ராமரின் புஷ்பக விமானம் எப்படி பறந்தது?

Picture shows Prof. Bin He pf Minnesota University with his thought powered helicopter.

Those who use this article in other blogs must name the author London Swaminathan and Blog name.

 

(English version of this article is posted separately)

வால்மீகி ராமாயணத்தில், யுத்த காண்டத்தில், ஸ்ரீராமரின் விமானம் பற்றிய ஒரு தகவல் வருகிறது. இதுவரை புரியாதிருந்த இவ்விஷயம் இப்போது வெளியான அறிவியல் செய்தியால் நன்கு விளங்குகிறது. பாரத்வாஜ மஹரிஷி சம்ஸ்கிருதத்தில் எழுதிய வைமானிக சாஸ்திரம் ‘’விமானம் செய்வது எப்படி?’’ என்று கூறுகிறது. ஆனால் அவை எல்லாம் காற்றடைத்த பலூன் விமானங்களைப் போன்றவை. ராமரின் விமானமோ அதி நவீன விமானம். நினைத்த மாத்திரத்தில் பறக்கும், இறங்கும். இதை அமெரிக்க பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர்கள் இப்போது செய்து காட்டியுள்ளனர்.

ராவணனை வதம் செய்த ராம பிரான் உடனே அயோத்தி திரும்ப வேண்டும் என்று துடியாய் துடிக்கிறார். ஆனால் விபீஷணனோ கொஞ்சம் குளித்துவிட்டுப் போகலாமே. இதோ பாருங்கள் நறுமணப் பொருட்கள்; அதை உடலில் தேய்த்துவிட  அழகான நங்கைகள் என்று கூறுகிறான். அப்படிபட்ட ஆடம்பர வேலைகளுக்கு நேரமில்லை என்று ராமன் கூறவே விபீஷணன் கூறுகிறான் (வால்மீகி ராமாயணம், யுத்த காண்டம், அத்தியாயம் 123)

 

“ஓ, ராஜனே, கவலைப்படாதீர்கள். குபேரனிடம் இருந்த புஷ்பக விமானத்தை என் அண்ணன் ராவணன் வலுக் கட்டாயமாக பறித்து வந்தான்; அது ஒரே நாளில் உங்களை அயோத்தியில் சேர்த்துவிடும். அது வெள்ளை நிற மேகம் போல வண்ணமுடையது. சூரிய வெளிச்சத்தில் தக தக என்று மின்னும். பாதுகாப்பாகச் செல்லாலாம்; நினைத்த மாத்திரத்தில் பறக்க வல்லது”

 

விபீஷணனின் கூற்றில் நான்கு முக்கிய விஷயங்கள் உள்ளன: 1.நினைத்த மாத்திரத்தில் பறக்கும், அதாவது எண்ண அலைகளால் பறக்க வல்லது, 2.வெள்ளி போல, அலுமினியம் போல, வெள்ளை மேகம் போல, நிறம் உடையது 3.பயப்படவேண்டாம், பாதுகாப்பானது 4.ஒரே நாளில் அயோத்திக்குப் போகும் அளவு வேக்மானது!!

இந்த 4 விஷயங்களும் இக்காலத்திலும் பொருந்தக் கூடியவை: வெள்ளி போல நிறம் மற்றும் பாதுகாப்பு; நாங்கள் லண்டனில் ஏறி சென்னை வரும் போதெல்லாம் விமானம் புறப்படுவதற்கு முன் முதலில் பாதுகாப்பு அறிவிப்பும் ‘’டெமான்ஸ்ட்ரேஷனும்’’ வரும். அந்தக் காலத்தில் விபீஷணன் சொன்ன பாதுகாப்பு விஷயம் இன்று வரை நடை முறையில் உள்ளது!

volunteers send commands to the helicopter by thinking. Picture from Minnesota University, US

 

புதிய கண்டு பிடிப்பு!

ஸ்ரீ ராமர் விமானம் எப்படிப் பறந்தது? தற்கால விமானம் போல உயர் ரக பெட்ரோல் ஊற்றினாரா? அல்லது ஹைட்ரஜன் வாயுவால் பறந்ததா? என்று எல்லாம் கேட்போருக்கு இப்போது விடை கிடைத்துவிட்டது. லண்டன் ‘மெட்ரோ’ பத்திரிகையில் எண்ண அலைகளால் பறந்த ஹெலிகாப்டர் பற்றிய செய்தி ஜூன் 5ஆம் தேதி (05/06/2013) வெளியாகி இருக்கிறது. அமெரிக்காவில் மின்னசோட்டா பல்கலைக் கழக அறிவியல், பொறியியல் துறை செய்த ஆராய்ச்சியை ‘’ஜர்னல் ஆF ந்யூரல் எஞ்சினீரிங்’’ சஞ்சிகை வெளியிட்டுள்ளது.

 

கல்லூரி வளாகத்தில் ஒரு மாடல் (மாதிரி) ஹெலிகாப்டர் செய்தனர். இதைப் பறக்கவைக்க சில ஆய்வாளர்கள் தங்கள் தலைகளில் ‘’எலெக்ட்ரோட்ஸ்’’களைப் பொருத்திக் கொண்டனர். நாம் பொம்மை விமானத்தைப் பறக்கச் செய்யும் ‘’ரிமோட் கண்ட்ரோல்’’ கருவிகள் எதையும் பயன்படுத்தவில்லை. அதற்குப் பதிலாக ‘’விமானமே பற, விமானமே இறங்கு, வலது பக்கம் போ, இடது பக்கம் போ’’ என்று மனதில் நினைத்தனர். மூளையில் இருந்து கிளம்பிய எண்ண அலைகள், எலெக்ட்ரோட்ஸ் மூலம் விமாத்துக்குச் செல்ல அதில் இருந்த கருவிகள் விமானத்தைப் பறக்க வைத்தன.

இதே தொழில் நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி எதிர்காலத்தில் ரோபோ எனப்படும் இயந்திர மனிதர்களை இயக்கமுடியும். விபத்துக்களில் சிக்கியோரை மீட்க இது உதவும். இன்னும் எவ்வளவோ அற்புதங்களைச் செய்ய முடியும்.

 

ராம பிரானின் விமானம் இலங்கையின் ஏதோ ஒருபகுதியில் இருந்த இலங்காபுரி நகரில் இருந்து 3000 மைல்கள் பறந்து அயோத்திக்குப் போக ஒரே நாள்ததன் ஆனது! மேலும் 3000 ஆண்டுகளுக்கு முன் விமானங்கள் பகல் நேரத்தில் மட்டுமே பறந்திருக்கும். ஆக, 12 மணி நேரத்துக்குள் 3000 மைல் பறந்தார் ராமர்! இப்பொழுதைய விமானங்கள் சராசரியாக மணிக்கு 500 முதல் 600 மைல்கள் செல்லுகின்றன.

 

ராமபிரான் விமானத்தில் கருவிகள் இருந்தனவா? அவை என்ன? என்பதை நாம் அறியோம். ஆனால் எண்ணத்தினால், நினைத்த மாத்திரத்தில் விமானங்களைப் பறக்கவைக்கமுடியும் என்பது நிரூபிக்கப்பட்டுவிட்டது. ஒருவேளை சில “பகுத்தறிவுகள்” இதை நம்ப மறுத்தாலும் இன்னும் பல விஞ்ஞான செய்திகள் வரும் வரை பொருத்திருக்கலாம். அதுவரை சிறந்த விஞ்ஞான புனைக் கதை எழுதிய பரிசையாவது வால்மீகி முனிவருக்கு அளிக்கலாம்.உலகில் முதல் முதலில் நினைத்தமாத்திரத்தில் பறக்கும் ஏரோ பிளேன் பற்றி 2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே எழுதிவிட்டாரே!

சங்க இலக்கியத்தில், புறநானூற்றில் உள்ள, ஆள் இல்லாத விமான சர்வீஸ் பற்றி “சுவர்க்கத்துக்கு நேரடி விமான சர்வீஸ்” என்ற கட்டுரையில் ஏற்கனவே எழுதிவிட்டேன்.

