NONE HAS GROWN RICHER BY ENVYING- A STORY (Post No.4744)

Date: 14 FEBRUARY 2018

 

Time uploaded in London- 21-39

 

Written by London swaminathan

 

Post No. 4744

 

PICTURES ARE TAKEN from various sources.

 

WARNING: PLEASE SHARE MY ARTICLES; BUT DON’T SHARE IT WITHOUT AUTHOR’S NAME AND THE BLOG NAME. BE HONEST; OTHERS WILL BE HONEST WITH YOU.

 

Tamil poet Thiruvalluvar has sung about Envy (jealousy) in his work Tirukkural, which was praised as Tamil Veda by his contemporaries.

Tiruvalluvar says,

‘’None has grown richer by envying

Ans no one has lost by not envying’’ (Kural 170)

 

In another couplet he says

‘’If an envious man accumulates wealth, and a virtuous man

Comes by misfortune, both these need scrutiny’’ – 169

 

‘He who is envious needs no enemies to ruin him’ – 165

‘The Goddess of Fortune shuns the envious’-  167

‘Envy destroys one’s wealth’ – Kural 168

 

Here is a story about envying told by C Hayavandana Rau in a book published 100 years ago. I have summarised it:

 

“A poor man with numerous children to support was daily begged by his wife to try his luck in a different town. At last he yielded to her request and started on a long trip. Overjoyed at his determination, his wife, who was a thoughtful woman, prepared him some dishes and packed them in a box.

Half way through his travel he wanted to take rest and so placed everything under a tree and went to wash his hands and feet in the nearby river. He suspended his meal box in a tree branch after looking around and making checks for monkeys and other animals.

Siva- Uma Rangoli by Mangalam srinivasan

Since it was evening, Parvati and Parameswar were on their usual round. The soft breeze carried the sweet smell of the dishes to the gods. Parvati, being a woman wanted to taste the food and get the recipe. Parameswar (Siva) agreed.

Before the person came back they ate the food and replaced the bronze box with a golden box with magical powers.

When the person came back from the river he was very hungry and so spread the banana leaf and tried to empty the box. Nothing was inside but he noticed the box is a golden box now. And he turned it over on the leaf before him, and his plate (leaf) was full of the tastiest food in the world. Now he realised it was a gift with magic powers sent by the gods. He returned home hurriedly to tell his wife and others the story. Just to thank the deities who gave him the magic box husband and wife arranged a big party for the villagers.

       

Everybody heard the story about the bronze box becoming a golden box and it gave food for everyone and it never runs out. The word about miracle spread far and wide and he had a very jealous couple in the very next door. The jealous wife asked her husband to go on travel like him. She expected a bigger golden box. She also made pack lunch for him and asked to do everything the same way his neighbour did. He went on a trip and took rest like his neighbour. At that time a Brahma Rakshas ( Ghosts) couple were travelling along that path. When the jealous man went to take a bath the ghosts took his bronze box with food and left him a lead box with evil powers. When the jealous man saw the change in the bundle ran to his wife saying the box had changed. Without checking, his wife invited all the villagers for a lunch. When she emptied the box, the ghosts (brahma rakshas) appeared before everyone and cut off the persons’ nose.

 

The moral of the story is ‘Jealousy brings punishment in its train’.

–Subham-

 

 

 

 

 

ஸங்கீதப் பேய்; பிராமணப் பேய்! (Post No.4613)

Written by London Swaminathan 

 

Date: 13 JANUARY 2018

 

Time uploaded in London  6-54 AM

 

 

 

Post No. 4613

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

 

WARNING: DON’T SHARE IT WITHOUT AUTHOR’S NAME AND  BLOG NAME. BE HONEST; OTHERS WILL BE HONEST WITH YOU.

 

 

திராவிடப் பூர்வகாலக் கதைகள் என்ற புத்தகததை 1886 ஆம் ஆண்டில் நடேச சாஸ்திரி என்பவர் வெளியிட்டார். அதில் 49 கதைகளை வெளியிட்டார். தான் கேட்ட கதைகளை தனது நினைவிலுள்ளபடி எழுதுவதாக வெளியிட்டார். அதில் சில கதைகளை நானும் சிறுவயதில் எங்கள் வீட்டில் சமையல் வேலை செய்துவந்த சுப்புலெட்சுமி அம்மாள் என்பவர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். அந்தக் கதைகளை எனது சொற்களில் சுருக்கமாக வடிப்பேன்.

 

 

ஒரு ஊரில் ஒரு ப்ராஹ்மணன் இருந்தான். அவன் மிகவும் வறியவன்; வறுமையின் சின்னம்; வயிறு காய்ந்தது. ஏதேதோ செய்து பார்த்தும் காசு பணம் கிடைக்கவில்லை. சரி, போ! நாம் பூர்வஜன்மத்தில் செய்த பாபம் போலும்; நம் கர்மத்தைக் காசிக்குச் சென்று தொலைப்போம் என்று புறப்பட்டான. கட்டுச் சோறு கட்டிக் கொண்டான்; வழி நடந்தான்.

 

பாதி தூரத்தில் களைப்பு வந்தது; கண்டான் ஒரு தோப்பை; கொண்டான் ஆனந்தம்! அருகில் குளம்; தென்றல் வீசியது. கால் கை கழுவி விட்டு உண்போம் என்று குளத்தில் இறங்கினான். ‘கால் கை கழுவாதே’ என்று ஒரு குரல். ஓஹோ, களைப்பால் வந்த அலுப்பு! என்று சொல்லிவிட்டு கால், கைகளை அலம்பிவிட்டு சாப்பிட அமர்ந்தான். மீண்டும் ஒரு குரல்; ‘சாப்பிடாதே’ என்று;

 

இது ஏதெடா சிவ பூஜையில் கரடி புகுந்த கதை என்று சொல்லிவிட்டுச் சாப்பிட்டான். பின்னர் காசிக்குப் புறப்பட்டான். ‘போகாதே’ என்று ஒரு சப்தம்; இப்போது அவனுக்குக் கோபம் வந்தது. ஏய், யார் நீ? எங்கிருந்து குரல் கொடுக்கிறாய்? என்று கேட்டான்.

ஒரு பிரம்ம ராக்ஷஸன் அவன் முன் குதித்தான்; தன் பூர்வ ஜன்மக் கதைதனை உரைத்தான்.

 

 

பிரம்ம ராக்ஷஸ் என்றால் ‘ப்ராஹ்மணப் பேய்’ என்று பொருள்; தவறு செய்யும் ப்ராஹ்மணர்கள் அகால மரணம் அடைந்தால் பேய்—பிரம்ம ராக்ஷஸன் ஆகிவிடுவர்.

 

“நான் பூர்வ ஜன்மத்தில் நல்ல ஸங்கீத ஞானம் உள்ளவன்– என் இசை ஞானத்தை எவருக்கும் சொல்லிக் கொடுக்காமல் ஒளித்தேன்; மறைத்தேன்; ஆகையால்தான் இந்த கதி என்று சொல்லிவிட்டு எனக்கு ஒரு உபகாரம் செய்யேன் என்றது.

 

இந்த காட்டுக்கு வெளியே உள்ள ஒரு கோவிலில் ஒரு நாகஸ்வர வித்வான் இருக்கிறான். அவன் காலை, மதியம், மாலையில் அபஸ்வரத்துடன் வாசிக்கும் நாகஸ்வர இசை என் காதுகளில் ஈயத்தைப் பாய்ச்சியது போல இருக்கிறது; ஆகையால் என்னை இந்த நாகஸ்வர த்வனி கேட்காத தூரத்தில் கொண்டு போய் விடு; அது எனக்கு நீ செய்யும் பெரிய உதவி ஆகும் என்று பேய் சொன்னது.

