WRITTEN BY R. SESHADRINATHAN

Post No. 16,192

Date uploaded in London –   12 September 2026

Contact – swami_48@yahoo.com

Pictures are taken from various sources for spreading knowledge.

this is a non- commercial blog. Thanks for your great pictures.

tamilandvedas.com, swamiindology.blogspot.com

xxxx  

துளசிதாசரின் கிஷ்கிந்தா காண்டம்; ஓர் ஆய்வு  –  27

(ஆர், சேஷாத்ரிநாதன்) 

அக்னிக்கு ஏன் இந்த மகத்துவம்? 

ரிக் வேதத்தின் முதல் ஸ்லோகமே அக்னியை வணங்கும் சுலோகம் தான் 

ॐ अग्निमीळे पुरोहितं यज्ञस्य देवमृत्विजम् । होतारं रत्नधातमम् ॥

 “ஓம்! எல்லா யாகங்களுக்கும் தலைமை தாங்கும், தேவர்களுக்கு ஆகுதி கொண்டு செல்லும்,அழியா செல்வத்தை அள்ளித் தரும் அக்னி தெய்வத்தை வணங்கி வேண்டுகிறேன்!” 

அக்னி ஏன் இவ்வளவு முக்கியம்? 

தேவ-மனித இடைத்தொடர்பு 

மனிதன் நேரே தேவர்களிடம் பேச முடியாது → அக்னி மூலமாகவே ஆகுதி சென்றடையும். 

→ அதனால் அக்னியை “தேவதூதன்” என்று அழைப்பார்கள். 

மூன்று அக்னிகள் (திரிகால யாகம்) 

கார்ஹபத்ய அக்னி (வீட்டு அடுப்பு – தினசரி யாகம்)

ஆஹவனீய அக்னி (வடகிழக்கு – பெரிய யாகம்)

தட்சிண அக்னி (தெற்கு – பித்ரு காரியம்)

 காயத்ரி மந்திரத்திலும் அக்னி 

“தத் சவிதுர் வரேண்யம்… தியோ யோ நஃ ப்ரசோதயாத்”

→ இங்கு “தியோ” = அக்னி (ஒளி உருவம்)

உதாரணம் ஒரு ஹோமத்தில்

நீங்கள் “ஸ்வாஹா” என்று நெய் விடுகிறீர்கள் → அக்னி அதை எடுத்துக்கொண்டு

→ இந்திரனுக்கு, வருணனுக்கு, சூரியனுக்கு… என்று பிரித்துக் கொடுக்கிறார்.

இல்லையென்றால் தேவர்களுக்கு ஒன்றும் கிடைக்காது! அதனால்தான் ரிக் வேதம் தொடங்குவது 

ॐ अग्निमीळे पुरोहितं… 

“அக்னியை வணங்குகிறேன் – ஏனெனில் அவர்தான் எல்லா யாகங்களுக்கும் தலைவர்!”

 ஒரு வரியில் சாரம் 

“அக்னி இல்லையெல் யாகமும் இல்லை, தேவர்களுக்குப் படையலும் இல்லை, மனிதனுக்குப் புண்ணியமும் இல்லை!” 

அக்னிக்கு ஏன் இந்த மகத்துவம்? பகவத் கீதை அத்யாயம் 15  சுலோகம் 14

இதைத் தெளிவாக்குகிறது.

 अहं वैश्वानरो भूत्वा प्राणिनां देहमाश्रित: |

प्राणापानसमायुक्त: पचाम्यन्नं चतुर्विधम् || 14||

நான் (பரமாத்மா), வைஷ்வானரனாக (அக்னி வடிவில்) உயிரினங்களின் உடலில் குடிகொண்டு, பிராணன்–அபானன் ஆகிய உயிர்வாயுக்களுடன் இணைந்து,நான்கு வகையான உணவுகளைச் செதுக்குகிறேன் (செரிமானம் செய்கிறேன்).