Read my earlier posts on Ramayana Wonders:

1.Ramayana Wonders- 1st part  2.How Many Miles Did Rama walk? ( Ramayana Wonder –Second part  3.Rama and Sanskrit G’ramma’R (Ramayana Wonder part 3), 4.Who can read all 300 Ramayanas? (Ramayana Wonder part 4), 5.Indus Valley Cities in Ramayana (Ramayana wonder part 5), 6.Aladdin’s Magic in Valmiki Ramayana (Ramayana Wonder part 6), 7.Where is Rama Setu (Rama’s Bridge)? 8.Miracles by the Departed Souls from two epics 9.Why Hindus Worship Shoes? 10.சுவர்க்கத்துக்கு நேரடி விமான சர்வீஸ் 11.மாண்டவர் மீண்டுவந்த மூன்று அதிசய நிகழ்ச்சிகள் 12.ராமாயண வினா விடை 13.Maruti Miracle: 600 kilometres per hour! 14.அதிசய அனுமார் சிலை 15.Superman of India: Anjaneya 16.Do Hindus believe in Aliens and ETs? 17. Hindus’ Future Predictions (parts 1 and 2) 18.Time Travel by Two Tamil saints 19. Is Brahmastra a Nuclear Weapon? 19.தியாகராஜ சுவாமிகளுடன் 60 வினாடி பேட்டி 20..நாமும் அனுமார் ஆகலாம் 21.கம்பனுடன் 60 வினாடி பேட்டி 22.Free Charter Flight to Heaven

(Two articles on Subbaraya Shastry, author of Vaimanika Shastra, written by my brother S Nagarajan have been posted in this blog last year.:-London swaminathan)

 

Guru’s Veto Power over God!

3bd17-ramanaspose

 

Picture of Sri Ramana Maharishi

Hinduism is a unique religion. The concept of Guru is unique to Hindu religion. Guru has got more powers than God. Other religions do not have this concept. Guru can ‘veto’ (nullify, annul, invalidate)  one’s fate or  boons and curses of God. But they will use it very rarely. I have already written about the power of Bhaktas/devotees. When someone does something wrong to a devotee God never interferes. He leaves it to his devotee to punish or pardon the offender. In the article about curses and boons, I have pointed out Hindu gods obey certain rules. They can’t even violate their own words. Truth is God. (Please look at the list of earlier posts on this subject at the bottom of this post).

 

We know five big powers Russia, United States, China, France and Britain have got veto power in the Security Council. Security Council of the United Nations has the responsibility of maintenance of peace and military action towards this goal. But if one of the five powers uses the veto power it can’t pass a resolution. Indian Gurus have the same power. If they decide something, God has to obey it.

Sanskrit word Guru has entered even Oxford English dictionary. According to OED, Guru means: Hindu spiritual teacher or Head of a religious sect. Now the meaning has expanded to an influential teacher or a revered mentor in any field. E.g Financial Guru, Advertising Guru.

17383-kanchiandsanthananda

 

Picture of Swami Shanthananatha and Kanchi Sri Paramacharya

Guru is praised as Brahma, Vishnu, Maheswara in the famous Sanskrit hymn Gurur Brahma, Gurur Vishnu…………

Guru initiates his or her disciples into new ritual or a mantra. S/He takes all responsibilities of the omissions and commissions of his/her devotees or disciples. S/He passes all his/her powers to a favourite disciple. Ramakrishna Paramahamsa passed his powers to his disciple Swami Vivekananda. Guru can do it by looking at his disciple (Nayana Diksha= power transfer by sight) or by touching (Sparsa Diksha= transfer of power by touch). There are other methods as well.

Look at the following anecdotes that illustrate Guru’s veto power:

Sundarar was one of the Four Great Tamil Saivite Saints. He lived in Tamil Nadu in the eighth century. He maintained good friendship with the Chera (Now Kerala) king Cheraman Perumal Nayanar. Chera king was also a Shiva devotee and considered Sundara as his mentor. When Sundarar was 18 year old, Shiva decided to take him to his abode Kailash. He sent the celestial white elephant Airavata to bring him to Kailash. Sundarar left the world happily. Chera king learnt it by intuition. Immediately he commanded his horse to take him to Kailash. It was after all a horse on the earth. It can’t go to heaven. But Cheraman knew the power of Pachakshara and said it in the ears of the horse. It flew like a space vehicle and left him at the gates of Kailash.

 

(Panchakshara is OM “NAMA SIVAYA”. It is found in the middle of Rudram/ Chamakam of Yajur Veda )

At the gate of Kailash, Sundrar was allowed, but not the Chera king. He was treated like a person without ticket. When Sundarar represented his case to Shiva, he asked his gate keeper Nandikeswara to bring him in. Shiva asked him why he came without a ticket ( permission). He told him that he cant live without Sundarar. When Sundarar praised Lord Shiva with a hymn, Shiva allowed Cheraman in to Kailash. The moral of the story is, Even if the devotee (cheraman) is undeserving, if he is devoted to a Guru, he will also find a place in the kingdom of god.

967e3-shankarastatuePicture of Adi Shankara

 

Narada’s Clash with Vishnu

Narada was going to Vaikunda, abode of Lord Vishnu, through a village. A devotee saw him and asked him to do a favour. Narada was ready to help him because the villager was an ardent devotee of Vishnu. The villager told Narada, “Oh, Guru, I have no children even though I was married several years ago. Please find out from Vishnu when I would get a child. Narada faithfully did what he was asked to do. Unfortunately Narada came back to the village to give him the bad news that he would not get a child at all.

Several years passed and Narada happened to pass through the same village again. He saw three children playing in the villager’s house. Narada’s curiosity knew no bounds. Immediately he went into the house and found out the three children were villager’s own children! The villager told that he met a Guru/saint and that he served that Guru for some time. And he blessed him that he would get three children.

Narada rushed back to Vaikunda and accused Lord Vishnu of speaking untruth. Vishnu smiled at him and asked why he was very angry. Then Narada told Vishnu what he saw at the villager’s house.  Vishnu laughed and said, “That must be surely the work of some saint, for saint alone can change one’s destiny!”

 

Tamil Saint Valluvar

Tamil saint Valluvar in his Tirukkural praises Great men in Chapter 45.In another Chapter (90) he severely warns not to offend the great men (Gurus).

“If those of rigorous penance become enraged, even Indra will crash from power and position” (Kural 899)

“To please great men and make them one’s own is the rarest of all rare blessings” (Kural 443)

Pictures are taken from different sites.

shirdi sai

 

Picture of Shirdi Sri Sai Baba

Source books: Sixty Three Nayanar Saints by Swami Sivananda, Stories as told by Swami

Ramdas; I have compared them and added my comments.

 

Please read my earlier posts on this subject:

1.Do Words Have Power? An interesting Study on curses and Boons.

2.யார் பெரியவர்? கடவுளா? பக்தனா?

Those who reproduce  my articles should publish the Blog name and author’s name London Swaminathan.

குருவின் “வீட்டோ” அதிகாரம்!

shirdi sai

Picture of Shirdi Sai Baba

குருவின் “வீட்டோ” அதிகாரம்!

ஐ.நா. சபையின் பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் அமெரிக்கா, ரஷ்யா, பிரிட்டன், பிரான்ஸ், சீனா ஆகிய ஐந்து வல்லரசுகளுக்கு மட்டும் ‘வீட்டோ’ எனப்படும் வெட்டு/ரத்து அதிகாரம் உண்டு. உலக அமைதிக்கான எந்த தீர்மானமும், ஐந்து நாடுகளில் ஒரு நாடு ரத்து அதிகாரத்தைப் பிரயோகித்தாலும் நிறைவேறாது. ராணுவத்தையும் அனுப்ப முடியாது. இதே போல குரு-வுக்கும் அதிகாரம் உண்டு. கடவுளே கூட குருவின் அதிகாரத்துக்குப் பணிய வேண்டும்.

 

இந்து மதம் ஒரு ஒப்பற்ற மதம். இதில் குரு என்பவருக்கு மிகவும் மதிப்பும் மரியாதையும் உண்டு. குருவே பிரம்மா, விஷ்ணு, மஹேஸ்வரன் என்று வடமொழி ஸ்லோகம் புகழுகிறது. மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம் என்ற வரிசையில் அம்மா, அப்பாவுக்கு அடுத்த இடம் குருவுக்கே. நாலாவது இடம்தான் கடவுளுக்கு!

குரு என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல் ஆக்ஸ்போர்ட் ஆங்கில அகராதிக்குள் போனது மட்டுமில்லாமல் இப்போது துறைக்கு துறை குரு என்ற சொல்லும் பயன்படுத்தப் படுகிறது.