 

அந்தப் ப்ராஹ்மணப் பேய் மீது கருணை கொண்ட இந்த ஏழைப் ப்ராஹ்மணன், அதற்கென்ன பேஷாய் உதவி செய்கிறேன். நீ எனக்கு எனக்கு என்ன பிரத்யுபகாரம் (பதில் உதவி) செய்வாய் என்று கேட்டான்.

 

 

 

அது சொன்னது: நீ காசிக்குப் போ. உன் கர்மத்தைத் தொலைத்துவிட்டு வா; அதற்குள் நான் மைசூர் மஹாராஜவின் மகளைப் போய் பிடித்துக் கொள்கிறேன் யார் வந்து பேய் ஓட்டினாலும் நான் அகல மாட்டேன். நீ வந்தவுடன் ஓடி விடுகிறேன்; மைசூர் மஹாராஜா உனக்கு பரிசு மழை பொழிவார் என்றது.

 

அந்தப் ப்ராஹ்மணனும் நல்ல ஐடியா  (IDEA) என்றான். ஆனால் ஒரு கண்டிஷன் (CONDITION) என்றது பிராஹ்மணப் பேய்.

அது என்ன நிபந்தனையோ என்று ப்ராஹ்மணன் வினவ, பேய் சொன்னது; நீ ஒரு முறை என்னை இப்படி விரட்டலாம் இரண்டாவது முறை எங்காவது என்னை விரட்ட வந்தால் உன் கதி ‘சகதி’ என்று எச்சரித்தது.

பிராஹ்மணன் காசிக்குச் சென்றுவிட்டுத் திரும்பினான். மைசூருக்கு வந்தான்; ஒரு கிழவி வீட்டில் தங்கினான்.

((தமிழ்த் திருடர்களுக்கு எச்சரிக்கை: உங்கள் குலம் வாழ வேண்டுமானால்தமிழ் வாழ வேண்டுமானால்இந்து மதம் வாழ வேண்டுமானால்எனது பிளாக் (blog)கில் உள்ள கட்டுரைகளப் பகிர்வோர்ப் எழுதியவர் பெயரையும் பிளாக்கின் பெயரையும் நீக்காமல் வெளியிடுக.

பாட்டி ஊரில் என்ன விசேஷம்? என்ன பார்க்கலாம்? என்றான்.

கிழவி சொன்னாள்: மகனே மஹாராஜாவின் மகளுக்குப் பேய் பிடித்துவிட்டது. அது பொல்லாத பிசாசு! யார் வந்தாலும் விரட்ட முடியவில்லை யாராவது விரட்டினால் பெரும்  தொகை கிடைக்கும் என்று மன்னன் அறிவித்துள்ளான் என்றாள்.

 

ப்ராஹ்மணன் மறு நாளைக்கு அரண்மனைக்குச் சென்று மஹாராஜாவிடம் பேய் ஓட்ட வந்ததாச் சொன்னான். முதலில் மன்னனுக்கு நம்பிக்கை இல்லை. பின்னர் முயன்று பார்ப்போமே என்று ப்ராஹ்மணனை  மகள் இருக்கும் அறைக்குள் அனுப்பினான்.

அவன் உள்ளே நுழைந்தவுடன், பிரம்ம ராக்ஷசஸ், அவனை அடையாளம் கண்டு ‘குட் பை’  (GOOD BYE) சொல்லிவிட்டுப் போனது போகும்போதே அது போட்ட ‘கண்டிஷனையும்’ நினைவுபடுத்தியது. இதற்கு மேல் என்னைத் தொடர்ந்து வந்தால் உன் கதி அதோகதி என்று சொல்லிவிட்டுப் போனது.

 

ப்ராஹ்மணன் பேய் ஓட்டிய செய்தி, மன்னனுக்குக் கிடைத்தது; அவனுக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சி; ப்ராஹ்மணனுக்கு ஏராளமான பரிசு; நிலபுலன்கள் கிடைத்தன.

 

சுகமாக ஊருக்குத் திரும்பி வாழ்ந்து வந்தான்; கல்யாணம் முடித்து குழந்தை குட்டிகளுடன் காலம் உருண்டோடியது.

 

ராமேஸ்வரம் போனாலும் சனீஸ்வரன் (சனைச் சரன்) விடாது என்பது பழமொழியல்லவா?

 

மைசூர் மஹாராஜாவிடம் இருந்து ஓடிய பேய் – ப்ரஹ்மராக்ஷஸ் – திருவனந் தபுரம் மஹாராஜாவின் மகளைப் போய் பீடித்தது. அவன் பெரிய பெரிய மலையாள மாந்த்ரீகர்களை எல்லாம் அழைத்துப் பேயை ஓட்ட முயன்றான்; பலிக்க வில்லை. அவனது ஒற்றர்கள் மூலம் மைசுர் மஹா ராஜா மகள் விஷயத்தை அறிந்து அந்த மந்திரவாதியைத் தமக்கும் அனுப்பிவைக்குமாறு ஓலை அனுப்பினான்.

 

திருவநந்தபுரம் மஹா ராஜா மீது  கருணை கொண்ட மைசூர் மன்னன், ‘நான் பெற்ற இன்பம் வையகமும் பெறுகவே’ என்று ப்ராஹ்மணனுக்குச் செய்தி அனுப்பினான். உடனே திருவனந்தபுரம் சென்று உதவக் கட்டளை இட்டான்.

 

ப்ராஹ்மணனுக்கு உதறல் எடுத்தது; இரண்டாம் தடவை அதே ப்ரஹ்மராக்ஷஸைச்  சந்தித்தால் தன் கதை முடிந்துவிடும் என்று தெரியும். இருந்தாலும் மன்னர் உத்தரவு என்பதால் திருவனந்தபுரத்துக்கு ஏகினான். பல்வேறு சாக்குப் போக்குகள்; நாள் நட்சத்திரங்களைச் சொல்லி பேய் ஓட்டுவதை ஆனமட்டிலும் தாமதித்தான்.

இந்தச் சாக்குப் போக்குகள் நீண்ட காலம் தாக்குப் பிடிக்கவில்லை. தனது சொத்து சுகங்களைப் பகிர்ந்து விட்டு சாகத் தயாராக அரனண்மனைக்குள் சென்றான்; மஹாராஜவின் மகளைப் பார்த்தான். அவளைப் பிடித்த பிரம்ம ராக்ஷஸும் ப்ராஹ்மனனைப் பார்த்தது. ஆத்திரம் கொண்டது; பெரிய உலக்கையைத் தூங்கிக் கொண்டு அவனை அடிக்க ஓடிவந்தது.

 

இதற்குள் பிராஹ்மனனின் அத்புத மூளை வேலை செய்தது. அந்தப் பேய் அருகில் வந்தவுடன் திருப்ம்பி ஓடுகிறாயா? அல்லது அபஸ்வர நாகஸ்வர வித்வானை உள்ளே வரச் சொல்லவா? இதோ அரண்மனை வாயிலின் அந்தப் பக்கத்தில் கோவில் நாகஸ்வர வித்வான் உன்னைப் பார்க்க காத்திருக்கிறான் என்று கத்தினான்.

 

இதை கேட்டவுடன் அந்த ஸங்கீதப் பேய் — ப்ராஹ்ம ராக்ஷஸ் — ஓட்டம் பிடித்தது.

 

தவறான ஸங்கீத ஒலிக்குப் பேயும் பயப்படும்!!!!!!!!!!!!!!!

((தமிழ்த் திருடர்களுக்கு எச்சரிக்கை: உங்கள் குலம் வாழ வேண்டுமானால்தமிழ் வாழ வேண்டுமானால்இந்து மதம் வாழ வேண்டுமானால்எனது பிளாக் (blog)கில் உள்ள கட்டுரைகளப் பகிர்வோர்ப் எழுதியவர் பெயரையும் பிளாக்கின் பெயரையும் நீக்காமல் வெளியிடுக. அல்லது சொல்ல நாக்கு கூசுகிறது…………………………. கடவுளே! என் நாவினால் ……………… சாபம் இட வேண்டாம்நீயே கவனித்துக்கொள்!))

