Written by London Swaminathan

Date: 2 October 2016

Time uploaded in London: 7-07AM

Post No.3210

Pictures are taken from various sources; thanks.

Contact swami_48@yahoo.com

புறநானூற்றில் ஒரு அழகான பாடல் வருகிறது; இது பாண்டிய மன்னன் இறந்தவுடன் அவனது மனைவி பூதப்பாண்டியன் தேவி, கணவனுடைய சிதைத்தீயில் பாய்ந்து உயிர்விட்ட சம்பவம் பற்றிய பாடலாகும். பார்ப்பனர்கள், அமைச்சர்கள் அனைவரும் தடுத்தும் “போங்கடா, போங்க! போக்கத்த பயல்களே” என்று சொல்லி அவள் தீயில் பாய்ந்தாள்.

புறநானூறு பாடல் 246:–
பல் சான்றீரே! பல் சான்றீரே!
‘செல்க’ எனச் செல்லாது, ‘ஒழிக’ என விலக்கும்,
பொல்லாச் சூழ்ச்சிப் பல் சான்றீரே!
அணில்வரிக் கொடுங்காய் வாள் போழ்ந்திட்ட
காழ் போல் நல் விளர் நறு நெய் தீண்டாது
அடை இடைக் கிடந்த கை பிழி பிண்டம்,
வெள் எள் சாந்தொடு, புளிப்பெய்து அட்ட
வேளை வெந்தை, வல்சி ஆக,
பரற்பெய் பள்ளிப்பாயின்று வதியும்
உயவற் பெண்டிரேம் அல்லேம் மாதோ;
பெருங்காட்டுப் பண்ணிய கருங்கோட்டு ஈமம்
நுமக்கு அரிதாகுக தில்ல; எமக்கு எம்
பெருந்தோட் கணவன் மாய்ந்தென, அரும்பு அற
வள் இதழ் அவிழ்த்த தாமரை
நள் இரும் பொய்கையும் தீயும் ஓரற்றே!

–பூதப்பாண்டியன் தேவி பெருங்கோப்பெண்டு தீப்பாய்வாள் சொல்லியது

பொருள்: ‘’கணவனுடன் நீயும் போ என்று சொல்லாமல் பொல்லாத செயல் புரியும் பெரியோர்களே! கணவன் இல்லாத பெண்கள் வெள்ளரிக்காய் விதை போல, நெய் இல்லாத சோறு, எள்ளுத் துவையல், புளி கூட்டி சமைத்த வேள இலை ஆகியவற்றை உண்ண வேண்டும். பாய் இல்லாமல் வெறும் கல் தரையில் படுக்க வேண்டும். அது போன்ற பெண் என்று என்னை நினைத்து விட்டீர்களா? நான் அப்படிப்பட்டவள் அல்ல. உங்களுக்கு வேண்டுமானால் மரணப் படுக்கை கஷ்டமாக இருக்கலாம். என் கணவன் இறந்துவிட்டான். அந்த சிதைத் தீயே எனக்கு தாமரைக்குளம் போல குளிர்ச்சிதரும். இதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.’’

ஒரு மஹாராணி பாடிய பாடல் இது. கணவனின் சிதைத் தீ, தாமரைக் குளம் போல குளிர்ச்சி பொருந்தியது என்று பாடுகிறாள். அப்பர் பெருமானை மஹேந்திர பல்லவன் சுண்ணாம்புக் காளவாயில் போட்ட போது அவர் ‘’மாசில் வீணையும்’’ பாடல் பாடியது நினைவுக்கு வருகிறது!

இதற்குத் தொல்காப்பிய சூத்திரமே காரணம் என்று தோன்றுகிறது. தொல்காப்பியர் என்பவர் த்ருண தூமாக்கினி என்ற பெயர் கொண்ட பார்ப்பான் என்று மதுரை பரத்வாஜ கோத்திரப் பார்ப்பான் உச்சிமேற் புலவர்கொள் நச்சினார்க்கினியர் கூறுவார். தொல்காப்பியர் சதி என்னும் உடன் கட்டை ஏறும் வழக்கததை தமிழ் வழக்கமாக காட்டியுள்ளார்.