இந்து மதத்தில் கடவுளும் கூட சில விதிகளுக்குக் கட்டுப்படே நடக்கவேண்டும். அசுரர்களுக்கோ தேவர்களுக்கோ வரமோ சாபமோ கொடுத்துவிட்டால் அந்தச் சொல்லை அவரே கூட மாற்றமுடியாது என்பதை ‘’சாபங்களும் வரங்களும்’’ ஆங்கிலக் என்ற கட்டுரையில் எழுதியுள்ளேன். இதேபோல பக்தர்களுக்கு யாரேனும் தீங்கு செய்துவிட்டால் கடவுள் தலையிட மாட்டார். அந்த பக்தனிடம்தான் தவறிழைத்தவர் மன்னிப்பு கேட்கவேண்டும் இதையும் ஒரு கட்டுரையில் எழுதிவிட்டேன். (இக்கட்டுரையின் இறுதியில் தலைப்புகளைக் காண்க).

 

குருவின் சக்தி கடவுளுக்கும் மிஞ்சியது என்பதற்கு எவ்வளவோ கதைகள் உண்டு. இரண்டு கதைகளை மட்டும் பார்ப்போம்.

Statue of Adi Shankara

சுந்தரர் வரலாறு

சைவப் பெரியார்களுள் நால்வரில் ஒருவர் சுந்தரர். எட்டாம் நூற்றாண்டில் அப்பருக்கும் சம்பந்தருக்கும் பின்னர் வந்தவர். அவருடைய நெருங்கிய நணபர் சேர மன்னன் சேரமான் பெருமாள் நாயனார். அவரும் பெரிய சிவ பக்தர். சுந்தரரை குருவாகவே நினைத்துப் போற்றியவர். சுந்தரருக்கு 18 வயதானபோது சிவபெருமான் அவரை கைலாயத்துக்குத் திரும்ப அழைக்க எண்ணினார். ஐராவதம் என்னும் வெள்ளை யானையை அனுப்பிவைத்தார். சுந்தரருக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி. உடனே புறப்பட்டு விட்டார்.

 

ஆருயிர்த் தோழரான சேரமானுக்கு உள்ளுணர்வால் இது தெரிந்துவிட்டது. உடனே தனது குதிரையில் தாவி எற்றினார். சிட்டாகப் பறக்கும் குதிரையானாலும் பூலோக குதிரை எப்படி கயிலாயத்துக்குப் போக முடியும்? காதில் நமச்சிவாய மந்திரத்தை ஓதினார். ராக்கெட் போல பறந்து, நேரே கையிலாயத்துக்குப் போய்விட்டது. ஆனால் சுந்தரரை உள்ளே விட்ட நந்திகேஸ்வரர், சேரமானை தடுத்து நிறுத்திவிட்டார். அவரிடம் உள்ளே போக ‘டிக்கெட்’ (அனுமதி) இல்லை. அவர் அழையாத விருந்தாளி!  சுந்தரர் போய் சிவனிடம் சிபாரிசு செய்யவே உள்ளே வர அனுமதிக்கப்பட்டார். அழைப்பில்லாமல் வந்தது ஏன் என்று சிவன் வினவினார். சுந்தரரை விட்டு தனியே இருக்க முடியாது. அவர் என் குரு என்றார். அப்போதும் சிவனுக்கு மனம் இரங்கவில்லை. சுந்தரர் ஒரு பதிகம் பாடி சிவனை வழிபடவே சேரமானுக்கு அனுமதி கிடைத்துவிட்டது. பக்தருக்கு தகுதி இல்லாவிட்டாலும் குருவின் அருள் இருந்தால் இறைவனும் மறுக்க முடியாது!

 

விஷ்ணுவுடன் நாரதர் மோதல்

திரி லோக சஞ்சாரி நாரதர் ,வைகுண்டத்தை நோக்கி விரைந்து கொண்டிருந்தார். அவர் சென்ற வழியில் விஷ்ணு பக்தனான ஒரு கிராமத்தான் அவரைப் பார்த்துவிட்டான். நாரதரை நலம் விசாரிக்கவே அவர் வைகுண்டத்துக்குப் போவதாகக் கூறினார். கிராமத்தான் கெஞ்சலாகக் கெஞ்சினான், “ஐயா, கல்யாணம் ஆகி பல ஆண்டுகள் ஆகியும் குழந்தை இல்லை. எப்போது எனக்குக் குழந்தை பிறக்கும்? என்று விஷ்ணுவிடம் கேட்டு வாருங்கள்.”என்றான். அவனும் விஷ்ணு பக்தன் ஆதலால் நாரதர் மறுகவில்லை.

 

வைகுண்டம் போனவுடன் மறக்காமல் கேட்டார். விஷ்ணு கொடுத்த செய்தி நல்ல செய்தி இல்லை. அப்படியே கிராமத்துக்கு வந்து, ‘’அப்பனே உனக்கு இப் பிறவியில் குழந்தை பாக்கியம் இல்லை’’ என்று விஷ்ணு சொல்லிவிட்டார் என்றார்.

Picture of Kanchi Paramacharya and Swami Shanthanantha

அந்த கிராமத்தானுக்கு முன்னைவிட பக்தி அதிகரிக்கவே அந்த ஊருக்கு வந்த ஒரு சந்யாசிக்குப் பணிவிடை செய்து அவரை குருவாக ஏற்றான். அவர் அவனது பக்தியை மெச்சி, அவனுக்கு மூன்று குழந்தைகள் பிறக்கும் என்று ஆசிர்வதித்தார்.

பல ஆண்டுகள் உருண்டோடின. நாரதர் அதே கிராமத்தின் வழியாக வைகுண்டம் போய்க் கொண்டிருந்தார். கிராமத்தானைப் பார்த்தபோது மூன்று குழந்தைகளோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டு திடுக்கிட்டார். அவனிடம் சென்று கேட்டபோது குருவின் திருவருளில் குழந்தை கிடைத்ததை அவன் கூறினான்.

 

வைகுண்டம் சென்ற நாரதர், கோபத்தோடு விஷ்ணுவை ஏசினார். ‘’ஏன் பொய் சொல்லி, என் பெயரையும் கெடுத்தீர்கள்?’’ என்று கடிந்தார். என்ன நடந்தாது? ஏன் இவ்வளவு கோபம்? என்று விஷ்ணு கேட்கவே , குழந்தையே பிறக்காது என்று என்னிடம் சொல்லி அனுப்பிய ஆளுக்கு ‘’எப்படி ஐயா மூன்று குழந்தை பிறந்தது?’’ என்று சத்தம் போட்டார்.

 

விஷ்ணுவோ சிரித்துக் கொண்டே, “அட, அவன் யாராவது ஒரு குருவின் காலில் விழுந்திருப்பான். அவனுக்குக் குழந்தை பிறந்திருக்கும். குரு ஒருவருக்கே விதியை மாற்றும் சக்தி உண்டு? இது என்ன உனக்குத் தெரியாதா?” என்று போட்டார் ஒரு போடு!

நாரதரும் குருவைத் தேட ஓட்டம் பிடித்தார்!!

Picture of Sri Ramana Maharishi

வள்ளுவனும் கூட பெரியாரின் (குருவின்) பெருமையை, இரண்டு அதிகாரங்களில் , இருபது குறள்களில் சொல்லி இருக்கிறார்.

 

அரியவற்றுள் எல்லாம் அரிதே பெரியாரைப்

பேணித் தமராக் கொளல் (குறள் 443)

 

ஏந்திய கொள்கை உடையார் சீறின் இடைமுரிந்து

வேந்தனும் வேந்து கெடும் (குறள் 899)

 

உயர்ந்த கொள்கை உடைய பெரியோர்களை பகைத்துக் கொண்டால் அரசனே ஆனாலும் கெட்டு அழிவது உறுதி.

குருர் பிரம்மா, குருர் விஷ்ணோ, குருர் தேவோ மஹேஸ்வர:

குருஸ் சாக்ஷாத் பரம் பிரம்ம தஸ்மை ஸ்ரீ குரவே நம:

இந்தக் கட்டுரைகளை வேறு இடங்களில் வெளியிட விரும்புவோர், பிளாக்—பெயரையும் கட்டுரையாளர் லண்டன் சுவாமிநாதன் பெயரையும் வெளியிடவேண்டும்.

Pictures are taken from different sites.

 

Source books: Sixty Nayanar Saints by Swami Sivananda, Stories as told by Swami

Ramdas; I have compared them and added my comments.

 

Please read my earlier posts on this subject:

1.Do Words Have Power? An interesting Study on curses and Boons.