–SUBHAM–

GHOST AND MUSIC STORY (Post No.4606)

Written by London Swaminathan 

 

Date: 11 JANUARY 2018

 

Time uploaded in London  8-31 AM

 

 

 

Post No. 4606

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

 

WARNING: DON’T SHARE IT WITHOUT AUTHOR’S NAME AND  BLOG NAME. BE HONEST; OTHERS WILL BE HONEST WITH YOU.

 

India is a paradise for lovers of folk tales; all the Indian languages have hundreds of folk tales. Several people have collected them and published them for the benefit of the future generations. Natesa Sastri of Tamil Nadu has published some folk tales in Tamil and English. I am giving below my own translation of a folk tale about ghosts.

A poor Brahmin lived in a town in Tamil Nadu. He tried all the tricks in his bag to earn his livelihood but failed. So, he thought that it was his bad Karma (evil things he did) of the previous birth and it should be spent by going to Kasi—that is Varanasi, the holiest city for the Hindus. He started on his journey with some pack lunch.

 

In those days, people who go on pilgrimage or long journeys used to take packed lunch that will last at least for a few days. On his way he saw a shady tree and a tank. So he decided to take rest and have his lunch there. First he went to wash his hands and feet in the tank. But he heard a voice, “Don’t wash your hands and feet”. He ignored the warning and went ahead with his plans. When he was about to eat he heard the voice again warning him not to eat. But his hunger did not wait for anything and so he consumed his food. While he was about to leave the place, the third warning came saying not to proceed any further and to stop.

 

The poor Brahmin stopped and asked who the person was issuing such warnings. A Brahma Rakshas appeared before him and told him his story. Brahma Rakshas means a Brahmin Ghost. If a Brahmin does not do his duty and he meets with some untimely death, then that person will become a Brahmin ghost.

This Brahmin was very greedy and possessive and so he did not teach his music to anyone in the Purva janma/ previous birth and so he became a Brahmarakshas/ ghost. He continued his story saying that he was now tormented by the bad music of a Nagaswara Vidwan in a temple just outside the forest. The ghost requested the poor Brahmin to take it to another place where he cant hear music with any bad or discordant notes (Abaswara).

 

Nagaswara= traditional music pipes in Tamil Temples

Vidwan = a musician or a scholar

 

The poor Brahmin readily agreed and asked what he would get in turn. The ghost told him that it would enter the daughter of Mysore Maharaja, King of Mysore, and wait for the Brahmin to return from Kasi/Benares. As soon as he comes into the room of King’s daughter he would run away and the king would give him a big prize. The verbal agreement was done and executed. The ghost put one condition. The Brahmin should do the ghostbusting only once and if at all he tried for the second time he would be finished.

 

After a few months, the Brahmin returned from Kasi via Mysore. He stayed there in an old woman’s house. When he asked the lady the latest news in that part of the country, the lady told the Brahmin that the king’s daughter was possessed by a ghost and not even the biggest magician or sorcerer of the land could drive it away. And the king had announced a big reward for any one driving the ghost out.  Immediately the Brahmin planned his next move.

When he went to the king the next day, the king did not have much faith in him but allowed him to try ghost busting. As soon as the poor Brahmin entered the room of king’s daughter, the Brahmarakshas recognised the Brahmin and ran away reminding him the condition (that he should not try sorcery for the second time). When the king’s daughter became a normal woman, the king was very happy and gave the Brahmin several villages and a bag of gold coins.

 

The Brahmin went home and settled happily in life. As the time went by the Brahmarakshas went to the palace of king of Thiruvananthapuram (Kerala) and now his daughter was possessed with this Brahmarakshas. That king also tried all the sorcerers to drive it away. When all the attempts failed, he came to know that Mysore Maharaja tried one magician and succeeded. Somehow They found out the address of this Brahmin and contacted him through Mysore Maharaja. It gave him jitters.

 

The Brahmin had to go to Thiruvananthapuram under the orders of Mysore Maharaja. He went and dragged the matter for many months without visiting the palace citing bad omens. One day he made up his mind and arranged everything for the future of the family and boldly went into the palace. He thought that it was his last day on earth.

 

He entered the room where the possessed girl was sitting. As soon as he entered the room the Brahmarakshas- Brahmin ghost- recognised him and reminded its condition. It took a big iron rod and came running to attack the Brahmin. His body was shivering but his brain worked. He shouted

“If you come near me I will call the Nagaswara Vidwan’ (of discordant note) to come here. He is waiting just outside”. The minute the ghost heard the name of the Abaswara (discordant note, out of tune) Nagaswara musician it ran away from the palace itself! The daughter of the king became normal. The king was extremely happy and gave the Brahmin a big pot of gold coins and lot of villages.

 

Even ghosts hate music with discordant notes!

Sing well or Don’t sing at all!

 

–Subham–

 

கண்ணதாசனின் அதீத உளவியல் ஆற்றல்! -2 (Post No.4577)

MAHATMA GANDHI SHOT DEAD

Date: 3 JANUARY 2018

 

Time uploaded in London- 6-50 am

 

Written by S NAGARAJAN

 

Post No. 4577

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may not be related to the story. They are only representational.

 

 

முதல் கட்டுரை எண் 4551 – 27-12-2017 அன்று வெளியாகியுள்ளது. அதைப் படித்து விட்டு இங்கு தொடரவும்.

 

 

கண்ணதாசனின் ஈ.எஸ்.பி. பவர் (E.S.P.Power) – அதீத உளவியல் ஆற்றல்! -2

 

 

ச.நாகராஜன்

6

சேலத்தில் கவிஞர் வாழ்ந்த காலத்தில் ஒரு நாள். அவர் ‘அமைச்சர்’ என்ற இதழின் நிர்வாகியான அருணாசலம் என்ற அருணனிடமும் (அருணாசலம் பின்னாளில் அருணோதயம் பதிப்பாளர் ஆனார்), கவிஞரின் எழுத்துக்களைத் தொலைபேசி வாயிலாகக் கேட்டு அவர் சொல்லச் சொல்ல எழுதி வந்தவருமான கற்பூரபாண்டியனிடமும் தான் கண்ட கனவைத் துயரத்துடன் விவரிக்கிறார்.

 

“28-1-1947 அன்று இரவு பயங்கரமான கனவு ஒன்றைக் கண்டேன். மகாத்மா காந்தியை யாரோ சுட்டு விடுகிறார்கள்’ என்றார் கவிஞர்.

“அந்த மனிதருக்கா அப்படி ஆகும்” என்று அவர் கூற்றை மறுத்து இருவரும் கேலி செய்கிறார்கள்.

ஆனால் 30-1-1947 இரவு 7 மணி செய்தியில் வானொலி மகாத்மா காந்திஜியை கோட்ஸே சுட்டுக் கொன்றதை அறிவித்த போது அனைவரும் விக்கித்துப் போயினர்.

 

7

மழை இல்லாத காலத்தில் எல்லாம் கவிஞர் மழை பொழிக என்று சொன்னவுடன் மழை பெய்தது.

1972இல் வரலாறு காணாத வறட்சியைத் தமிழகம் கண்டது. ஏரி, குளம், ஆறு அனைத்தும் வறண்டன.

மக்கள் தவிதவித்துப் போயினர்.

 

கம்பன் விழாவில் கலந்து கொள்ள பாண்டிச்சேரி சென்றார் கவிஞர். உடன் சென்றவர் அவர் உதவியாளர் இராம. கண்ணப்பன்.

 

பாண்டிச்சேரியிலும் மழை இல்லை.ஒரே வறட்சி.

