ளம் கரை புரண்டு ஓடிய   போது   படகோட்டிகளும் பயந்து தயங்கி நின்றதாகவும் அவர் அடியார்களுடன் படகில் ஏறி தேவாரம் பாட, படகு அமைதியாக தவழ்ந்து மறு கரை சேர்ந்ததாகவும் ஸ்தல புராணங்கள் நுவலும். கொள்ளம்புதூரில் வெட்டாறு வெள்ளப் பெருக்கெடுத்தபோது சம்பந்தர் நதி கடந்த அதிசயம் சைவ வரலாற்றில் உள்ளது

 

கொள்ளம்புதூரில் ஆண்டுதோறும் ஓட (படகு) விழா நடப்பதோடு அந்த ஆற்றுக்கே ஓடம்போக்கி ஆறு என்றும் பெயர் வைத்துவிட்டனர்.

to be continued…………….

–subham–

MORE MIRACLES ABOUT WALKING ON THE WATER (Post No.5033)

WRITTEN by London Swaminathan 

 

Date: 21 May 2018

 

Time uploaded in London – 15-18  (British Summer Time)

 

Post No. 5033

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

 

WARNING: PLEASE SHARE MY ARTICLES; BUT DON’T SHARE IT WITHOUT AUTHOR’S NAME AND THE BLOG NAME. BE HONEST; OTHERS WILL BE HONEST WITH YOU

 

First part of the article “Walking on the Water: Indian Miracles” was posted here on 19th May, 2018. Following is the second part.

 

‘Milinda panhaa’, the Buddhist book, has an interesting story. The sage Nagasena tells king Milinda : “ Your Majesty! In the land of China there is a king who once every four months, desiring to make offerings to the great ocean, performs an Act of Truth, and then proceeds in his chariot of state a league’s distance into the great ocean. Before the chariot of the state the mighty mass of water rolls back, and, as he returns, it pours back again. 4-1-46”

Tamil Miracle

Tamils also has such miracles in their literature. There was a Pandya King who shot his arrow or spear and the sea rolled back. Parasurama, one of the Ten incarnations of Vishnu, reclaimed land from the sea. Rama was very angry when the sea refused to give him way. Then he threatened Varuna with severe punishment. And then Varuna came and subdued the sea.

Kollambudur Miracle from sakaravijayam,blogspot.com

When Tamil saint Thirugnanasambandar visited the place (Kollambudur) with his followers, the river Vettar was in floods. Nobody dared to operate the boats to cross the river. Divine Grace blessed Sambandar to perform a miracle at that time. He sang a Thevaram Padigam in praise of the Lord of Kollambudur and stood inside the boat with his followers. The boat crossed the waters automatically and brought them to the other bank of the river.

 

Act of Truth is the ‘Truth command’. If it is true let it…………………..happen- is the vow one makes

 

King and Queen Miracle

Buddhagosa’s commentary on Angutta Nikaya has another miracle. King Kappina is on his way to enter the religious life under Buddha. This is what happened—

“Now the king with his 1000 ministers, reached the banks of the River Ganges. But at this time the Ganges was full. When the king saw this he said,  The Ganges here is full and swarms with savage fish. Moreover, we have with us no slaves or men to make boats for us. But of this Teacher virtues extend from the Avici Hell beneath to the Peak of Existence above. If this Teacher be the Supremely Enlightened Buddha, may not the tips of the hoofs of these horses be wetted.

They caused the horses to spring forward on the surface of the water. Not a single horse’s tip of the hoof wetted.  On a king’s high way proceeding, they went to the far shore. Farther on they reached another river. There was needed no ‘Act of Truth’. By the same act of truth, the river also, did they cross over. Then they reached the third river, the mighty River Chandrabhaga. That river also, by the same ‘Act of Truth’, did they cross over.

In short, Pandya king Nilam Tharu Thiruvil Pandya, Kadal Suvara Vel vitta Pandya and Buddhist King Kappina – did water miracles.

They made the water to roll back!

 

Later Queen Anoja of King Kappina , surrounded by 1000 chariot,s also crossed the Ganges by th Act of Truth.

 

All these stories recall the legend of Rig Veda (3-33) (See my previous post).