2.யார் பெரியவர்? கடவுளா? பக்தனா?

contact: swami_48@yahoo.com

 

Alexander and Tamil Saint Pattinathar

 

Alexander and Tamil Saint Pattinathar

 

Alexander the Great (356-323 BC) was the king of Macedonia. He conquered several countries from Greece to India. Pattinathar was a Tamil saint who lived in tenth century AD in Tamil Nadu. Alexander and Pattinathar were born rich. Both of them sent a powerful message by their deeds: “ In the end we leave empty handed”.

 

When death was neaing Alexander reflected within himself: “ I have committed so many evil deeds to amass all this wealth. Now death’s call has come. When departing I have to leave all the riches behind and go alone without taking a single coin”. He told his followers and courtiers : “when my body is taken t the grave, you have to seethat my two hands are stretched out, with palms open, and fully exposed,while the rest of the body is covered, so that my subjects may see that I, a great king, the richest man in the world, went on my final journey, quite empty handed, as I could not take anything with me”. Alexander was buried according to his wish.

 

Happiness does not consist in storing or accumulating wealth. We bring nothing with us when we came in to the world and we take nothing with us when we leave the world. Pattinathar story was another example to emphasize this.

 

Pattinathar was a rich man doing roaring business in the harbour city of Chola country. He had no issue. A bright child was picked up from a garden in Tiruvidaimarudur and was reared by Pattinathar. Ne day the boy disappeared after asking his mother to give a box to Pattinathar. When Pattinathar opened it he found an eyeless needle and a palm leaf on which a conundrum was written. He immediately distributed his wealth, renounced life and became an ascetic. He has sung lot of hymns in praise of Lord Shiva.

 

We see the message of leaving empty handed in most of his hymns. Alexander showed it in body. Pattinathar said it in his poems.

In Thiruvekampamalai, he says,

 

Nothing was brought at the time of birth

Nothing will be taken at the time of death;

What then shall I say of that class which

Knows not giving, well realising that the wealth

Gained in the interval is that which  was given

by Shiva, Oh Kachi Ekampa.

 

Stamp released by Greece in 1968

 

In another verse he says what happens to emperors,

Crowned kings and others , in the end, are burnt

And reduced to a handful of ashes and dirt;

(This article is posted by me in Tamil as well—london swaminathan)

Pattinathar Poems translated by Dr T N Ramachandran.

 

For Tamil readers:

 

பிறக்கும்பொழுது கொடுவந்ததில்லை பிறந்து மண்மேல்

இறக்கும்பொழுது கொடுபோவதில்லை இடை நடுவில்

குறிக்கும் இச்செல்வம் சிவன் தந்ததென்று கொடுக்கறியா

திறக்கும் குலாமருக்கு என் சொல்லுவேன் கச்சி ஏகம்பனே

 

முடிசார்ந்த மன்னரும் மற்றுமுள்ளோரும் முடிவில் ஒரு

பிடி சாம்பராய் வெந்து மண்ணவதுங் கண்டு பின்னும் இந்தப்

படிசார்ந்த வாழ்வை நினைப்பதல்லால்  பொன்னின் அம்பலவர்

அடிசார்ந்து நாம் உய்யவேண்டும் என்றே அறிவாரில்லையே.

 

(பட்டினத்தார் பாடல் கருத்துக்களை நான் முன்னர் எழுதி வெளியிட்ட பட்டினத்தாருடன் 60 வினாடி பேட்டி என்ற கட்டுரையில் காண்க.)

Pictures are taken from other blogs.

Map of Alexander’s empire

 

அலெக்ஸாண்டரும் பட்டினத்தாரும்

அலெக்ஸாண்டர் மாமன்னன். 2300 ஆண்டுகளுக்கு முன் மாசிடோனியாவில் இருந்து புறப்பட்டு இந்தியா வரை வந்து உலகின் பல நாடுகலை வென்ற பெரு வீரன். இந்து மதக் கருத்துக்களில் பெரும் ஈடுபாடுகொண்டவன் என்பதை நிர்வாண சாமியார்களுடன் அலெக்ஸாண்டர் என்ற கட்டுரையில் எழுதியுள்ளேன். நிலையாமை பற்றி இந்து மதம் சொல்லும் கருத்தை அவன் வியப்பான ஒரு செயல் மூலம் உலகிற்கு உணர்த்திச் சென்றான்.

 

சாகும் தருவாயில் அவனுக்கு ஞானோதயம் வந்தது. தன்னுடைய அமைச் சர்களை அழைத்தான். நான் இறந்த பின்னர் என்னுடைய உடலை அடக்கம் செய்யுங்கள். ஆனால் என்னுடைய உடல் முழுவதையும் மூடிவிட்டு இரண்டு கைகளும் திறந்த நிலையில் வெளியே தெரியும்படி விட்டுவிடுங்கள் என்றான். அவன் உலகிற்கு அளிக்க விரும்பிய செய்தி இதுதான்: வரும்போது எதையும் கொண்டுவரவில்லை. போகும்போது எவ்வளவு பெரிய மன்னனாலும் வெறும் கைகளோடுதான் போக வேண்டும்.

 

அலெக்ஸாண்டர் கூறியபடியே அவரது சடலம் புதைக்கப்பட்டது. அலெக்ஸாண்ட்ரியா நகரில் தங்க சவப்பெட்டியில் அவன் சடலம் புதைக்கப்பட்டது. அலெக்ஸாண்டர் எதை செயலில் செய்து கட்டினானோ அதை பட்டினத்தார் பாடலில் பாடிவிட்டார்.

 

பட்டினத்தார் சோழ நாட்டின் காவிரிபூம்பட்டினத்தில் பெரும் வணிகர் குலத்தில் பிறந்தார். கொடிகட்டிப் பறந்தும் அவருக்கு குழந்தைகுட்டி இல்லை. திருவிடைமருதூர் தோட்டத்தில் கண்டு எடுக்கப்பட்ட ஒரு பிள்ளையை வளர்ப்பு மகனாக வளர்த்தார். ஒரு நாள் அந்தப் பையன் ஒரு சிறிப பெட்டியை அம்மாவிடம் கொடுத்துவிட்டு மாயமாய் மறைந்தான். அதில் காதற்ற ஊசியுடன் ஒரு புதிரையும் எழுதிவிட்டுச் சென்றான். அது பட்டினத்தாரின் கண்களைத் திறந்தது. சிவபெருமானே அந்தப் பையன் உருவில் தன் மகனாக வளர்ந்தான் என்று அவர் எண்ணினார். அவர் பாடிய திரு ஏகம்ப மாலையில் வரும் பாடல் அலெக்ஸாண்டரின்  கருத்தை அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது. இதோ 2 பாடல்கள்:

Countries conquered by Alexander the Great.

 

பிறக்கும்பொழுது கொடுவந்ததில்லை பிறந்து மண்மேல்

இறக்கும்பொழுது கொடுபோவதில்லை இடை நடுவில்

குறிக்கும் இச்செல்வம் சிவன் தந்ததென்று கொடுக்கறியா

திறக்கும் குலாமருக்கு என் சொல்லுவேன்கச்சி ஏகம்பனே

 

முடிசார்ந்த மன்னரும் மற்றுமுள்ளோரும் முடிவில் ஒரு

பிடி சாம்பராய் வெந்து மண்ணவதுங் கண்டு பின்னும் இந்தப்

படிசார்ந்த வாழ்வை நினைப்பதல்லால்  பொன்னின் அம்பலவர்

அடிசார்ந்து நாம் உய்யவேண்டும் என்றே அறிவாரில்லையே.

 

(பட்டினத்தார் பாடல் கருத்துக்களை நான் முன்னர் எழுதி வெளியிட்ட “பட்டினத்தாருடன் 60 வினாடி பேட்டி” என்ற கட்டுரையில் காண்க.)

Stamp for Alexander, Greece, year 1968

(இலக்கியத் திருடர்களுக்கு அன்பான வேண்டுகோள்: நான் 20 தலைப்புகளில் எழுதிய “60 வினாடி பேட்டிகள்” பல பிளாக்-குகளில் என் பெயரும் (லண்டன் சுவாமிநாதன்), பிளாக் பெயரும் இல்லாமல் அவர்களே எழுதியது போல வெளியாகி இருக்கிறது. தமிழ்த் தாய்க்கும் தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கும் மதிப்பு கொடுங்கள்)

Philosopher who carried Lantern in day Time!

Philosopher who carried Lantern in day Time!

A few men in history carried lantern (lamp) in the day time to enlighten mankind. Another BLIND man carried a torch during night time! Another Tamil scholar was called ‘Day Blind’ and he got enlightened by the criticism. Read the following three anecdotes for more enlightenment.