விழாவின் இறுதி நாளன்று பேசிய கவிஞர் சொன்னார்:” நான் கண்னனை வணங்குவது உண்மை எனில் புதுச்சேரி எல்லையைக் கடக்கு முன் மழை பெய்ய வேண்டும். பரந்தாமன் இங்கு நான் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றுவான்.”

அவர் வாக்கு பொய்க்கவில்லை.

வருணன் அதைக் கேட்டான். ஓடி வந்தான்.

பேச்சை முடித்து கவிஞர் திண்டிவனம் வந்து சேர்ந்த போது புதுச்சேரி மழையில் மிதப்பதாக்ச் செய்தி வந்தது!

இன்னும் இரு சம்பவங்கள்.

 

ஒன்று மதுரை அன்பர் ஒருவர் குமுதம் இதழுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதி கவிஞர் மதுரையில் மழை. பெய்யப் பாட வேண்டும்” என்றார்.

 

கவிஞரும் பாடினார்:

 

23 வரிகள் கொண்ட பாடல்.

அதில் முதல் ஆறு வரிகளையும் கடைசி ஆறு வரிகளையும் இங்கு தருகிறேன்:

ஞானம் தூங்கினால் நல்லறம் தூங்குமே

நலங்கள் தூங்கினால் நானிலம் தூங்குமே

கானம் தூங்கினால் கலைகளும் தூங்குமே

கலைகள் தூங்கினால் காவியம் ஏங்குமே

தானம் தூங்கினால் தவங்களும் தூங்குமே

தவங்கள் தூங்கினால் தருமமும் ஏங்குமே ….

 

வண்ணமாம் மின்னல்கள் வளரொளி நடனங்கள்

காணத் துடிக்கிறோம் கவின் மழை பொழிக நீ!

தேனின் துளிகளைத் தேசத்தில் ஊற்றுக.

சேரும் நதிகளில் திருப்புனல் காட்டுக

ஆனினம் உயிரினம் அனைத்தும் வாழவே

ஐய பெய்கவே, அம்மையே பெய்கவே!

 

ஏதோ வருணன் தனது உயிர் நண்பன் போலப் பாடலைப் பாடி விட்டார் கவிஞர்.

மழை பெய்யுமா? குமுதம் இதழைப் படித்த மக்கள் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்தனர்.

பெயதது. கொட்டோ கொட்டு என்று மழை பெயதது.

வருணன் தன் உற்ற நண்பனைக் கைவிடவில்லை.

குமுதம் என்று மதுரையை அடைந்ததோ அன்றே மழை!

நண்பருக்கும் ஆச்சரியம், மக்களுக்கும் ஆச்சரியம்.

நன்றியை அனைவரும் தெரிவித்தனர்.

இதே போல சென்னையில் வானதி பதிப்பகத்தார் மயிலாப்பூர் கபாலீஸ்வரர் கோவிலில் மழை வேண்டி ஒரு விசேஷ கவியரங்கம் ஏற்பாடு செய்திருந்தனர்.

கவிஞரும் அதில் பங்கேற்றார்.

 

பனிரெண்டு அறுசீர் விருத்தச் செய்யுள்களை அங்கு அவர் பாடினார்.

 

வான் முட்டும் கோபுரங்கள்

வானுக்குச் செய்தி சொல்வீர்!

தேன்முட்டும் இதழாள் சக்தி

தேவியைத் துயிலெ ழுப்பீர்!

கான்முட்ட மழைபொழிந்து

காவிரி பெருகி ஓடி

மீன்முட்டும் வெள்ளக் காடாய்

வியன் நிலம் ஆவதாக!

என்று இறுதி விருத்தத்தை முடித்தார்.

கவியரங்கம் முடிந்தது. மயிலை கபாலீஸ்வரர் கோவிலிலிருந்து கிளம்பினார் கவிஞர். தியாகராய நகர் வருவத்ற்குள் அடை மழை கொட்டியது.

இப்படிப் பல சம்பவங்கள்!!

 

இந்தச் சம்பவங்கள் கட்டுக் கதை அல்ல! அவரது உதவியாளராக இருந்த இராம கண்ணப்பன், “கண்ணதாசனின் அர்த்தமுள்ள அனுபவங்கள்” என்ற நூலில் இவற்றைத் தெரிவிக்கிறார்.

(புத்தக வெளியீடு: கங்கை புத்தக நிலையம், தி.நகர், சென்னை – 17 – முதல் பதிப்பு டிசம்பர் – 1991 – 181 பக்கங்கள்)

நமது நன்றி இராம கண்ணப்பனுக்கு உரித்தாகுக!

 

 

 

8

குமுதம் இதழில் வாரம் ஒரு கவிதையை எழுதி வந்தார் கவிஞர்.

ஒரு இதழில் கவிதை ஒன்று வெளியானது.

தாலாட்டுக் கவிதை அது.

கவிஞரின் அண்ணனான ஏ.ஏல்.சீனிவாசனுக்கு பேரக்குழந்தை பிறந்தது.கவிஞருக்கும் பேரன் தானே! பாடினார்:

 

 

அவனை எழுப்பாதீர் அப்படியே தூங்கட்டும்

கண்ணை விழித்திந்த காசினியைப் பார்க்குங்கால்

என்ன துயர் வருமோ எங்கெங்கே அடி விழுமோ

மோதல் வருமோ முறைகெடுவார் துயர் வருமோ

இந்த வயதினிலே இப்பொழுதே தூங்குவதே

சுகமான தூக்கம், அவன் சுகமாகத் தூங்கட்டும்”

 

துரதிர்ஷ்டவசமாக ஒரே வாரத்தில் குழந்தை இறந்தது.

அப்படியே தூங்கட்டும்; அவனை எழுப்பாதீர் என்று எழுதியதில் அறம் வைத்துப் பாடி விட்டேனோ. சுகமாகத் தூங்கட்டும் என்று சொல்லிய போது ஒரே நீள் தூக்கமாகப் போயிற்றே!

 

 

கவிஞரின் மனம் சமாதானம் அடையவில்லைல். புலம்பினார்.

அவனை எழுப்பாதீர், அப்படியே உறங்கட்டும்

என்றே நான் எழுதியதன் ஈரம் உலரவில்லை

அறம்பாடி விட்டேனோ அறியேன் சிறுகுருவி

திறம்பாட முடியாமல் செத்த கதை பாடுகிறேன்”

 

கண்ணதாசனின் கதறலை அடுத்த இதழ் குமுதம் தாங்கி வந்தது. மக்களும் சேர்ந்து அழுதனர்; கவிஞனின் சொந்தத் துக்கத்தில் பங்கு கொண்டனர்.

 

 

9

கவிஞனின் வாக்குப் பொய்க்காது என்பது அவர் அடிக்கடி சொல்லும் ஒரு வரி.

அதை ஏனையோரும் ஏற்றனர்; அதன் நிரூபணத்தையும் அடிக்கடி பார்த்து வந்தனர்.

அவரது சக்தி அபூர்வமான ஒன்று. தமிழை அருவியெனக் கருத்து வெள்ளத்துடன் கொட்டியதில் மட்டும் விஞசவில்லை கண்ணதாசன்.

 

 

கண்ணனின் அருள் தாங்கி ஒரு அருள் சக்தியும் கொண்டு வாழ்ந்து வந்தார்.

சமீப காலத்தில் தமிழகம் கண்ட ஒரு “சக்தி” பெற்ற “கவிஞர்” அவர் என்பதுடன் இந்தத் தொடரை முடித்துக் கொள்வோம்.

***

எனது நன்றி : இராம கண்ணப்பன் அவர்களுக்கு – பல நல்ல விஷயங்களை அப்படியே காற்றோடு போக விடாமல் எழுத்திலே பதிவு செய்தமைக்காக!