Jain Miracle- Walking on the Water

There is a Jain story with paradoxical riddles. A Jain king’s brother by name Soma became an ascetic. When the king came to know that Soma was camping outside the city he went there to pay his respects. Queen also vowed to see that holy man and decided not to take food till she pays respects to him that evening. #

 

When she rode in her chariot, the river in the middle of the city was in spate. She came back and asked her husband what to do. He told her to go back and say, “O Goddess River! if my husband has practised chastity since he paid his brother in law respects (in the past), then promptly give me passage”. She did say it and the river parted in to two and gave her passage.

 

She got confused because she became pregnant through her husband after he started paying respects to his brother (several years ago). When she met Sage Soma she asked the sage to clarify. He told her that her husband was chaste in his mind. Then the queen asked how can she return if the river is still in floods. Sage Soma told her,

“You must say to River Goddess, If the sage since taking the vow, has steadily lived in fast (for several years), then give me passage”. She recited words and easily crossed the river.

 

She asked her husband to clarify Soma’s statement. He told her “Lofty minded sages are indifferent to eating and non- eating. Mind is the root, speech the crown, deed the branch expansion of the tree of religion: from the firm root of that tree everything springs forth”. Then the queen understood.

 

—–to be continued

 

–Subham–

WALKING ON THE WATER: INDIAN MIRACLES! (Post No.5026)

WRITTEN by London Swaminathan 

 

Date: 19 May 2018

 

Time uploaded in London – 16-43 (British Summer Time)

 

Post No. 5026

 

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may be subject to copyright laws.

 

 

WARNING: PLEASE SHARE MY ARTICLES; BUT DON’T SHARE IT WITHOUT AUTHOR’S NAME AND THE BLOG NAME. BE HONEST; OTHERS WILL BE HONEST WITH YOU

 

Miracles in water or on the surface of water is in every religion. But the earliest miracles appear in the Rig Veda, the oldest book in the world.  Rig Veda is dated by various scholars from 6000 BCE to 1500 BCE. Buddhist literature followed it. Around 300 BCE we have some stories about Buddha flying over water to Sri Lanka or Buddhist disciples walking on water to reach the Buddha. Hebrews had the Miracle of Israelites crossing the Red Sea in the old testament of the Bible. New Testament has Peter crossing the waters on foot. Greek writers have story of Alexander doing some miraculous crossings.

Krishna was taken in the basket by Vasudeva across the River Yamuna and the river gave him the way. Adi Shankara’s disciple Padmapada (Mr.Lotus Feet) got the name because when his Guru called him he simply walked on the river and a lotus appeared at every step he took and he walked over it. Hinduism has so many stories like this. Hatayoga teaches one to walk on water.

 

Water miracles are of different types:

 

1.The water divides and one can walk in the dry area.

2.The water becomes shallow and one can easily cross it.

3.The water stays as such and one can simply walk on it.

4.Some factors like strong wind or a lotus or a board appear and one can cross the sea or river

5.One can levitate and fly over the surface like a hovercraft.

  1. A mixture of one or two features of the above list.

 

Let us first look at the Rig Vedic miracle which is the source for all water miracles:

William Norman Brown, who surveyed the ancient literature for water miracles says, “The earliest example of crossing water magically appears in the Rig Veda (3-33), where it is accomplished by means of a religious act. The hymn is famous, celebrating the crossing of the rivers Vipaas and Sutudri, the modern Beas (Vyasa) and Sutlej in Punjab. The hymn is in the form of a dialogue between the seer Visvamitra and the two Rivers”.

 

Probably this is the earliest such inter action with nature. There is a beautiful description of rivers running towards ocean. The sage uses several similes.

This hymn exploded the half- baked theories of Vedic Hindus’ ‘ ignorance’ about the seas. Apart from that, it is a beautiful poetry on Nature. This portrays rivers as mothers and sisters. There also it strikes a first. Later cultures followed this Vedic concept and described earth as Mother (Gaia in Greek)

 

Sayana, the most famous Vedic commentator, has a story about this hymn. Sage Visvamitra came with lot of treasures and asked the rivers to give him way. Then it allowed him to pass through the rivers. There is history as well. Sudas was helped by Indra to marchforward.

 

Now look at the beautiful similes:

3-33-1: Like a pair of racing horses you two rivers flow

Like two mother cows licking their calves, your waves lash the banks

3-33-2: you two rivers are like the wheels of a chariot

3-33-10 : Rivers say: Oh, seer! You have come far away with wagon and chariot. We will heed to your words “Low shall I bow like a blooming young woman; like a maiden to her lover”.