Sati : wife mounting funeral pyre of husband

காதலி இழந்த தபுதார நிலையும்

காதலன் இழந்த தாபத நிலையும்

நல்லோள் கணவனொடு நனியழல் புகீஇச்

சொல்லிடைஇட்ட பாலை நிலையும்

 தொல்காப்பியம், சூத்திரம் –1025

பூதப் பாண்டியன் பெருந்தேவி போலவே போல, ஆய் அண்டிரன் மனைவியரும் தீப்பாய்ந்தனர்.

இந்த உடன்கட்டை ஏறும் வழக்கத்தை “சதி” (sati) என்பர்.

((Reference:-சங்கத் தமிழ் நூல்களில் “சதி” (உடன்கட்டை ஏறுதல்)–கட்டுரையாளர்:– லண்டன் சுவாமிநாதன்–கட்டுரை எண்:–1108; தேதி 15 ஜூன் 2014.))

கர்நாடகத்தில் இப்படி உடன்கட்டை ஏறிய கற்புக்கரசிகளின் கைச் சின்னங்கள் இன்னும் இருக்கின்றன.

பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன், கோவலனைக் கொன்றது தப்பு என்று தெரிந்தவுடன், மாரடைப்பால் – Heart Attack ஹார்ட் அட்டாக்கால் — இறந்தார். உடனே அவன் அருகில் இருந்த அவன் மனைவியும் ஹார்ட் அட்டாக்கால் இறந்தாள் என்பதை சிலப்பதிகாரம் மூலம் அறிவோம்.

உலகப் பேரழகி சித்தூர் ராணி பத்மினி மீது எப்படியாவது கை வைக்க வேண்டும் என்று படை எடுத்துவந்த அலாவுதீன் கில்ஜியின் கண்,,,,,,,,ல் மண்ணைத்தூவி விட்டு சித்தூர் ராணி பத்மினி, தனது நூற்றுக் கணக்கான ழியருடன் தீப்பாய்ந்து வரலாறு படைத்தாள் ரஜபுதனப் பெண்கள் வீராங்கனைகள். தன் மானத்துக்கும் கற்புக்கும் மதிப்பு கொடுத்த கற்புக்கரசிகள்!

ஆனால் உடன் கட்டை ஏறுவது COMPULSORY கம்பல்ஸரி/ கட்டாயம் அல்ல. தசரதன் இறந்தவுடன் அவன் மனைவியர் நால்வரும் உயிருடன் இருந்ததை வால்மீகி ராமாயணம் மூலம் அறிவோம். அதே போல பாண்,,,,, மஹாராஜன் இறந்தும் குந்தி உயிர் வாழ்ந்ததை மஹா பாரதம் மூலம் அறிவோம்.

மதத்தைப் பரப்ப வந்தவர்களும், நாடுபிடிக்க வந்தவர்களும் அந்தக் காலத்தில் எழுதிய புத்தகத்தில், —- எல்லா இந்தியப் பெண்களையும் கணவன் சிதைத்தீயில் தள்ளுவது போலப் படம் போட்டு — புத்தகங்களை எழுதினர்! ஆனால் அவர்கள் பிரசாரம் எல்லாம் விழலுக்கு இரை த்த நீர் போல ஆகிவிட்டது.

வேதங்களில் வரும் இந்திரனையும் வருணனையும் தமிழர்கள் தெய்வங்களாகத் தொல்காப்பியர் குறித்ததும், பலராமனின் பனைக்கொடியைப் பற்றி அவர் சூத்திரம் சொல்லுவதும், மனு தர்ம சாத்திரத்திலுள்ள எட்டு வகைத் திருமணத்தை தொல்காப்பியம் விதந்துதுரைப்பதும், கார்த்திகைத் திருவிழாவை அவர் குறிப்பால் உணர்த்துவதும், பாரதம் ஒன்றே என்ற கொளகையுடையோருக்கு வியப்பளிக்காது. ஆனால் அவர் “சதி” என்னுமுடன்கட்டை ஏறும் வழக்கத்தையும் (இறந்த கணவனுடன் சிதைத்தீயில் எரிவதும்) தமிழர் வழக்கமாகக் கூறுவது பலருக்கும் தெரியாது.