 

(இந்த இரு கட்டுரைத் தொடர் முற்றும்)

 

 

கண்ணதாசனின் ஈ.எஸ்.பி. பவர் (E.S.P.Power)- Post No.4551

Date: 27  DECEMBER 2017

 

Time uploaded in London- 5-39 am

 

Written by S NAGARAJAN

 

Post No. 4551

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks. Pictures may not be related to the story. They are only representational.

 

 

கண்ணதாசனின் ஈ.எஸ்.பி. பவர் (E.S.P.Power) – அதீத உளவியல் ஆற்றல்!

ச.நாகராஜன்

 

1

கவியரசு கண்ணதாசனுக்கு ஈ.எஸ்.பி. பவரா? இது என்ன புது தகவல் என்று வியக்க வேண்டாம்.

அதீத உளவியல் ஆற்றல் என்பது சில மனங்களுக்குக் கை கூடும்.

அந்த ஆற்றல் இருப்பதும் கூட சிலருக்குத் தெரிய வரும்.

சரி, கண்ணதாசன் தன்னைப் பற்றி இந்த விஷயத்தில் என்ன சொல்கிறார் என்று பார்ப்போம்.

2

 

ஞான ஸ்நானம் என்ற கட்டுரையில் ஒரு ப்குதி!

 

கண்ணதாசன் சொற்களை அப்படியே கீழே தருகிறோம்:

 

தோன்றாமல் தோன்றும் சுடரொளி ஒன்று அடிக்கடி என்னைக் காப்பாற்றுகிறது. அமைதியைத் தருகிறது.

 

என்ன நடக்கப் போகிறது என்பது கனவிலே வருகிறது.

 

பத்து நாட்களுக்கு முன்பு பெங்களூர் மண்டிப்பேட்டையில் ஒரு ஹோட்டலைத் திறந்து வைக்கச் சென்றேன்.

 

விமானம் போய் இறங்கியபோது மாலை மணி நான்கு. படுத்துத தூங்கிவிட்டேன்.

ஒரு கனவு. அற்புதமான கனவு.

கண்ணன் என் கனவிலே வந்தான். ஒரு சிறு குடிசையில் அவனுக்கு நான் அமுது படைத்தேன். அவன் என்னோடு பேசிக் கொண்டிருந்தான். என்னென்னவோ அவனிடம் பேசினேன். அவன் சொன்னது  மட்டும் நினைவிருக்கிறது. “எல்லாம் சரியாக நடக்கும், கவலைப்படாதே.”

 

மறுநாளைக்கு மறுநாள் என் வீட்டில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு கனவு.

ஒரு பெருமாள் கோயில். ஒரு பட்டாச்சாரியார் எனக்குக் குங்குமம் வழங்குகிறார்.

இவை என்ன கனவுகள்?

நல்லவர்களுக்கும் ஞானிகளுக்கும் மட்டுமே வரும் கனவுகள். எனக்கும் அவை ஏன் வந்தன? பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக ஞானம் பிறந்த கதை இது தான்.

சிறைச்சாலை தீயவர்களுக்கு மட்டுமே.அறச்சாலை நல்லவர்களுக்கு மட்டுமே.

பரம்பொருளைப் பற்றிய சிந்தனை வளர வளர, கொடுமைகளைத் தாங்கிக் கொள்ள முடிகிறது..நல்லவனாக இருப்பது சுல்பமாகிறது.

 

இறைவன் கவனித்துக் கொண்டே இருக்கிறான். அளக்க வேண்டிய நேரத்தில் அளக்கிறான். இந்து தர்மம் பொய்த்ததே இல்லை.

அது சொல்லும் ஒவ்வொன்றும் நூற்றுக்கு நூறு உண்மை.

நான் ஓர் இந்துவாக இருப்பதில் பெருமைப்படுகிறேன்.

 

ஒரு நல்ல இந்து மற்றவர்களுக்குத் தீமை செய்ய மாட்டான்.

நான் யாருக்கும் தீங்கிழைத்ததில்லை.

ஒவ்வொரு நாளும் எனக்குத் தீங்கிழைத்த பாவிகளை என் கண்ணா, நீ மன்னித்து விடு.

*

 

1975ஆம் ஆண்டு கல்கி வார இதழில் கடைசிப் பக்கம் என்ற ஒரு தொடரை கண்ணதாசன் வழங்கி வந்தார்.

அருமையான தொடர் இது. இதில் தான் மேற்கண்டவாறு என்ன நடக்கப் போகிறது என்பது என் கனவிலே வருகிற்து என்று அவரே சொல்லியுள்ளார். (துரதிர்ஷ்டவசமாக் எந்த தேதியிட்ட இதழ் என்பதை நான் எனது தொகுப்பில் குறித்து வைக்க மறந்து விட்டேன்.)

 

விவரங்களை முழுதுமாக அவர் தரவில்லை. அது ஏன் என்பதும் புரிகிறது. பாவிகள் ஒவ்வொரு நாளும் இழைக்கும் தீங்குகளைப்  பட்டியல் இட முடியுமா? அதைச் சுட்டிக்காட்டும் இறைவனின் கருணையையும் தான் எழுதிக் கொண்டே இருக்க முடியுமா?

நமக்குப் புரிவது கண்ணதாசனுக்கு அபூர்வமான ஈ.எஸ்.பி. பவர் இருந்தது என்பதைத் தான்.

ஈ.எஸ்.பி பவர் என்றால் என்ன?

Extra Sensroy perception  என்பதன் சுருக்கமே  E.S.P. அதாவது புலன் கடந்த அறிவு. அதீத உளவியல் ஆற்றல் என்று இதைச் சொல்கிறோம்.

*

3

இனி இளையராஜா கூறும் ஒரு சம்பவத்தை அவர் சொற்களில் அப்படியே தருகிறேன்.

‘கவிஞர் என் கனவில் வந்தார்; பாடல் எழுதினார்’ என்ற கட்டுரையில் ஒரு பாரா இது:

கவிஞர் சரஸ்வதி தேவியின் அருள் பெற்றவர். அவருடைய வாக்குப் பொய்த்ததே இல்லை. அதற்கு எத்தனையோ பாடல்களை உதாரணமாகச் சொல்லலாம். ‘பாட மாட்டேன்!’ என்ற அடிகளைப் பாடியதால் தான், கே.ஆர். ராமசாமி அந்த்ப் பாடலுக்கப்புறம் பாடவே முடியவில்லை. இதெல்லாம் நீங்கள் அறிந்ததே.

**

4

கவிஞருடன் கூடவே இருந்த இராம. முத்தையா ‘தெய்வத்தை ந்ம்பி ‘ என்ற கட்டுரையில் கூறும் ஒரு வரி இது”

அவர் அடிக்கடி சொல்லிக் கொள்வது- “எனக்குள் ஏதோ ஒரு சக்தி  இருக்கிறது. அந்த சக்தியால் தான் நான் எதையும் செய்ய முடிகிறது!” என்று.

**

5

மேலே கூறியவற்றால், கவிஞருக்கு நடக்கப் போகும் பல நிகழ்ச்சிகள் பூடகமாகத் தெரிந்தன் என்றும். ஒரு அளப்பரிய சக்தி உதவியுடன் அவர் இயங்கினார் என்றும், அவரது கவிதா வாக்கு பொய்க்காமல் இருந்தது என்றும் அறிய முடிகிறது.

இன்னும் சில நிகழ்ச்சிகள் உள்ளன. அவை கவிஞரின் கவிதா சக்தியின் மேன்மையையும், அவரது அதீத உளவிய்ல் ஆற்றலையும் விளக்குபவை.

அவற்றை இன்னொரு கட்டுரையில் காண்போம்.