 

Visvamitra’s request to the rivers:

Pray listen sisters, to the bard;  he has come to you from afar with wagon and chariot; pray bow down yourselves; become easy to cross. O rivers be lower than the axles with your streams.

May your waves reach up to as far as the hubs, but O waters spare the reins; and let not the two innocents, faultless oxen come to harm.

 

Here we see some kindness towards animals. Let the oxen of the wagon be safe. They are innocent. In every aspect, it shows a highly civilized society.

 

Visvamitra’s penance made the rivers to subside and allowed the hosts to pass over.

When we compare other miracles attributed to Visvamitra we can be of sure about his powers.

 

The feat of crossing these rivers are also in 3-53-9, 7-18-5, 7-33.

 

Similar help in crossing rivers is given by Indra to Turviti and Vavya in RV 2-13-2 and 4-19-6, 1-61-11.

There are also others getting such help in 1-174-9 and 2-15-5.

 

So it is established that Indra as God of the Waters, miraculously renders them passable to his worshippers.

RV 10-136 also speaks of such a miracle.

There is a reference in the Mahabharata about the pious king Dilipa. His chariot did not sink in the water. Bhagavata Purana clearly says the River Yamuna gave passage to infant Krishna. Basha, one of the earliest playwrights, also refer to this in his drama Bala carita:

“VASUDEVA FLEES WITH INFANT Krishna; the darkness is impenetrable, but a marvellous light comes from the child and the Yamuna makes a dry path for him to cross”. All the above references are from BCE time.

 

—Subham–

NONE HAS GROWN RICHER BY ENVYING- A STORY (Post No.4744)

Date: 14 FEBRUARY 2018

 

Time uploaded in London- 21-39

 

Written by London swaminathan

 

Post No. 4744

 

PICTURES ARE TAKEN from various sources.

 

WARNING: PLEASE SHARE MY ARTICLES; BUT DON’T SHARE IT WITHOUT AUTHOR’S NAME AND THE BLOG NAME. BE HONEST; OTHERS WILL BE HONEST WITH YOU.

 

Tamil poet Thiruvalluvar has sung about Envy (jealousy) in his work Tirukkural, which was praised as Tamil Veda by his contemporaries.

Tiruvalluvar says,

‘’None has grown richer by envying

Ans no one has lost by not envying’’ (Kural 170)

 

In another couplet he says

‘’If an envious man accumulates wealth, and a virtuous man

Comes by misfortune, both these need scrutiny’’ – 169

 

‘He who is envious needs no enemies to ruin him’ – 165

‘The Goddess of Fortune shuns the envious’-  167

‘Envy destroys one’s wealth’ – Kural 168

 

Here is a story about envying told by C Hayavandana Rau in a book published 100 years ago. I have summarised it:

 

“A poor man with numerous children to support was daily begged by his wife to try his luck in a different town. At last he yielded to her request and started on a long trip. Overjoyed at his determination, his wife, who was a thoughtful woman, prepared him some dishes and packed them in a box.

Half way through his travel he wanted to take rest and so placed everything under a tree and went to wash his hands and feet in the nearby river. He suspended his meal box in a tree branch after looking around and making checks for monkeys and other animals.

Siva- Uma Rangoli by Mangalam srinivasan

Since it was evening, Parvati and Parameswar were on their usual round. The soft breeze carried the sweet smell of the dishes to the gods. Parvati, being a woman wanted to taste the food and get the recipe. Parameswar (Siva) agreed.

Before the person came back they ate the food and replaced the bronze box with a golden box with magical powers.

When the person came back from the river he was very hungry and so spread the banana leaf and tried to empty the box. Nothing was inside but he noticed the box is a golden box now. And he turned it over on the leaf before him, and his plate (leaf) was full of the tastiest food in the world. Now he realised it was a gift with magic powers sent by the gods. He returned home hurriedly to tell his wife and others the story. Just to thank the deities who gave him the magic box husband and wife arranged a big party for the villagers.

       

Everybody heard the story about the bronze box becoming a golden box and it gave food for everyone and it never runs out. The word about miracle spread far and wide and he had a very jealous couple in the very next door. The jealous wife asked her husband to go on travel like him. She expected a bigger golden box. She also made pack lunch for him and asked to do everything the same way his neighbour did. He went on a trip and took rest like his neighbour. At that time a Brahma Rakshas ( Ghosts) couple were travelling along that path. When the jealous man went to take a bath the ghosts took his bronze box with food and left him a lead box with evil powers. When the jealous man saw the change in the bundle ran to his wife saying the box had changed. Without checking, his wife invited all the villagers for a lunch. When she emptied the box, the ghosts (brahma rakshas) appeared before everyone and cut off the persons’ nose.