திராவிட “அறிஞர்கள்”, இது பற்றி மவுனம் சாதிப்பதும் ஒருவர் இதை ‘இடைச் செருகல்’ என்பதும் மற்றொருவர் 30, 40 பக்கம் எழுதி சப்பைக் கட்டு கட்டுவதும் தொல்காப்பியத்தை நன்கு படித்தவர்கள் அறிந்ததே. சிலர் இது “ஆரிய வழக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் புகுந்தது” என்பதைக் காட்டுவதாகச் சொல்லுவதும் “கீழே விழுந்தும் மீசையில் மண் ஒட்டவில்லை பார்” என்ற பழமொழியை நினைவுபடுத்தும்.

இன்னும் பலர் உலகப் புகழ் பெற்ற, தமிழில் அதிகமாக உரைகளை எழுதிக் குவித்த மதுரை நகர பாரத்துவாஜ கோத்ரப் பார்ப்பனன் உச்சிமேற் புலவர்கொள் நச்சினார்க்கினியன் எழுதிய உரை எல்லாம் சரிதான், ஆனால் அவர் தொல்காப்பியனை “த்ருணதூமாக்கினி” என்னும் ரிஷி என்று சொல்லுவது மட்டும் ‘பொய்’ என்று பிதற்றுவதெல்லாம் நல்ல நகைச்சுவையாக அமையும். நிற்க.

சதி என்னும் உடன் கட்டை ஏறும் வழக்கம், சுயம்வரம் என்னும் கணவனைத் தேடும் பெண்களின் சுதந்திரம், அஸ்வமேத யக்ஞம, ராஜ சூய யக்ஞம் மற்றும் பார்ப்பனர் அன்றாடம் செய்யும் சந்தியாவந்தனம், தென்பக்கத்தில் யமன் உள்ளான் என்ற நம்பிக்கை இவை எல்லாம் இமயம் முதல் குமரி வரை உளதே! ஏனடா இவை எல்லாம் ஆரியரின் சொந்த பூமி என்று நீங்கள் கூறும் மத்திய ஆசியாவிலோ, ஐரோப்பாவிலோ இல்லை என்று வெள்ளைத் தோல் “அறிஞ ர்களை” கேள்வி கேட்டால் முழி பிதுங்க பேதைகளாக நிற்பர். உண்மையில் இந்துக்கள் உலகம்     எங்கும் சென்று நாகரீகத்தை நிலை நாட்டியது ரிக் வேதத்திலேயே உளது “ச்ருன்வந்தோ விஸ்வம் ஆர்யம்= உலகம் முழுதும் சென்று பண்பாட்டைப் பரப்புக” என்ற வாக்கியம் வேதத்தில் உள்ளது. உலக மக்கள் அனனைவரும் ஒரு தாய் வயிற்றுப் பிள்ளைகள்— மாதா பூமி, புத்ரோஹம்— (பூமி நமது அன்னை, நாம் அதன் புதல்வர்; யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்) என்பது அதர்வண வேதத்தில் உள்ளது.

ஆக உலகம் முழுதும் நாம் மொழிகளையும் கலாசாரத்தையும் பரப்பினோம் என்பதை ஒப்புக்கொண்டால் ஏன் சில வழக்கங்களை மட்டும் அவர்கள் எடுத்துக் கொண்டனர், ஏன் தமிழ்ச் சொற்களும் சம்ஸ்கிருதச் சொற்களும் உலக மொழிகள் அனைத்திலும் ஆயிரக்கணக்கில் காணப்படுகின்றன என்பது விளங்கும்.

வாழ்க தமிழ் மொழி! வளர்க தொல்காப்பியன் புகழ்!!

Written by S. NAGARAJAN

Pictures are taken from various sources; thanks

By ச.நாகராஜன்

தீவிரவாதிகளின் புகலிடம் பாகிஸ்தான் என்பதை சமீபத்தில் நடந்த ஊரி சம்பவத்தால் உலகமே அறிந்து கொண்டது.

தக்க பதிலடியாக உலகத்திலேயே சிறப்பு வாய்ந்த ராணுவங்களுள் ஒன்றானதும் மிகப் பெரிய ராணுவமுமான இந்திய ராணுவம் எடுத்த நடவடிக்கையால் பாகிஸ்தான் அதிர்ந்து போயுள்ளது. இந்தியர்கள் பெருமிதப்படுகின்றனர் ஏனைய நாடுகள் ஆச்சரியத்தின் உச்சியில் அதிசயித்து நிற்கின்றன.