 

Diogenes (410- 320 BC) was a Greek philosopher. He belonged to Sinope in modern Turkey, an ancient Greek colony. He came to Athens (now capital of Greece) and founded the Cynic sect with his Guru Antisthenes. The English word Cynic (doggish) came from this sect. People who belonged to this sect lived like Hindu ascetics sacrificing all comforts. Greeks thought it is a dog’s life. Diogenes was said to have lived in a big broken jar. When Alexander the Great came to him and asked what he could do for him, Diogenes asked him to move away so that his shadow would not block the sunlight! He wandered through Athens with a lamp in day time! When people laughed at him, he told that he was looking for an honest man!

The same story was attributed to many others as well.

 

Blind man carrying a lantern

A blind man was carrying a lantern during a dark night. He was carrying a staff in one hand for support and a lantern in another hand. People who saw him were puzzled. A young man could not control his laughter. He said to him, “you are blind. Why do you carry a lantern? Do you think that you could see something?”

The blind man answered him calmly, “My friend, I keep this lantern so that people like you do not bump against blind old man like me”.

A saint of South India used this story to emphasize another point. He said, Even if you don’t understand the ancient scriptures and rituals (scripturally blind), just keep on doing them. You may be blind, but at least it would help others to see something.

‘Blind leading the blind’ is another phrase we come across in Hindu and Christian scriptures.

Tamil Scholars’ Wisdom

Marai Jnana Sambandhar was a Saivite scholar of 14th century. He blindfolded himself with a cloth like the famous epic woman Gandhari of Maha Bharata. He was the author of several scholarly works including ‘Sivadharmotththaram’ and lived in Chidambaram. His Mutt (place of religious head) was called Kankatti Mutt=blindfold Mutt. The reason he blindfolded himself was to avoid seeing the evil or bad activities of men. He was thorough with all the Saivite scriptures and translated many books from Sanskrit.

There were several people with the same name Mari Njana Sambhandhar. Umapathi Sivacharyar was the disciple of one of them. He was considered an authority of Saiva Sidhdhanta. He used to go to temple in palanquin because of his high status. One day a beggar saw this and mocked at him, “look at this, a Day Blind is travelling on a Dry Wood!” ( in Tamil Patta Kattaiyil Pakal Kurudu Ekuthu Paar)

Palanquins are made up of dry bamboos. The beggar criticized him for his luxurious life in spite of his great scholarship. Wisdom dawned upon him as soon as he heard the beggar’s words. Immediately he got down from the palanquin and stopped using them as a transport for temple visit.

Blind people and lanterns can make men richer in wisdom!

N.B.Those who use my posts are requested to give the name of the author, London Swaminathan, or the blog name. My posts are simultaneously uploaded on to five or six blogs. This is the only support you can give to the writers without spending s single penny. Pictures are not mine. Thanks.

பட்டப்பகலில் விளக்குடன் போன தத்துவ ஞானி

பட்டப்பகலில் விளக்குடன் போன தத்துவ ஞானி

கிரேக்க நாட்டில் டயோஜெனிஸ் என்ற ஒரு ஞானி இருந்தார். அவர் அலெக்ஸாண்டர் காலத்தில், 2350 ஆண்டுகளுக்கு முன், வாழ்ந்தவர். இப்பொது துருக்கியில் இருக்கும் சினோப் நகர் ஒரு காலத்தில் கிரேக்க காலனியாக இருந்தது. அங்கே பிறந்த டயோஜெனிஸ், கிரேக்க நாட்டின் தலை நகரான ஏதென்ஸ் நகருக்குக் குடியேறினார். ஆண்டிஸ்தெனிஸ் என்ற குருவுடன் சேர்ந்து ‘’ஸினிக்’’ இயக்கத்தைத் துவக்கினார். ‘சினிக்’= எதிலும் குற்றம் காண்பவன், நன்மையில் நம்பிக்கையற்றவன்= என்ற ஆங்கிலச் சொல் இவர்கள் மூலம்தான் வந்தது.

 

இந்த ‘சினிக்’ இயக்கத்தினர் இந்திய யோகிகள், சித்தர்கள், ஆண்டிப் பண்டாரங்கள் போல வாழ்க்கை நடத்துபவர்கள். டயோஜெனிஸ் ஒரு பெரிய உடைந்த ஜாடியில், தெருவோரமாக வாழ்ந்தார். மாமன்னன் அலெக்ஸாண்டர் அவரைப் பார்க்க வந்தான். “ஐயா, பெரியவரே, உங்களுக்கு நான் என்ன கைம்மாறு செய்ய வேண்டும்?” என்று பணிவோடு கூறினான். டயோஜெனிஸோ, ‘சினிக்கல்’ ஆக பதில் தந்தார்.

 

“ஐயா, மாமன்னரே, சற்றே விலகும், சூரிய வெளிச்சத்தை மறைக்காமல் விலகிப் போங்கள்” என்றார் டயோஜெனிஸ்.

அவர் பகல் நேரத்தில் தெருக்களில் போகும் போது கையில் லாந்தர் விளக்கை எடுத்துச் செல்வாராம். ‘’ஐயா ,உங்களுக்கு என்ன பைத்தியமா? பகலில் விளக்கு எடுத்துச் செல்கிறீர்களே?’’, என்று நகைப்போரிடம், ‘’நான் நேர்மையான ஒரு மனிதனைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்’’ என்பார்.

விளக்குடன் போன குருடர்

இன்னொரு வயதான ஞானி கண் பார்வையற்றவர். அவர் இருட்டு நேரத்தில் போகும் போது ஒரு கையில் கைத்தடியும், மற்றொரு கையில் விளக்கும் கொண்டு செல்வார். எல்லோருக்கும் ஒரே புதிராக இருக்கும். இதைப் பார்த்த ஒரு இளைஞனுக்கு சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. ‘’ஐயா, என்ன உங்களுக்கு பைத்தியமா? கண்ணே தெரியாத உமக்கு விளக்கு ஒரு கேடா? ஒரு வேளை ஏதேனும் கொஞ்சம் தெரிந்துவிடும் என்ற நப்பாசையா?’’ என்றான்.

 

அந்தக் கிழவனார் அமைதியாக பதில் தந்தார், ‘’அன்பரே, எனக்கு கண் தெரியாது என்பது உண்மையே. உம்மைப் போன்ற பார்வையுடையவர்கள் என் மீது தடுக்கி விழக் கூடாது அல்லவா?’’ என்றார். தமிழ் நாட்டு மஹான் ஒருவர் இதே உதாரணத்தைப் பயன்படுத்தி வேறு ஒரு உண்மையை விளக்கினார். வேதங்கள், இந்து மத சடங்குகளுக்கு அர்த்தம் தெரியாவிடிலும் தொடர்ந்து நம்பிக்கையுடன் செய்துவாருங்கள். நீங்கள் பொருள் அறியாத குருடர்களாக இருக்கலாம். எதிர் (காலத்தில்) வருவோருக்கு அது வெளிச்சம் போடும் என்று.

 

பட்ட கட்டையில் பகல் குருடு போகுது பார் !

தமிழ் நாட்டில் பல மறைஞான சம்பந்தர்கள் வாழ்ந்தார்கள். அவர்களில் ஒருவர் சிதம்பரத்தில் வாழ்ந்தார். திருதராஷ்டிரன் மனைவி காந்தாரி போல கண்கட்டி வாழ்ந்தார். அவரது மடத்துக்கு ‘’கண்கட்டி மடம்’’ என்றே பெயர். நிறைய நூல்களை எழுதியவர். மெத்தப் படித்தவர். இருந்தும் மற்றவர்களின் தீய , நன்மையற்ற செயல்களைக் காணக்கூடாது என்று கருதியவர்.

மற்றொரு மறைஞான சம்பந்தரரின் சீடர் உமாபதி சிவாச்சார்யார்.சைவ சமய சந்தான குறவர் நால்வரில் ஒருவர். மாபெரும் அறிஞர். பல ஆதாரபூர்வ நூல்களை எழுதி சைவ சித்தாந்தத்தை நிலை நாட்டியவர். உமாபதி சிவம் , தினமும் கோவிலுக்குப் பல்லக்கில் சென்று வருவது வழக்கம். ஒரு நாள் பூஜையை முடித்துக்கொண்டு வருகையில், பிச்சைக்காரர் வடிவில் வந்த ஒரு ஞானி, உமாபதி சிவத்தின் பல்லக்கைப் பார்த்து, “பட்ட கட்டையில் பகல் குருடு ஏகுது பார்” என்று சொன்னார். இதைக் கேட்டவுடன் அவருக்கு ஞானம் உதித்தது. உடனே பல்லக்கில் இருந்து இறங்கி நடந்து சென்றார். அன்று முதல் கோவிலுக்கு வந்து போக அவர் பல்லாக்கைப் பயன்படுத்தவே இல்லை.