****

 

 

Miracles in the Life of Kerala King Kulasekara! (Post No.4416)

Written by London Swaminathan 

 

Date: 20 NOVEMBER 2017

 

Time uploaded in London- 18-49

 

 

Post No. 4416

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

Alvars are Vaishnava saints of Tamil Nadu. They are 12 in number. They were the famous authors of Nalayira Divya Prabandham, a collection of 4000 divine poems praising Lord Vishnu. They stand on the same footing of sanctity as Tevaram of the three Tamil Saiva saints. Kulasekara was the king of Kerala and one of the 12 Alvars.

 

Though he discharged his duties as a king regularly he was deeply involved in practising the ancient customs. As part of it he used to listen to Ramayana every day from his Guru. When he was engaged in hearing the story, he came to the stage of Khara Vadha—Killing of demon Kharan by Rama single handily. When he came to know that Rama was fighting single all alone, he ordered his army to march to back up Rama. He also put on his armours and went forth to help Sri Ramachandra. Rama lived several thousand years before Kulasekara, but he travelled back in Time, only mentally.

 

There was another occasion when his Guru was narrating the portion of Ramayana where Rama began to cross the sea to Sri Lanka. Immediately he armed himself and went into the sea with his retinue of soldiers!

These incidents and his deep emotional involvement made the ministers to devise a plan to keep him away from the Vaishnava devotees. They want to get rid of them so that he would pay more attention to his royal duties. They deliberately removed the costly jewels from the deity he worshipped and attributed the theft to his Vaishnava devotees and the priest. But Kulasekara did not believe it because he had so much faith in them. He offered put his hand in a pot containing cobras. If the cobras did not bite, it was a monumental proof of the innocence of the Vaishnava devotees and the criminal offence of the ministers. The cobras did not harm him. The ministers realised his sincerity and begged for pardon.

 

Later he crowned his son as the king and retired to lead a life of penance and prayer. He made an extensive pilgrimage to all the Vaishnava temples in South India. When he reached Mannarkoil in Tirunelveli district his soul departed from his body. He is the one who composed the well known Mukundamala in Sanskrit in addition to his Tamil poems ‘Perumal Tirumozi’ in Divya Prabandham.

He was very fond of Tirupati Balaji known as Thiruvenkaathan or the Lord of the Venkata Hills. The Lord of the Seven Hills is known as Venkatachapathi. He made very strange requests to Him in a decad.

“Oh Lord, Make a fish in the stream of Venkata Hills. Change me in to a crane in the Holy Hills. Let me be a servant holding a plate for you. Or at least make me a bush, a pathway, a flower or anything in the hills. It was heart melting poems.

 

Hindus believe that the dust of devotees has more powers than the Lord himself. He wanted to be a part of the dust of millions of devotees marching to see the Lord up above the seven hills. He wanted to hear the reverberating slogans of ‘Govinda, Govinda’ from the devoted pilgrims. So he wanted to be an animate or inanimate thing on the hills. A novel idea! His intense devotion is expressed in the aptest and most beautiful words in his poems. Very often the Vaishnava singers sing his poems in public platforms and the listeners are visibly moved.

–Subham–

STRANGE VEDIC RITUALS AND MANTRAS TO OBTAIN RAIN (Post No.4298)

Written by London Swaminathan

 

Date:13 October 2017

 

Time uploaded in London- 18-42

 

 

Post No. 4298

Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

 

 

Vedic seers (rishis) believed in the extraordinary powers of the sound. They believed that certain intonations can do miracles. They were highly civilized and cultured and used metres in the poems to derive power. It is amazing to see such thinking before other civilizations never wrote poems following prosody or a set of grammar rules.

Following articles posted by me have the full details:

Vedic metrs | Tamil and Vedas

https://tamilandvedas.com/tag/vedic-metrs/

Translate this page

These are the Vedic metres, part of prosody (the study of versification, especially, the systematic study of metrical structure). Vedic Hindus paid so much attention …

 

Vedic grammar | Tamil and Vedas

https://tamilandvedas.com/tag/vedic-grammar/

So they named all the Vedic metres after women starting from Gayatrimetre (24 syllables) and the speech as Vac or Sarasvati or Bharati. Some stanzas of the …

 

Vedas and science | Tamil and Vedas

https://tamilandvedas.com/tag/vedas-and-science/

Posts about Vedas and science written by Tamil and Vedas. … The term ‘Chandas’ (metre) normally sets a limit to the number of words used in a ‘Rik’; at a …

 

Vedic riddle | Tamil and Vedas

https://tamilandvedas.com/tag/vedic-riddle/

Posts about Vedic riddle written by Tamil and Vedas. … Seven hands are explained as seven metres of the Vedas. Triple bonds are Mantra, Kalpa and …

 

Satapata Brahmana has very interesting information   regarding this. Unless we do proper scientific research, we would not know the full significance of it. Even though Sayana and several others before him tried to interpret Vedas, traditionalists never acknowledged it. They believed mantras have sound effect and there is no need to know the meaning.

Looking at the mantras in the Brahmana literature we would also think the same, because many of them have no meaning literally or the meaning would be ‘silly’.

 

Here are some passages from the Brahmanas:

“On account of the metres of the first three days being ascending, the fire blazes up, for the upper regions belong to fire. On account of the metres of the middle three days being crossed, the wind blows across. The wind moves across the other regions, and the waters flow also across; for the region which is across the others belong to the wind. On account of metres of the last three days being descending, that one (i.e. the sun) burns downwards, the rain falls down, and the constellations in the heaven sends their light down. For the region which goes down belongs to the sun”.

 

“The strength of the metres was exhausted by the gods, for it was by the metres that the gods attained the world of heaven.   And the response song is ecstasy – what ecstasy there in the Rik and that is there in the Saman, that is sap. This sap now he lays in the metres and thus makes the metres of restored strength, and with them of restored strength, they perform the sacrifices”—Satapata Br. 4-3-2-5

 

The science of the Vedas is most intimately connected with  the rhythm and metres of the Vedas. Vedic Hindus had great faith in the stupendous powers of different metres, employed in the several mantras  recited at the sacrifices, the number of feet in each, the variety of the feet, and the manner in which these occurred, as stated above, for example.

In the Aitareya Brahmana we have the following: –

“Which has its analogy in the fact that great people, when travelling to a distant place, yoke to their carriage at every station fresh horses or oxen which are not fatigued. Just in the same way the sacrificers travel to the celestial world by employing at every station fresh metres representing the horses or oxen which are not fatigued”.

 

Here is another way of obtaining rain: On the fourth day of the Dvadasa Sacrifice, the singers make ‘Nyunkha’ of the syllable ‘Vach’ by pronouncing it with a tremulous voice increasing and decreasing the tone. This serves to make the fourth day particularly important. Because the ‘Nyunkha’ (the special mode of intoning vach) produces food for the singers seeking a livelihood, wander about to make food grow by their singing for rain’- Aitareya Br. Haugh Vol. bii. P 323

 

Food and rain are thus produced by making Nyunkha. The power of Nyunkha to bring rain must be explored scientifically. I believe that the sound waves and water were used by the Vedic Hindus to give one a boon or throw a curse.

The power of Kusa/Dharba grass is also known only to Vedic Hindus. We must do scientific research.

 

–Subham–

 

Live Like a Tree: Chaitanya’s Advice! (Post No.4099)

Written by London Swaminathan


Date: 20 July 2017


Time uploaded in London- 19-25


Post No. 4099


Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

 

“A man must attain the nature of a tree, which lives solely for the benefit of others, before he can become a true worshipper”—Chaitanya Mahaprabhu

Chaitanya was a great devotee of Lord Krishna. His principal place of worship is Nadia in West Bengal. He has a big following in Bengal and adjacent states. Krishna devotees consider him as an incarnation of Lord Krishna himself. They say that amongst the many incarnation of Vishnu four are most important

the White incarnation named Ananta

the Red incarnation named Kapila

the Black incarnation named Krishna

the Yellow incarnation named Chaitanya

Chaitanya was born in CE. 1484 in Nadia and died at Puri in 1527

His father was a Brahmin named Jagannath Misra and his mother’s name was Suchi. Their first son Visvarupa became a religious mendicant. Second son Chaitanya was born when his mother was old. Consequently the child was very weak and did not take milk for three days. They thought that the child would die soon and hung him in a tree in a basket. A Brahmin called Adaitya happened to pass at that time, saw the child and thought that it was a divine child. He wrote Hare Krishna mantra in  the sand below the tree with his toe. Chaitanya’s mother took it as a positive sign and took the child back into the house. The child quickly recovered and took food.