 

The moral of the story is ‘Jealousy brings punishment in its train’.

–Subham-

 

 

 

 

 

ஸங்கீதப் பேய்; பிராமணப் பேய்! (Post No.4613)

Written by London Swaminathan 

 

Date: 13 JANUARY 2018

 

Time uploaded in London  6-54 AM

 

 

 

Post No. 4613

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

 

WARNING: DON’T SHARE IT WITHOUT AUTHOR’S NAME AND  BLOG NAME. BE HONEST; OTHERS WILL BE HONEST WITH YOU.

 

 

திராவிடப் பூர்வகாலக் கதைகள் என்ற புத்தகததை 1886 ஆம் ஆண்டில் நடேச சாஸ்திரி என்பவர் வெளியிட்டார். அதில் 49 கதைகளை வெளியிட்டார். தான் கேட்ட கதைகளை தனது நினைவிலுள்ளபடி எழுதுவதாக வெளியிட்டார். அதில் சில கதைகளை நானும் சிறுவயதில் எங்கள் வீட்டில் சமையல் வேலை செய்துவந்த சுப்புலெட்சுமி அம்மாள் என்பவர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். அந்தக் கதைகளை எனது சொற்களில் சுருக்கமாக வடிப்பேன்.

 

 

ஒரு ஊரில் ஒரு ப்ராஹ்மணன் இருந்தான். அவன் மிகவும் வறியவன்; வறுமையின் சின்னம்; வயிறு காய்ந்தது. ஏதேதோ செய்து பார்த்தும் காசு பணம் கிடைக்கவில்லை. சரி, போ! நாம் பூர்வஜன்மத்தில் செய்த பாபம் போலும்; நம் கர்மத்தைக் காசிக்குச் சென்று தொலைப்போம் என்று புறப்பட்டான. கட்டுச் சோறு கட்டிக் கொண்டான்; வழி நடந்தான்.

 

பாதி தூரத்தில் களைப்பு வந்தது; கண்டான் ஒரு தோப்பை; கொண்டான் ஆனந்தம்! அருகில் குளம்; தென்றல் வீசியது. கால் கை கழுவி விட்டு உண்போம் என்று குளத்தில் இறங்கினான். ‘கால் கை கழுவாதே’ என்று ஒரு குரல். ஓஹோ, களைப்பால் வந்த அலுப்பு! என்று சொல்லிவிட்டு கால், கைகளை அலம்பிவிட்டு சாப்பிட அமர்ந்தான். மீண்டும் ஒரு குரல்; ‘சாப்பிடாதே’ என்று;

 

இது ஏதெடா சிவ பூஜையில் கரடி புகுந்த கதை என்று சொல்லிவிட்டுச் சாப்பிட்டான். பின்னர் காசிக்குப் புறப்பட்டான். ‘போகாதே’ என்று ஒரு சப்தம்; இப்போது அவனுக்குக் கோபம் வந்தது. ஏய், யார் நீ? எங்கிருந்து குரல் கொடுக்கிறாய்? என்று கேட்டான்.

ஒரு பிரம்ம ராக்ஷஸன் அவன் முன் குதித்தான்; தன் பூர்வ ஜன்மக் கதைதனை உரைத்தான்.

 

 

பிரம்ம ராக்ஷஸ் என்றால் ‘ப்ராஹ்மணப் பேய்’ என்று பொருள்; தவறு செய்யும் ப்ராஹ்மணர்கள் அகால மரணம் அடைந்தால் பேய்—பிரம்ம ராக்ஷஸன் ஆகிவிடுவர்.

 

“நான் பூர்வ ஜன்மத்தில் நல்ல ஸங்கீத ஞானம் உள்ளவன்– என் இசை ஞானத்தை எவருக்கும் சொல்லிக் கொடுக்காமல் ஒளித்தேன்; மறைத்தேன்; ஆகையால்தான் இந்த கதி என்று சொல்லிவிட்டு எனக்கு ஒரு உபகாரம் செய்யேன் என்றது.