பட்ட கட்டை என்பது பல்லக்குக் கட்டையைக் குறிக்கும். பகல் குருடு என்பது படித்தும் பக்குவ ஞானம் பெறாத நிலையைக் குறிக்கும்.

ஆக, பகலில் வெளிச்சம் போட்டும், இருட்டில் வெளிச்சம் போட்டும் தத்துவப் பிரகாசத்தை உண்டாகியவர்களை உலகம் இன்றும் மறக்கவில்லை.

(தமிழுக்கு நீங்கள் செய்யும் தொண்டு கட்டுரையைப் பயன்படுத்துகையில் எழுதியோரின் பெயரையும் –லண்டன் சுவாமிநாதன்– பிளாக்–கின் பெயரையும் வெளியிடுவதுதான்)

Megasthenes didn’t know Buddha!

Why did not Megasthanes write about Gautama Buddha when he wrote about Madurai Meenakshi 2300 years ago? Was Gautama Buddha was unknown figure during his times? Only Emperor Ashoka boosted The Buddha? (Fragments of Megasthanes’ book Indica are only available)

Do the Vedic Seers know Salt? Why did not Vedic seers mention salt when they gave the world ‘sugar’? (Please read my post THE SUGARCANE MYSTERY: Indus Valley and Ikshvaku Dynasty)

Why did not Marco Polo mention the Great Wall of China, Porcelain plates and drinking tea? He had not visited China at all? Did he write whatever he heard from other prisoners in Genoa prison? (Please read Frances Wood’s book-Did Marco Polo go to China?)

Why did not the great Tamil saint Manikka Vasagar mention Appar, Sambandhar and Sundarar in his works?

Why did not the Thevaram Greats mention Manikka vasagar, if he lived before them?

Why did not the Indus Valley people portray the holy cow anywhere when thousands of seals have the bull? Don’t they know  cows!!!!

Why was Rig Veda silent about Banyan trees? Don’t they know Banyan trees?

Why did not the world’s greatest grammarian Panini mention South India? There were no people in the South at his times! Or was he that ignorant?

Tamils don’t know the word ‘SHIVA’ until the seventh century! Tamils don’t know about ‘Lord Ganesh’ until seventh century! Were they imported Gods?

2000 year old Sangam Tamil literature never knew Indus River or North West India. They praised holy Ganges and holy Himalayas sky high! How come scholars associate Tamils with the Indus? Is it bogus scholarship?

If Tamil or Sanskrit literature doesn’t say anything about urinating, can we write a thesis for Ph.D that Indians never urinated?

Absolute absurdity!!!!!

I can keep on quoting hundreds of such things from all the ancient works.

Scholars have been debating all these for years. I myself took several years to collect all the above details. For the past forty years I have been collecting interesting titbits like this from various books just to say “Negative Evidence is not enough to prove something”.

Salt pan in Kutch area of Guajarat

A lot of Ph.D.wallahs and Ph.D.vallhis jump to certain conclusions on negative evidence. Negative evidence is not enough to support a new theory. You need more proof in the form of secondary evidence. But a lot of false things about Hinduism and India are said about without much proof. “Aryans came from Iran and the Tamils came from the Mediterranean”, “Caste system came from Indus Valley”, “Brahmins migrated to the South in 1000BC with Agastya”, “Tamils have a separate culture”, “Indus valley people spoke Dravidian Languages”, “Aryan Shiva is different from Dravidian Shiva”, “Shiva is Phallus Symbol, Yoni is genital Symbol”, “Manu was against women”, “Vedic people were illiterate nomads”, “All Hindu Women were burnt alive when their husbands die”— all such rubbish things have been written by foreign ‘scholars’ just to divide the country and the people. Most of the things are said on one or two references or negative evidence. I have been writing in this blog to prove them wrong and how and where they went wrong.

A Buddhist scholar wrote that rivers of blood were flowing due to animal sacrifice on the banks of river Charmanvadhi. If we take all exaggerated versions of poets as facts, a lot of bad things can be said about any culture, community or religion with one or two quotes from their books! Poets have a different way of presenting anything. One must look for more evidence before saying anything on a particular topic.

One third of ancient Tamil poems refer to prostitutes. It is not a true reflection on the Tamil community. Just to emphasize Tamil’s concern for chastity, the poets exaggerate such things. Tamils’ morality was on a higher level. Any one will get a better picture if one takes all the available facts.

A mention about meat eating by Kalidasa’s Brahmin jester (Vidushaka) in one of his dramas and Brahmin Tamil poet Kapila’s verse in Sangam literature sent wrong messages to Indian ‘scholars’!

Picture of Indus seal with bull

Foreign scholars had double standards in interpreting anything Hindu, anything Indian. When they wanted to date all Indian materials they took the latest reference in the particular work (Eg. Valmiki Ramayana). When they wanted to belittle anything they showed all good things as interpolations! When they wanted to take the whole work and criticize them, they never talked about interpolations! (Eg. Manu Dharma Shastra’s juicy bits about women and Shudras!). They wrote that all good things were imported in to India from Egypt, Babylonia and Greece! No exports from India!! To discredit Indians they even named Indian numerals as Arabic numerals!

Maha Bharata and Vedas are compilations. Vyasa, the greatest literary figure the world has ever seen, did this monumental work. He gathered all the materials available in his time, divided Vedas in to four parts and entrusted the work to four of his disciples to preserve and pass it on to generations to come. He gathered all the available stories and customs and inserted them or woven them in the great Maha Bharata, the longest epic in the world. So we will definitely see contradictions. They are apparent and not real. The overall picture one gets about Indian culture is the same. But for writing Ph.D. thesis and debating in scholarly circles, the apparent contradictions come very handy!

The moral lesson is:

Don’t take anybody’s word for it.

Don’t jump to conclusions by reading one bit from a volume of materials. Read the original in full and arrive at a conclusion.

PLEASE READ MY EARLIER POSTS:

1/ The Sugarcane Mystery: Indus Valley and the Ikshvaku Dynasty

2/ Biggest Brain wash in The World

3/ How Old Is Indian civilisation?

6.தமிழ் இனத்தின் வயது என்ன?

7.தமிழன் காதுல பூ

N.B.Pictures are taken from various websites;thanks.

எதையும் நம்பாதே! யாரையும் நம்பாதே!!

 

Marco Polo in Kiribati stamp.

(இந்தக் கட்டுரை ஆங்கிலத்திலும் கிடைக்கும். கட்டுரையை வேறு இடத்தில் பயன்படுத்துவோர், பிளாக் பெயரையோ, கட்டுரையாளர் லண்டன் சாமிநாதன் பெயரையோ வெளியிட வேண்டுகிறோம். தமிழுக்கும் தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கும் மதிப்பு கொடுங்கள்.)

இல்லை என்றால் உண்டு?

  1. புத்தர் பற்றி மெகஸ்தனீஸ் சொல்லவில்லை. புத்தர் அப்போது பிரபலமாகவில்லையோ? அசோகர் அவரை பெரிய ‘ஆள்’ ஆக்கிவிட்டாரோ? மதுரை மீனாக்ஷி பற்றி எழுதிய மெகஸ்தனீஸ் (கி.மு.350), புத்தரை அறியாதது ஏனோ!! (மெகஸ்தனீஸ் எழுதிய புத்தகம் ‘இண்டிகா’ முழுதும் நமக்குக் கிடைக்கவில்லை)

 

  1. உப்பு பற்றி வேதம் சொல்லவில்லை. உப்பே இல்லாமல் சாப்பிட்டார்களோ? ஆனால் சர்க்கரையைக் கண்டுபிடித்தது அவர்கள் தானே! (எனது கட்டுரை The Sugarcane Mystery : Indus Valley and Ikshvahu Dynasty காண்க)

 

  1. சிவன் என்ற சொல் தொல்காப்பியம், சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் இல்லை. தமிழர்களுக்கு ஏழாம் நூற்றாண்டு வரை ஏன் சிவன் என்ற சொல்லே தெரியவில்ல? அவர் தமிழ்க் கடவுளே இல்லையோ?