 விளக்கம்: 

அஹம் வைஷ்வானர: “நான் வைஷ்வானரன்” – இது அக்னி வடிவில் பரமாத்மா.

-பிராணினாம் தேஹமாஶ்ரித: உயிரினங்களின் உடலில் குடிகொள்கிறேன்.

-பிராண–அபான சமாயுக்த: உயிர்வாயுக்கள் (prāṇa – மேலே செல்லும், apāna – கீழே செல்லும்) மூலம் செயல்படுகிறேன். 

அன்னம் சதுர்விதம் பசாமி: நான்கு வகையான உணவுகளைச் செரிமானம் செய்கிறேன்: 

பூதபாகம் (மெல்லும்),

பேயம் (குடிக்கும்),

லேஹ்யம் (நக்கும்),

சோஷ்யம் (உணவாக உறிஞ்சும்). 

இது பரமாத்மா உடலுக்குள் இருப்பது, உணவின் செரிமானம் கூட தெய்வீக செயலாகும் என்பதை உணர்த்துகிறது. 

Shree Krishna says that God exists inside all living beings as vaiśhvānara, meaning “fire of digestion,” which is ignited by the power of God.  The Bṛihadāraṇyak Upaniṣhad has also stated:

 अयमाग्निर्वैश्वानरो योऽयमन्तः पुरुषे, येनेदमन्नं पच्यते यदिदमद्यते; तस्यैष घोषो भवति यमेतत्कर्णावपिधाय शृणोति; स यदोत्क्रमिष्यन्भवति नैनं घोषं शृणोति ॥ १

इति नवमं ब्राह्मणम् ॥

 “God is the fire inside the stomach that enables living beings to digest food.”

 Though the scientific community has concluded, that the organs of the digestive system such as the stomach, liver, pancreas, gall bladder, etc. secrete digestive juices enabling the digestion of food in living beings. This revelation by God suggests that such an approach is naïve. It is God’s energy which fires up the digestive process in living beings.

 Chaturvidham means four types and annam means food. Food is categorized into four types: 1. Bhojya – Foods that are chewed, such as bread, chapatti, etc.  2. Peya – These are mostly liquid or semi-solid foods which we have to swallow or drink, such as milk, juice, etc.  3. Kośhya – Foods that are sucked, such as sugarcane.  4. Lehya – This includes foods that are licked, such as honey, etc.

 In the last few verses, Shri Krishna has explicated how God supports every aspect of our life. With his energy, He makes the earth habitable, nourishes all vegetation, and even ignites the gastric fire to digest our food. In the next verse, he concludes by stating that He is the master of all knowledge.

 இராமயணத்தில் அக்னிக்கு முக்கிய இடம் உள்ளது. தசரதன் செய்த வேள்வித் தீயிலிருந்து வெளிவந்த பாயசத்தினால் வந்தவர்கள் தான் இராமனும் அவனது தம்பியரும். துளசி இராமாயணத்தில் இராமன் சீதையை அக்னியிடம் ஒப்படைத்து விட்டு அதிலிருந்து வெளிவரும் மாயா சீதையைத்தான் இராமன் கடத்திச் சென்றான். ஹனுமான் இலங்கையைத் தீக்கிரையாகியது அக்னியின் உதவியால். கடைசியில் சீதை அக்னிப் பிரவேசம் செய்து மாயா சீதை அக்னிக்குள் பிரவேசித்து உண்மையான சீதை அக்னியிலிருந்து வெளிவருகிறாள். ஆகையால் இராமாயணத்தின் தொடக்கம், இடை மற்றும் முடிவில் அக்னியின் பங்கு உள்ளது.

 அக்னி சிவஸ்வரூபம். ஆக இங்கு சிவனையும் சாட்சியாக கருதலாம்.

कीन्हि प्रीति कछु बीच न राखा। लछिमन राम चरित्‌ सब भाषा॥

**