 

Chaitanya s a youth made good progress in learning. He married twice, first at the age of eleven a girl named Lakshmi, and on her early decease, he married another girl Vishnupriya. They lived together for some time. When Chaitanya was 24, he decided to find a way to solve the distresses of mankind. He took off his sacred thread and became an ascetic. Leaving his home, parents, and wife, he spent six years as a wandering saint (Bairagi), travelling all over India teaching his doctrines, acquiring followers, and extending the worship of Lord Krishna.

 

Varanasi has been the meeting point of scholars from time immemorial Buddha, Adi Shnkara and other saints went to Varanasi and convertedgreta people to their faiths. Chaitanya also went to Kasi (Varanasi= Benares) and converted the chief pundit Prakashananda to his faith.

 

Chaitanya was a great reformer; his success may be traced to his extraordinary fervour and his love for men. He preached utterly unselfish love to Vishnu/Krishna.

Worship from interested motives was not worship at all, but shop keeping, barter – he said.

The chief tenets of his faith are:

1.A disregard of caste distinctions

2.Emphasis was laid on mendicant life

  1. All must worship Krishna with a rosary made up of Tulsi beads
  2. He taught his followers to follow Radha, the beloved mistress of Krishna. The best form of devotion was that which Radha, as the beloved mistress of Krishna, felt for him.

5.They must exercise Bhakti (devotion) in Krishnain five ways:

Quite contemplation of the deity- Santi

The devotion of a servant to his master – Dasya

Friendship to him – Sakhya

Love to him resembling h love of children to their parents – Vatsalya

Passionate attachment of a girl to her lover or as the Gopis felt for Krishna -Madhurya.

 

He allowed widows remarriage and forebode the drinking of intoxicants and the eating of fish and meat.

He preached against animal sacrifices and Tantric practices.

 

 

He saw visions of Krishna and his attendant Gopis and terminated his life by walking into the sea in one of these ecstatic moments. Another version says that he entered the sanctum of Lord jagannath and disappeared in a flash of light. We have similar disappearances in the lives of Tamil saints Sambandar, vallalar and Andal.  Chaitanya before his disappearance gained many adherents and honours. The independent King of Orissa became his disciple. As Chaitanya left no issue, Adaitya and Nithyananda, became the leaders of the new faith.

Source book: Wilkin’s Hindu Mythology

 

 

 

Hindu Beliefs in Shakespeare: Moon, Eclipse, Ghosts (Post No.4096)

Written by London Swaminathan


Date: 19 July 2017


Time uploaded in London- 17-11


Post No. 4096


Pictures shown here are taken from various sources such as Facebook friends, Books, Google and newspapers; thanks.

 

It is needless to say that Shakespeare was a great scholar, playwright and a poet. he must have read and heard about India a lot. He lived just 500 years ago and no wonder he knew about India and Hinduism; by that time lot of Europeans were travelling in different directions in search of wealth. We see several references to Hindu beliefs in his plays. Had he been an essayist he would have mentioned the sources; but he was only a playwright and his main aim was to satisfy the English audience.

I have been collecting such references from different sources; I have written about his reference to Nagaratna (Cobra gem) a few years ago. Now look at some more references about Moon, Eclipses and Ghosts.

Mr Crooke, in his book Popular Religion and Folk-Lore of Northern India, has an interesting note on the moon:

“The moon has several special functions in relation to disease. Roots and simples collected by moonlight are more efficacious”. This is quite Shakespearian for Jessica says,

 

“n such a night Medea gathered the enchanted herbs

That did renew old Aeson “(The Merchant of Venice)

And Laertes speaks of the poison ‘collected from all simples that have virtue under the moon’ (Hamlet) .

Also very common is the belief that any disease contracted by  a man under the waning moon tends to diminish. Patients are often told to look at the moon reflected in butter or milk or water, and the cure will be effected. This is mostly done in the case of leprosy and similar diseases.

“In spite of all these advantages there is very little special worship of the Moon. When an image is erected to him it is usually associated with that of the Sun God. Moon worship is most popular in Bengal and Behar.”

 

My comments

I have already written about Moon’s effect on mind, why Hindus worship moon, Nagaratna and Vedic hymns linking Plants and Moon. Western biologists have not yet found out what Hindus already knew. Soma is used to denote Moon, Soma herb and moon in astrology.

Eclipses in Shakespeare

Until today Hindus are the only race in the world who take eclipses seriously.  They knew the bad and good effects of the eclipses. Any prayer done during eclipse is 100 times more effective. Any food eaten during or just before the eclipse will have bad effects. Such beliefs and special rituals like propitiating the departed souls do not exist in any other religion. They put Dharba grass in all the cooked foods to save it from the radiation. The reason is that not all the eclipses are bad. But they want the same rules for all eclipses so that people will remember to follow them.

Eclipses are believed to be of evil omen. Gloucester summarises admirably the Hindu belief in passage in King Lear (1-2)

“These late eclipses in the sun and pointed no good to us… love cools, friendship falls off, brothers divide; in cities mutinies; in countries discord; in palaces treason; and the bond cracked ‘twixt son and father”.

 

Shakespeare said more than what Hindu scriptures said about the eclipses. Hindus will eat no food which has remained in the house during an eclipse, and all the earthen vessels which are in the house must be broken. During an eclipse, all the household business is suspended and eating and drinking prohibited. Even sleeping is forbidden. They bathe before and after the eclipse; use the time for prayers. Orthodox Hindus stand in the water and recite Gayatri mantra. Bathing during eclipse also cleanses from sin.

 

People born under particular stars wear special talisman, i.e., a palm leaf written with mantra is worn on forehead.

Though Hindus knew what causes eclipses and they calculated precisely and forecast the date and time, they told the laymen some stories. Ignorant people cant understand  astronomical calculations. They told the laymen that two planets (shadows) Rahu and Ketu are demons or snakes and they devour sun and moon.

Ghosts in Shakespeare

Foreigners have a big confusion about Hindu beliefs in ghosts. All the foreigners described Hindus as devil worshippers. Ignorant people like Dr Caldwell called all the Nadar community members as devil worshippers. Other foreigners described 90 percent Hindus are devil worshippers. This is because of their ignorance; they could not differentiate between the Asuras, Rakshasas, departed souls, Brahmarakshas (Brahmin ghosts), demon planets Rahu and Ketu and the actual ghosts (of people who died unnaturally in murders, suicides, accidents); apart from these some tribal beliefs about forests caves and hills (they are like Bermuda Triangles) and anything that cant be explained were classified as mysterious ghosts. Foreign writers classified all these as devil worships. Such beliefs exists in all parts of the world and in all cultures. Atharva Veda described even bacteria and Viruses as demons because the laymen won’t understand. Eclipsing planets such as Rahu and Ketu were described as demons but not ghosts

 

In King Lear, Shakespeare says,

:Unsepulchred they roamed and shrieked, each wandering ghost”.

The earliest Shakespeare in which Ghosts appear is Richard III. Richard is visited by the spirits of his victims in sleep.

In Hamlet, Horatio doubts the existence of ghosts that Barnardo and Marcellus claimed to have seen on two previous nights.