 

  1. விநாயகர் பற்றி, காளிதாசன், மாணிக்கவாசகர், சங்க இலக்கியத்தில் இல்லை. தமிழர்களுக்கு பிள்ளையார் இறக்குமதி தெய்வமோ? வடக்கேயிருந்து வந்தாரோ? சிறுத்தொண்டர் ,வாதாபிக்குப் போகும் முன் தமிழர்களுக்கு இப்படி ஒரு தெய்வம் இருப்பதே தெரியாதோ? சங்க இலக்கிய கடவுள் வாழ்த்துக்கள் எல்லாம் சிவ மயமாகவும் நாராயணமயமாகவும் இருப்பது ஏன்?

 

  1. மார்க்கோ போலோ சீனாவின் நெடுஞ் சுவர் பற்றி எழுதவில்லை. மார்க்கோ போலோ சினாவின் முக்கிய வழக்கமான தேநீர் அருந்துவது பற்றி ஏன் ஒன்றுமே சொல்லவில்லை? பீங்கான் தட்டுகள், கோப்பைகளுக்கு உலகப் பிரசித்தமான இடம் சீனா. அதை எப்படி அவர் சொல்லாமல் விட்டார்? மார்க்கோபோலோ சீனாவுக்கே போகாமல், ஜெனோவா சிறையில் கைதிகளிடம் கேட்ட கதைகளை எல்லாம் நன்றாக அளந்துவிடாரோ?

 

  1. சிந்து சமவெளியில் பசு மாடு முத்திரைகள் இல்லை, காளை மட்டுமே உள்ளது. ஏன்?—-இந்துக்களுக்கு பசு தெய்வம். வேதங்கள் பசுக்களைப் புகழ்கின்றன. சிந்து சமவெளி மக்களுக்கு பசு புனிதமானதோ?—- அவர்கள் வேத கால நாகரீகமோ? அதனால்தான் பசுக்களை மட்டும் முத்திரையில் குத்தவில்லையோ?

 

  1. ஆதி சங்கரரும் ராமானுஜரும் தமிழர்கள். ஆனால் தமிழில் எழுதாமல் வட மொழியில் மட்டுமே எழுதினர். அவர்களுக்குத் தமிழே தெரியாதோ?

 

  1. மாணிக்கவாசகரின் இயற்பெயர் யாருக்கும் தெரியாது. யாரும் சொல்லவில்லை. அவர் பெயர் இல்லாப் பூச்சியோ?

 

  1. கடவுள் மாமுனிவர் மாணிக்கவாசகர் பற்றி எழுதிய புத்தகத்தில் மாணிக்கவாசகர் பெயரைச் சொல்லவே யில்லை. அவ்வளவு குரு பக்தியோ? அல்லது ஞாபக மறதியா?

Buddha in Pakistan stamp

10. அப்பர், சம்பந்தர், சுந்தரர் பற்றி, மாணிக்கவாசகர் ஒன்றுமே சொல்லவில்லை. ஒருவேளை அவர்களுக்கு முன்னால் வாழ்ந்திருந்தால் மூவரும் அவரைப் பற்றியாவது சொல்லி இருக்கலாமே! ஏன் சொல்லவில்லை?

 

11. தமிழர்கள் சிந்து நதி பற்றி, சங்க இலக்கியத்தில் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. ஆனால் கங்கை நதி பற்றி வியப்பான விஷயங்களைச் சொல்லி இருக்கிறார்கள். தமிழர்களுக்கு சிந்து சமவெளி நாகரீகம் பற்றி ஒன்றுமே தெரியாதோ? சிந்து என்ற ஒரு பகுதியையே அறியாத மக்களோ?

 

 

12. சிறுநீர் கழிப்பது, மலஜலம் கழிப்பது பற்றி ஒரு நாட்டின் இலக்கியம் ஒன்றும் பேசாது. அப்படியானால் அவர்கள் சிறு நீர், மலஜலம் கழிக்கும் வழக்கம் இல்லையோ?

 

13. உலக மகா இலக்கண வித்தகர் பாணினி சேர சோழர் பாண்டியர் பற்றி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. தெற்கு திசை பற்றியும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவருக்கு தெற்கு திசையே தெரியாதோ! அல்லது தமிழ் நாகரீகம் அப்போது இல்லவே இல்லையோ?

 

14. காளிதாசனின் ஒரு நாடகத்தில் விதூஷகனும் (பிராமணன்), கபிலர் என்ற ‘புலன் அழுக்கற்ற அந்தணாளன்’ ஒரு சங்கப் பாடலிலும் மாமிச உணவின் ருசியைப் புகழ்கிறார்கள். இந்த ஐயர்கள் மாமிசம் சாப்பீட்டார்களோ?

 

15. டாக்டர் பட்டத்துக்காக தத்துப் பித்தென்று கண்டதையும் கடையதையும் எழுதும் இவர்களைக் கண்டு சிரிப்பதா அழுவதா என்று புரியவில்லை. நான் எனது 40 ஆண்டுக்கால ஆராய்ச்சியில் சேகரித்த சில உதாரணங்களை மட்டும் மேலே கொடுத்துள்ளேன். இவை எல்லாம் பிஎச்.டி-வாலாக்களுக்கும் பட்டிமன்ற வாய்ச்சாளர்களுக்கும், திண்ணைப்பேச்சு சோம்பேறிகளுக்கும் மட்டுமே பயன்படும் வாதங்கள்—குதர்க்க வாதங்கள்/

 

16. சங்கத் தமிழ் பாடல்களில் மூன்றில் ஒரு பகுதி ஆண்கள் பரத்தையிடம் செல்வதைப் பற்றிப் பாடுவதை பல அறிஞர்கள் சுட்டிக்காட்டி இது புலவர்கள் மிகைப்படுத்திப் பாடுவது என்று கூறியுள்ளனர். தமிழர்கள் ஒழுக்க சீலர்கள், ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்ற உன்னத கொள்கையுடையோர் என்பதை உலகம் அறியும்.

 

Bull on Indus Seal

17. ஆனால் அதே தமிழர்கள் மற்ற சம்ஸ்கிருத நூல்களில் வரும் ஒரு செய்யுளை எடுத்துக் கொண்டு அபத்தமான கருத்துகளை அள்ளித் தெளிக்கும்போது வேதனையாக இருக்கிறது. மனு தர்ம சாத்திரம் பற்றி விஷம் கக்குவது இவர்களுக்கு வாடிக்கை. மனு தர்ம சாத்திரத்தை எல்லா தமிழ் கல்வெட்டுகளும் மன்னர்களும் ஏன் புகழ்ந்தார்கள்? அதில் உள்ள எல்லா விஷயங்களும் உண்மையில் பின்பற்றப்பட்டதா? அதில் எது இடைச் செருகல்? எது உண்மை? அது இந்தியாவில் எந்தப் பகுதியில் உள்ளவர்களுக்கு எப்போது எழுதப்பட்டது? என்பதை எல்லாம் நோக்குவதில்லை.

 

18. ஒரு புத்தமத ‘அறிஞர்’, யாகத்தில் கொல்லப்பட்ட பசுக்களின் ரத்தம் ஆறாக ஓடியது பற்றி கதை அளந்து இருக்கிறார். அவருக்கு இதே வரிகள் (ரத்த ஆறு) சங்கத் தமிழ் இலக்கியத்திலும் கலிங்கத்துப் பரணியிலும் இருப்பது தெரியாது!! புலவர்கள் மிகைப்படுத்தி சொல்லும் விஷயங்களை அப்படியே எடுத்துக் கொள்வோரின் ‘அறிவு’ அபாரமானதுதான்!!!

 

19. வெளிநாட்டு அறிஞர்’கள் சில இடங்களில் மட்டும் இடைச் செருகல் என்று கதை அளப்பார்கள். மனு போன்ற நூல்களில் இடைச் செருகல் பற்றி பேச மாட்டார்கள். ஒரு நூலின் காலத்தைக் குறைத்து மதிப்பிட வேண்டும் என்றால் கடைசியாக வந்த பாடலை மட்டும் காட்டுவார்கள். இதெல்லாம் அவர்களுக்கு கைவந்த கலை! இந்திய எண்களையே அராபிய எண்கள் என்று பெயர் சூட்டி நம்மை மட்டம் தட்டியவர்கள்தானே.

 

 

20. இந்தியாவில் உள்ள எல்லா நல்ல விஷயங்களும் பாபிலோனியா, கிரேக்க, எகிப்திய இறக்குமதிகள்!! எல்லா கெட்ட விஷயங்களும் ஆரிய, திராவிட கண்டுபிடிப்புகள்! என்பது அவர்கள் கணிப்பு!