எல்லைக் கோட்டின் அப்பால் உள்ள தீவிரவாதிகளை அதிரடியாகத் தாக்கி ஒழித்த இந்திய ராணுவத்திற்குப் பணிவான வணக்கங்கள். கூடவே மனம் நிறைந்த பாராட்டுக்கள்.

மூன்றாம் உலக மகாயுத்தம் பற்றிய கட்டுரைத் தொடரில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள விஷயங்கள் மிகப்படுத்தப்பட்ட ஒன்றா என்ற சந்தேகம் சிலருக்கு எழக்கூடும்.

ஆனால் அதை ‘டெம்ப்ளேட்டாக’ வைத்துக் கொண்டு சிரியாவோ, ஜெர்மனியோ, ஸ்விட்சர்லாந்தோ, பிரான்ஸோ, பிரிட்டனோ, அமெரிக்காவோ எந்த நாட்டை வேண்டுமானாலும் அதன் மீது வைத்துப் பார்க்கலாம்.

விஷயங்களை எந்த ஒரு தனி நபரும் தானே தொகுக்கலாம்; உண்மையைக் கண்டறியலாம்.

பாகிஸ்தானின் மதவெறியைச் சற்று பார்க்கலாம்.

ஆயிரத்திதொள்ளாயிரத்து எழுபதுகளிலிருந்தே பாகிஸ்தானில் உள்ள பள்ளிகளின் பாட புத்தகங்களில் இந்தியா ஒரு எதிரி எனச் சித்தரிக்கப்பட்டு வருகிறது.

பாகிஸ்தான் என்ற நாடு ஹிந்துக்களுக்கு எதிரானது என்பதைச் சித்தரிக்க வேண்டியிருப்பதால் ஹிந்துக்கள் அனைவரும் இயல்பான எதிரிகள் என்று அங்கு சித்தரிக்கப்படுகிறது.

National Commission for Justice and Peace  என்ற லாப நோக்கமற்ற நிறுவனம் பாகிஸ்தானில் உள்ளது. அது பாகிஸ்தானின் பள்ளிப் பாட புத்தகங்கள் வேண்டுமென்றே ஹிந்துக்கள் மீது வெறுப்புணர்ச்சியைத் தூண்டுகின்ற விஷமத்தனமான பாடங்களைக் கொண்டிருக்கிறது என்று தன் அறிக்கையில் சுட்டிக் காட்டியுள்ளது.

அரசின் சார்பில் வெளியிடப்படும் இந்த அரசின் பாட புத்தகங்கள் ஹிந்துக்கள்  மூட நம்பிக்கைக்காரர்கள் என்றும் ஹிந்து இனம் பின் தங்கிய இனம் என்றும் கூறுகின்றன.

இஸ்லாமின் தொன்று தொட்டு இருந்து வரும் பகைவர்கள் ஹிந்துக்கள் என்றும் அவர்கள் கொள்கைப்பிடிப்புள்ளவர்கள் என்றும் அவை சித்தரிக்கின்றன.

விக்கிபீடியா இந்த அறிக்கையைத் தருகையில், “Textbooks reflect intentional obfuscation. Today’ students, citizens of Pakistan and its future leaders are the victims of these blatant lies” என்று கூறுகிறது.

1947ஆம் ஆண்டு பிரிவினை கேட்டுப் பிரிந்த் பாகிஸ்தானில் ஹிந்துக்களின் ஜனத்தொகை 15 சதவிகிதமாக இருந்தது.இப்போதோ அது வெறும் 1.7 சதவிகிதமாகி விட்டது.

2014இல் ஒரு சட்ட நிபுணர் நேஷனல் அசெம்பிளியில், “ஒவ்வொரு வருடமும் 5000 ஹிந்துக்கள் அங்குள்ள கொடுமைக்குப் பயந்து பாகிஸ்தானை விட்டு வெளியேறுகின்றனர்” என்றார். ஹிந்துப் பெண்களை வலுக்கட்டாயமாக மதமாற்றம் செய்வது தொடர்ந்து அங்கு நடைபெற்று வருகிறது.