Horatio says that before Julius Caesar’s assassination,

“he sheeted dead

Did squeak and gibber in Roman streets”

In Julius Caesar, Shakespeare says, Brutus saw the apparition of murdered Caesar. He wondered whether it was some god or angel or devil.

 

This is definitely Hindu way of questioning.

In Macbeth Banquo’s ghost plays an important role.

In short all the important plays of Shakespeare have ghosts.

Monier William’s Ignorance:—

Rev, E Osborn Martin adds the epithet “bloody” for all the Hindu gods and goddesses: Shiva, Kali, Avatars of Vishnu and Ganesh! They are described in the chapter ‘Demon and Devil worship in India’ in his book ‘The Gods of India’.

Ignorant Sir Monier Williams writes, “the people worshipping a milkman who was killed by a tiger and he became devil”.

Sangam Tamil literature said that the heroes were worshipped after their death. If a person dies in an attack by a tiger or any animal when he tried to save the general public, Tamils erect Hero Stone for him and worship. Even today all the countries in the world erect memorials for their leaders and the visiting foreign dignitary must lay a wreath there. When some accidents happen people go to the spots and lay wreaths or flower bunches and light candles etc. Poor Monier Williams and his colleagues such as Caldwells would have described them as devil worship!

 

All the ladies who sacrificed their lives to save their honour or in Satee are worshipped! Ignorant foreigners called those devil worship. But they themselves erect war memorials in every nook and corner and ask Kings and Queens to lay flower wreaths every year. we can call them Devil worshippers!!

 

Sir Alfred Ryall declared that “every mysterious, gruesome looking dell, cavern, steep pass and wild and desolate hill top or ridge in Central India has its Deo (god), never seen of man, but felt by those who visit the spot – by shepherds and herdsmen camping out far amid the melancholy worlds or by travellers along the lonely tracks…. The whereabouts of the spirits is sometimes marked by a heap of stones, sometimes by rags tied to bush, occasionally by chains suspended mystically from a cliff or a tree; or the spirit wanders around a huge banyan tree or a ruined temple.

 

Mr Bowtring, in his Eastern Experiences (1871), described the Spirit Houses found in the Mysore Forests – little sheds built over the white ant hills and dedicated to the wood demons.

Captain Forsyth, writing about Berar, mentions that when the Gonds fell the wood on a hill side, they leave a little clump of trees to serve as a refuge for the spirit whom they have dislodged.

Westerners also believed in haunted buildings; every year newspaper articles about haunted places appear during Halloween times.

Sangam  age Tamils also believed that spirits occupy all the hills, water sources and trees. It is in Sangam literature. Those who don’t study both Tamil and Sanskrit literature blabber more than others. Hindus believed in ghosts but they are different from good spirits.

Tags: Shakespeare, Hindu Beliefs, Ghosts, Moon ,Eclipse, devil worship

 

–Subham–

 

 

 

மறைந்திருக்கும் ஆற்றல் (Post No.4008)

Written by S NAGARAJAN

 

Date: 17 June 2017

 

Time uploaded in London:-  6-22  am

 

 

Post No.4008

 

 

Pictures are taken from different sources such as Face book, Wikipedia, Newspapers etc; thanks.

 

contact: swami_48@yahoo.com

 

 

 

யோகிகளின் ஆற்றல்

 

மறைந்திருக்கும் ஆற்றல் : அலெக்ஸாண்டர் கானானின் புத்தகம் – 1

 

ச.நாகராஜன்

 

நான்கு மாதங்களில் பதினொன்று பதிப்புகள் கண்ட அபூர்வ புத்தகம் லண்டனைச் சேர்ந்த அலெக்ஸாண்டர் கானானின் ‘தி இன்விஸிபிள் இன்ஃப்ளூயன்ஸ்” (The Invisible Influence: Alexander Cannon ) என்னும் புத்தகம்.

 

1933ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் இது வெளியிடப்பட்டது. . 1934ஆம் ஆண்டு ஜனவரிக்குள்  11 பதிப்புகளைக் கண்டது.

ஹிந்து யோகிகளின் ஆற்றலை தனது நீண்ட பயணத்தின் போது நேரடியாகக் கண்டார் டாக்டர் கானான்.

அவர் தனது முன்னுரையில் கூறுகின்ற சில கருத்துக்களை அப்படியே இங்கு காண்போம்.

 

  • Thisbook has been written to prove that there exists in this mighty world in which we live, an Invisible Influence that rules our daily lives. That Influence can be for good or for evil, according to our desire.

 

இந்தப் புத்தகம் நாம் வாழுகின்ற பிரம்மாண்டமான உலகில் நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் மறைந்திருக்கும் ஆற்றால் ஒன்று நம்மை ஆள்கிறது. அது நம்முடைய விருப்பத்திற்கேற்றபடி நலல்தாகவோ அல்லது கெட்டதாகவோ இருக்கும்.

 

 

  • The withering of the fig tree was no imagination of the historical writers of old, but is an art practised to-day in the outlying villages of real India by the Yogi; who, after attaining powers over the lives of plants and trees, learns the psychic rules that govern the lives of animals and, having perfected himself to these, finally turns his unceasing attention in the mastery of human beings for the benefit of mankind.

 

அத்தி மரம் பட்டுப் போவது பழைய வரலாற்று ஆசிரியர்களின் கற்பனையில் தோன்றிய ஒன்று அல்ல; இந்தியாவில் யோகிகளால் கிராமங்களில் இன்றும் நடைமுறையில் இருக்கும் ஒரு பழக்கமே. செடிகள் மரங்கள் ஆகியவற்றின் மீது ஆற்றலை பெற்றவுடன், மிருகங்களின் வாழ்க்கையில் உள்ள சைக்கிக் விதிகளைக் கற்று அதைப் பயன்படுத்தும் வல்லுநராகி கடைசியில்  மனித குலத்தின் நன்மைக்காக மனிதர்களின் மீது அவர்களை வசப்படுத்தும் இடையறா கவனத்தின் மீது அவர் பார்வை பதிகிறது

 

 

  • In delving into the knowledge of the hitherto unknown, may I remind you to “Render unto Caesar the things that are Caesar’s, and unto God the things that are of God.”

 

இதுவரை தெரியாதவற்றைப் பற்றிய விஷயத்தில் மூழ்கும் போது, “சீஸருக்குரியதை சீஸருக்கு விட்டு விடுங்கள், கடவுளுக்குரிய விஷயங்களை கடவுளிடம் விட்டு விடுங்கள் என்பதை உங்களுக்கு ஞாபகப்படுத்த விழைகிறேன்.

 

 

முன்னுரையின் டாக்டர் கானான் கூறுகின்ற கட்டியமான வசனங்கள் இவை. நூல் முழுவதும் சுவையான சம்பவங்கள் நிறைந்துள்ளன.

 

 

கை ரேகை சாஸ்திரம் உண்மை

 

மந்திரங்கள் மூலம் தீமை விளைவிக்க முடியும். ஆனால் அதை மந்திரங்கள் மூலமாகவே முறியடிக்கவும் முடியும்.

தீமை செய்ய விழைந்தோர் அழிந்து படுவர்.

 

இருந்த இடத்திலிருந்தே இன்னொரு இடத்தில் உள்ளோரை டெலிபதி என்னும் தொலைதூரத் தொடர்பு மூலம் தொடர்பு கொள்ள்லாம் என்பன போன்றவற்றைச் சுவைபடச் சொல்கிறார் டாக்டர் கானான்.

 

இந்த நூல் 168 பக்கங்கள் கொண்டது என்பதால் அனைத்தையும் தமிழில் தருவது இயலாது.

 

நூலின் சில பகுதிகளை மட்டும் மிகவும் சுருக்கமாக அடுத்த ஓரிரு கட்டுரைகளில் காண்போம்.

–Subham–