 

21. ஆரியர்கள் மத்திய ஆசியாவில் இருந்தும் திராவிடர்கள் மத்திய தரைக் கடல் பகுதியில் இருந்தும் வந்தவர்கள், ஆரிய சிவனும் திராவிட சிவனும் வேறு வேறு, சிவலிங்கம், யோனி என்பதெல்லாம் மனிதனின் ஜனன உறுப்புகள், சிந்து சமவெளி எழுத்து திராவிட எழுத்து, வேதகால மக்கள் மாடு மேய்த்த நாடோடிகள், பெண்களுக்கு எதிரானவர் மனு, இந்துக்கள் கணவர்கள் இறந்தால் மனைவியை உயிருடன் எரித்துவிடுவார்கள், சிந்து சமவெளி மக்கள்தான் ஜாதியைக் கண்டுபிடித்தவர்கள், பிராமணர்கள் கி.மு 1000-ல் தெற்கே குடியேறியவர்கள்—–இப்படி ஏராளமான ஆதாரமற்ற ,இன்று வரை நிரூபிக்க முடியாத,  பல “கண்டுபிடிப்புகளை” வெளிநாட்டார் புத்தகத்தில் காணலாம்.

Salt pan in Kutch, Gujarat

இதிலிருந்து நாம் அறிய வேண்டிய பாடம்:

எப்பொருள் யார் யார் வாய்க் கேட்பினும் அப்பொருள்

மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு (குறள்)

எதையும் யாரையும் நம்பாதீர்கள்.ஒருவர் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லாததால் அது இல்லாமல் போகாது. மற்ற விஷயங்களையும் கருத்தில் கொண்டு ஆராய வேண்டும்.

 

எதையும் முழுக்கப் படிக்காமல் கேள்வி கேட்காதே. யாரோ ஒருவர் எழுதிய ‘ஆய்வுக் கட்டுரையைப்’ படித்துவிட்டு நம்பிவிடாதே. மஹா பாரதம், ராமாயணம், புராணங்களை முழுக்கப் படிக்காமல் வாதம் செய்யாதே. சம்ஸ்கிருதமும் தமிழும் சொல்வதை முழுவதும் படித்த பின்னரே அரை வேக்காட்டு நிலையில் இருந்து ஒருவர் முழு வேக்காட்டு நிலைக்குப் போக முடியும். வெளிநாட்டுக் கருத்துக்களை விட, உள்நாட்டு அறிஞர்களுக்கு அதிக மதிப்புக் கொடு. பழைய விஷயங்களில் முன்னோர்கள் சொன்னதை நம்பு என்பதே நாம் கற்க வேண்டிய பாடம்.

 

இது தொடர்பான முந்தைய கட்டுரைகள்

1/ The Sugarcane Mystery: Indus Valley and the Ikshvaku Dynasty

2/ Biggest Brain wash in The World

3/ How Old Is Indian civilisation?

4..தமிழ் இனத்தின் வயது என்ன?

5..தமிழன் காதுல பூ

N.B.Pictures are taken from other sites.

Indra in the oldest Tamil Book

indus elephant

 

I think this INDUS seal portrays Indra on Airavata.

Indra is the most popular Vedic God. Indra is the most popular Tamil God according to the oldest Tamil book Tolkappiam. Tolkappiar wrote this grammatical treatise around 1st century BC. He lists all the four important Vedic Gods INDRA, VARUNA, VISHNU and SKANDA (another form of AGNI) as Gods of four Tamil Lands. Tolkaapiam was launched in the assembly of a Pandya king and Acharya of Athankodu gave the seal of approval according to Panamparanar, disciple of Agastya & Tolkappiar. Acharya of Athankodu was praised as a great scholar in all the four Vedas.

 

Tolkappiar was not the only one who praised Indra. We see Indra throughout Tamil literature. Sangam Tamil literature mentions his name in several places and the heaven under Indra is mentioned in innumerable places. Pura Nanauru, Tirukkural and Tamil epics did not miss his name.

 

People who don’t know Tamil or Tamil literature think Tamils had a different culture which is not true. There are some special aspects of Tamil culture and it is same with every nook and corner of the country. Britain, where I live is a small country; exactly the area of one state in India (Andhra Pradesh) and it has got almost similar population of Andhra Pradesh. But there are four cultures English, Welsh, Irish and Scottish. Irish and Scottish are fighting for separate countries. No wonder India which is the seventh largest country in the world, with the second highest population in the world, show different aspects in different parts.

6d92c-indra_riding_airavatakazyhiker-com

 

Indra riding Airavata, Laos

Indra was out and out an Indian god. Throughout Indian literature he is depicted as riding an elephant. Elephant is an Indian animal and tropical animal. But people, who claimed themselves “scholars”, spread all sorts of lies about Indra to confuse and divide Indians.

 

Tamil are very fond of Indra. Even today they have Indra’s name such as Rajendra, Mahendra, Balendra,Gajendra,Vijayendra etc.

As a matter of fact from the northern most Kashmir to the southernmost Kandy in Sri Lanka, we see Indra’s name everywhere.

 

Following references from the Tamil books will prove my argument:

Tol.Porul.1 to 5 says

The land of forests desired by Mayon (Vishnu), The land of hills desired by Seyon (Reddish Skanda), the land of sweet waters desired by the King (Indra) and the land of wide sand desired by Varunan. The land divisions are respectively called Mullai, Kurinji, Marutham and Neithal. Indra was the God of cultivated lands and irrigated fields. Indra is always associated with water in the Vedas. He was the one who released water by killing Vritra. Tolkappiar was a genius and he translated Indra as King (Venthan in Tamil). There are innumerable Indras in the Hindu scriptures. But some people falsely attributed all these things to one Indra. Tolkappiar used the common noun king.

 

Purananuru verse 182

Ilamperu Vazuthi sings about the great qualities of Tamils in Puram verse 182. He says that even if Indra’s Amrita is offered one would not eat alone. This is a clar reflection of Bhagavad Gita verse 3-13. I have already given this in my post Bhagavad Gita in Purananuru in Tamil. So Indra’s Amrita was known to every Tamil.

Puram 241

Tamils and other Hindus believed that soldiers who sacrifice their lives defending the country will go straight to heaven under the rule of Indra. This is also in Bhagavad Giat which I have already explained in my post. Enicheri Mudamosiyar sings about Chieftain’s Ay’s death. Indra is waiting to welcome the hero to his world, says the poet. I have a feeling that Ay’s real name is AYendran or Ajendran. His name Andiran is cognate with Indira in Sanskrit and Andrew in English.

 

Indra-Ahalya Painting!

Another beautiful verse gives very interesting details about a painting of Indra in the disguise of a cat when he came to molest Gautama Rishi’s wife Ahalya. Paripatal verse 19 describes this story with three Sanskrit names Indra, Gautama and Ahalya. This painting in Tirupparankundram near Madurai attracted a big crowd and the poet overheard the conversation and put it in his poem! Indra’s stories were so popular in Tamil Nadu 2000 years ago. The Indra festival is described in minute details in the great epic Silappadikaram.

 

Paripatal verses and Tirumurukatrup patai verse gives a variety of mythological stories by one or two lines.

Tituvalluvar uses the story Indra and Ahalya to illustrate that seers are greater than Indra when it comes to the control of senses (Kural 25)

In 2000 year old Sangam Tamil literature we come across Sanskrit word Amruta (ambrosia) in many places which is available in Indra loka (heaven of Indra). The Sanskrit word Amrita is used in more than thirty verses in Sangam literature.

 

Rainbow is known as Indra Dhanush (Indra’s bow) in Tamil and Sanskrit literature.

Vashista’s wife Arundhati, Amrita, Indra and Four Vedas were used by Tamil poets in hundreds of places. Tamils were thorough with the Hindu Mythology. Tripura Dhanam of Shiva, destruction of buffalo demon by the goddess, Shiva’s poison episode etc were household things in ancient Tamil Nadu. In short there is no Tamil book without a Sanskrit word—from Tolkappiam to Bharathiar of our time. There is no Tamil work without a reference to Hindu god or mythology. I can quote from every book.

(Those who want to reproduce the article must give the name of the blog or the author London Swaminathan. Pictures are not mine)

 

Read my earlier posts:

Indra Festival in the Vedas and Tamil Epics

Veera Matha in the Vedas and Tamil Literature

Vahanas in Kalidasa and Tamil Literature

 

Picture of Indra festival in Nepal.