 

இந்த காட்டுக்கு வெளியே உள்ள ஒரு கோவிலில் ஒரு நாகஸ்வர வித்வான் இருக்கிறான். அவன் காலை, மதியம், மாலையில் அபஸ்வரத்துடன் வாசிக்கும் நாகஸ்வர இசை என் காதுகளில் ஈயத்தைப் பாய்ச்சியது போல இருக்கிறது; ஆகையால் என்னை இந்த நாகஸ்வர த்வனி கேட்காத தூரத்தில் கொண்டு போய் விடு; அது எனக்கு நீ செய்யும் பெரிய உதவி ஆகும் என்று பேய் சொன்னது.

 

அந்தப் ப்ராஹ்மணப் பேய் மீது கருணை கொண்ட இந்த ஏழைப் ப்ராஹ்மணன், அதற்கென்ன பேஷாய் உதவி செய்கிறேன். நீ எனக்கு எனக்கு என்ன பிரத்யுபகாரம் (பதில் உதவி) செய்வாய் என்று கேட்டான்.

 

 

 

அது சொன்னது: நீ காசிக்குப் போ. உன் கர்மத்தைத் தொலைத்துவிட்டு வா; அதற்குள் நான் மைசூர் மஹாராஜவின் மகளைப் போய் பிடித்துக் கொள்கிறேன் யார் வந்து பேய் ஓட்டினாலும் நான் அகல மாட்டேன். நீ வந்தவுடன் ஓடி விடுகிறேன்; மைசூர் மஹாராஜா உனக்கு பரிசு மழை பொழிவார் என்றது.

 

அந்தப் ப்ராஹ்மணனும் நல்ல ஐடியா  (IDEA) என்றான். ஆனால் ஒரு கண்டிஷன் (CONDITION) என்றது பிராஹ்மணப் பேய்.

அது என்ன நிபந்தனையோ என்று ப்ராஹ்மணன் வினவ, பேய் சொன்னது; நீ ஒரு முறை என்னை இப்படி விரட்டலாம் இரண்டாவது முறை எங்காவது என்னை விரட்ட வந்தால் உன் கதி ‘சகதி’ என்று எச்சரித்தது.

பிராஹ்மணன் காசிக்குச் சென்றுவிட்டுத் திரும்பினான். மைசூருக்கு வந்தான்; ஒரு கிழவி வீட்டில் தங்கினான்.

((தமிழ்த் திருடர்களுக்கு எச்சரிக்கை: உங்கள் குலம் வாழ வேண்டுமானால்தமிழ் வாழ வேண்டுமானால்இந்து மதம் வாழ வேண்டுமானால்எனது பிளாக் (blog)கில் உள்ள கட்டுரைகளப் பகிர்வோர்ப் எழுதியவர் பெயரையும் பிளாக்கின் பெயரையும் நீக்காமல் வெளியிடுக.

பாட்டி ஊரில் என்ன விசேஷம்? என்ன பார்க்கலாம்? என்றான்.

கிழவி சொன்னாள்: மகனே மஹாராஜாவின் மகளுக்குப் பேய் பிடித்துவிட்டது. அது பொல்லாத பிசாசு! யார் வந்தாலும் விரட்ட முடியவில்லை யாராவது விரட்டினால் பெரும்  தொகை கிடைக்கும் என்று மன்னன் அறிவித்துள்ளான் என்றாள்.

 

ப்ராஹ்மணன் மறு நாளைக்கு அரண்மனைக்குச் சென்று மஹாராஜாவிடம் பேய் ஓட்ட வந்ததாச் சொன்னான். முதலில் மன்னனுக்கு நம்பிக்கை இல்லை. பின்னர் முயன்று பார்ப்போமே என்று ப்ராஹ்மணனை  மகள் இருக்கும் அறைக்குள் அனுப்பினான்.

அவன் உள்ளே நுழைந்தவுடன், பிரம்ம ராக்ஷசஸ், அவனை அடையாளம் கண்டு ‘குட் பை’  (GOOD BYE) சொல்லிவிட்டுப் போனது போகும்போதே அது போட்ட ‘கண்டிஷனையும்’ நினைவுபடுத்தியது. இதற்கு மேல் என்னைத் தொடர்ந்து வந்தால் உன் கதி அதோகதி என்று சொல்லிவிட்டுப் போனது.

 

ப்ராஹ்மணன் பேய் ஓட்டிய செய்தி, மன்னனுக்குக் கிடைத்தது; அவனுக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சி; ப்ராஹ்மணனுக்கு ஏராளமான பரிசு; நிலபுலன்கள் கிடைத்தன.