சிந்தில் உள்ள மதர்ஸாவான Dargah Alia Qadria Bharchundi Shariff  வெளிப்படையாக 2000 ஹிந்துப் பெண்களை இஸ்லாமுக்கு மாற்றுவதே தங்கள் நோக்கம் என்று கூறியிருக்கிறது.

பாகிஸ்தானில் உள்ள ஹிந்துக்கள் அனைவரும் இந்தியப் பாதுகாப்புப் படையின் ஏஜண்டுகள் என்று கூறி அவர்கள் மீது தீங்கு தொடர்ந்து இழைக்கப்படுகிறது.

மைனாரிடி ஹிந்துக்கள் மீது தீவிரவாதிகளின் தாக்குதலுக்கு ஒரு அளவே இல்லை.ஸ்வாத்தில் உள்ள தாலிபான்கள் ஹிந்துக்களை வலுக்கட்டாயமாக சிவப்பு டர்பன்களை தலையைச் சுற்றி அணியச் செய்கின்றனர்.\2010ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் ஒரு ஹிந்து இளைஞன் கராச்சியில் ஒரு மசூதிக்கு அருகில் இருந்த குழாயிலிருந்து நீரைக் குடித்தான் என்பதற்காக பெரிய கலவரம் ஒன்று நடத்தப்பட்டது. ஹிந்துக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.

பாகிஸ்தானில் உள்ள மனித உரிமைகள் கழகம் தனது 2010ஆம் ஆண்டிற்கான அறிக்கையில் குறைந்தப்ட்சமாக மாதம் ஒன்றுக்கு இருபது ஹிந்துப் பெண்கள் கடத்தப்படுகின்றனர் என்று குறிப்பிட்டுள்ளது.

-அடுத்த கட்டுரையுடன் முடியும்

Written by London Swaminathan

Date: 30 September 2016

Time uploaded in London:10- 39 AM

Post No.3203

Pictures are taken from various sources; thanks.

Contact swami_48@yahoo.com

தொல்காப்பியர்—  தமிழ்ப் பெண்கள் கடல் கடந்து  வெளிநாடு செல்லக்கூடாது என்கிறார். மனுவோ,  பிராமணர்கள் வெளிநாட்டிற்குச் செல்லாக் கூடாதென்கிறார்.

முந்நீர் வழக்கம் மகடூ உ வோடு இல்லை – 980

—-பொருளதிகாரம், அகத்திணையியல், தொல்காப்பியம்

கடல் வழிப்பயணம் செல்லும்போது பெண்டிரை அழைத்துச் செல்வதில்லை– 980

“காலில் பிரிவு, கலத்தில் பிரிவு இரண்டனுள் கலத்திற் பிரிவு தலை மகளுடன் இல்லை.

முந்நீர் = கடல், கலம் = கப்பல்

கப்பல் ஏறிக் கடல் பயணம் செய்ய மகளிர் உரிமை பெறார். எனவே தலைவன், தலைமகளை உடன் கொண்டு கால்களால் நடந்து செல்லும் பிரிவு மட்டுமே மகளிர்க்கு உண்டு.

முந்நீர் வழக்கம் = ஓதலும் தூதும் பொருளும் ஆகிய மூன்று நீர்மையால் செல்லும் செலவு என்பார் நச்சினார்க்கினியர் (ம்துரை பாரத்வாஜ கோத்ரப் பார்ப்பனன் உச்சிமேற் புலவர் கொள் நச்சினார்க்கினியன்)

.

காளிதாசனும் மற்ற சம்ஸ்கிருதப் புலவர்களும் கூட இப்படித்தான் எழுதுகின்றனர். வியாபாரம், போர், அரசியல், தூது ஆகியவற்றுக்காக வெளி நாட்டிற்குச் சென்றவர்கள் திரும்பிவரும் வரை பெண்கள் சிகை அலங்காரம் செய்யக்கூடாதென்று எழுதி வைத்துள்ளனர். பிரிவு குறித்து ஏங்குவது பற்றியும் பருவ காலம் மாறுவதால் கணவன் வரும் அறிகுறிகள் தென்படுவதாகவும் எழுதி வைத்துள்ளனர்.

தொல்காப்பியர் மிகத் தெளிவாகவே சொல்லுகிறார்:–

பெண்கள் கடல் கடந்து போகக்கூடாது என்று.