 

சுகமாக ஊருக்குத் திரும்பி வாழ்ந்து வந்தான்; கல்யாணம் முடித்து குழந்தை குட்டிகளுடன் காலம் உருண்டோடியது.

 

ராமேஸ்வரம் போனாலும் சனீஸ்வரன் (சனைச் சரன்) விடாது என்பது பழமொழியல்லவா?

 

மைசூர் மஹாராஜாவிடம் இருந்து ஓடிய பேய் – ப்ரஹ்மராக்ஷஸ் – திருவனந் தபுரம் மஹாராஜாவின் மகளைப் போய் பீடித்தது. அவன் பெரிய பெரிய மலையாள மாந்த்ரீகர்களை எல்லாம் அழைத்துப் பேயை ஓட்ட முயன்றான்; பலிக்க வில்லை. அவனது ஒற்றர்கள் மூலம் மைசுர் மஹா ராஜா மகள் விஷயத்தை அறிந்து அந்த மந்திரவாதியைத் தமக்கும் அனுப்பிவைக்குமாறு ஓலை அனுப்பினான்.

 

திருவநந்தபுரம் மஹா ராஜா மீது  கருணை கொண்ட மைசூர் மன்னன், ‘நான் பெற்ற இன்பம் வையகமும் பெறுகவே’ என்று ப்ராஹ்மணனுக்குச் செய்தி அனுப்பினான். உடனே திருவனந்தபுரம் சென்று உதவக் கட்டளை இட்டான்.

 

ப்ராஹ்மணனுக்கு உதறல் எடுத்தது; இரண்டாம் தடவை அதே ப்ரஹ்மராக்ஷஸைச்  சந்தித்தால் தன் கதை முடிந்துவிடும் என்று தெரியும். இருந்தாலும் மன்னர் உத்தரவு என்பதால் திருவனந்தபுரத்துக்கு ஏகினான். பல்வேறு சாக்குப் போக்குகள்; நாள் நட்சத்திரங்களைச் சொல்லி பேய் ஓட்டுவதை ஆனமட்டிலும் தாமதித்தான்.

இந்தச் சாக்குப் போக்குகள் நீண்ட காலம் தாக்குப் பிடிக்கவில்லை. தனது சொத்து சுகங்களைப் பகிர்ந்து விட்டு சாகத் தயாராக அரனண்மனைக்குள் சென்றான்; மஹாராஜவின் மகளைப் பார்த்தான். அவளைப் பிடித்த பிரம்ம ராக்ஷஸும் ப்ராஹ்மனனைப் பார்த்தது. ஆத்திரம் கொண்டது; பெரிய உலக்கையைத் தூங்கிக் கொண்டு அவனை அடிக்க ஓடிவந்தது.

 

இதற்குள் பிராஹ்மனனின் அத்புத மூளை வேலை செய்தது. அந்தப் பேய் அருகில் வந்தவுடன் திருப்ம்பி ஓடுகிறாயா? அல்லது அபஸ்வர நாகஸ்வர வித்வானை உள்ளே வரச் சொல்லவா? இதோ அரண்மனை வாயிலின் அந்தப் பக்கத்தில் கோவில் நாகஸ்வர வித்வான் உன்னைப் பார்க்க காத்திருக்கிறான் என்று கத்தினான்.

 

இதை கேட்டவுடன் அந்த ஸங்கீதப் பேய் — ப்ராஹ்ம ராக்ஷஸ் — ஓட்டம் பிடித்தது.

 

தவறான ஸங்கீத ஒலிக்குப் பேயும் பயப்படும்!!!!!!!!!!!!!!!

((தமிழ்த் திருடர்களுக்கு எச்சரிக்கை: உங்கள் குலம் வாழ வேண்டுமானால்தமிழ் வாழ வேண்டுமானால்இந்து மதம் வாழ வேண்டுமானால்எனது பிளாக் (blog)கில் உள்ள கட்டுரைகளப் பகிர்வோர்ப் எழுதியவர் பெயரையும் பிளாக்கின் பெயரையும் நீக்காமல் வெளியிடுக. அல்லது சொல்ல நாக்கு கூசுகிறது…………………………. கடவுளே! என் நாவினால் ……………… சாபம் இட வேண்டாம்நீயே கவனித்துக்கொள்!))

–SUBHAM–