சீதை போன்றவர்கள் ‘கடத்தப்பட்டதால்’, கடல் கடக்க வேண்டி இருந்தது. அதற்கும் கூட ஒரு வண்ணா ன் சொன்னான் என்பதற்காக தீப்புகுந்து தன் தூய்மையையும் நாணயத்தையும் நிரூபிக்க வேண்டி இருந்தது.

ஆண்கள் வெளி நாடு சென்றாலேயே கலாசாரச் சீரழிவுகள் ஏற்படுவதைக் கண்கூடாகப் பார்க்கிறோம். பெண்களும் போய், அவர்களும் தன் பண்பாட்டை விட்டு விட்டால், இப்பொழுது அமெரிக்கா, பிரிட்டனில் பிறந்த குழந்தைகள் போல ஆற்றில் ஒரு கால், சேற்றில் ஒரு கால் என்று வாழ்க்கை நடத்துவர். அவர்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கோ “மம்மி, டாடி” –யயைத் தவிர அம்மா, அப்பா என்பதும் தெரியாது. அம்மா, அப்பாவின் பாசமும் பற்றும் புரியாது.

பிராமணர் மீது மனு விதித்த தடை மிகப் பொருத்தமானதே. தருமத்தை காக்கவேண்டிய அவனே தர்மத்தைப் பின்பற்ற முடியாத ஓரிடத்தில் சென்றால், வசித்தால் அமாவாசையும் கிடையாது பவுர்ணமியும் கிடையாது. தீபாவளி, பொங்கல் எல்லாம் காலண்டரில் மட்டுமே. அல்லது சங்கங்கள் நடத்தும் கலை நிகழ்ச்சிகளில் மட்டுமே.

ஆக தொல் காப்பியர் சொன்னது, மனு சொன்னது முதலியவற்றை அந்தக்காலத்தில் வைத்து அதன் பின்னணியில் பார்க்க வேண்டும்.

தொல்காப்பியர் பெண்களுக்கு வேண்டிய குணநலன்கள் பற்றிச் சொல்லுவதையும் கூட இன்று பெண்கள் ஏற்பார்களா என்பது ஐயப்பாடே!சந்தேகமே!

இதோ பெண்கள் பற்றி அவர் சொன்னது:–

கற்பும் காமமும் நற்பால் ஒழுக்கமும்

மெல்லியற் பொறையும், நிறையும் வல்லிதின்

விருந்து புறந்தருதலும், சுற்றம் ஓம்பலும்

பிறவும் அன்ன கிழவோள் மாண்புகள்

முகம் புகல்  முகைமையின் கிழவோற்கு உரைத்தல்

அகம் புகல் மரபின் வாயில்கட்கு உரிய – தொல்காப்பியம் 1098

பொருள்:-

உயிரினும் மேலாகக் கற்பு நெறியைப் போற்றலும், தலைவன் மீது மிகுந்த அன்பு காட்டுதலும், சான்றோர் கூறிய நல்லொழுக்கம் பேணலும், மென்மையான தன்மையுடைய சொற்களால் பிறர் கூறும் கடுஞ் சொற்களைப் பொறுத்தலும், ரகசியம் வெளிப்படாத வாறு மனதில் வைத்துக் கொள்ளலும், விருந்தினரை வரவேற்று உணவு படைத்தலும், சுற்றத்தாரைக் காத்தலும் — இவை போன்ற பிற பண்புகளும்  தலைவியிடம் அமைந்துள்ள நல்ல குணங்களாம்  . அவளுடைய செயல்களை முகம் மகிழ்ந்து  கேட்கும் நிலையில்  தலைவனிடம் உரைத்தல், மனைக்கண் பழகும் பாணர் , பாங்கர் போன்றோர் கூற்றுகளாக அமையும்.

எத்திணை மருங்கினும் மகடூஉ மடல்மேல்

பொற்புடை நெறிமை இன்மையான – 981

எந்த நிலத்திலும் பெண்கள் மடல் ஏறுதல் இல்லை அது சிறப்புடைய ஒழுக்கம் இல்லாததால்.

(ஆண்கள் மட்டும் பனை மர மடலால் செய்யப்பட்ட குதிரையில் ஏறி ஊரறிய, காதலை வெளிப்படுத் துவது தமிழரின் தனி வழக்கம்)

–subham–