In the Southern states (of USA) the church of the elite is generally the Episcopal. There is a legend concerning an eminent episcopal divine who was once asked, after a dissertation, “Pastor, is it possible for a man to achieve salvation outside the Episcopal church?” The minister replied, “It is conceivable that such a possibility might exist. However, no gentleman would avail himself of it”.
Xxx
I am a Lion!
George Ade, automobiling in Indiana (USA) , dined at a
country hotel among a roomful of ministers. The ministers who were holding a
convention in the town, were much amused when Mr Ade’ s identity was disclosed
to them. One of them said during dinner,
How does a humorist of your stamp feel, sir, in such a
reverend company as this this?
I feel, said Mr Ade promptly ,like a lion in a den of Daniels.
Xxx Specifications of a Minister
The Reverend Doctor Edgar Dewitt Jones propounded the
specifications of a good minister .
He should get religion like a Methodist.
Experience it like a Baptist.
Be sure of it like a Disciple.
Stick to it like a Lutheran.
Pray for it like a Presbyterian
Conciliate it like a Congregationalist
Glorify it like a Jew
Be proud of it like an Episcopalian
Practice it like a Christian Scientist
Propagate it like a Roman Catholic .
Work for it like a Salvation Army lassie.
Enjoy it like a coloured man
Xxx
Drunkard wants
to know it !
Some years ago a theological tempest in a tea pot raged over
the issue of Fundamentalism versus Modernism. Dr Harry Emerson Fosdick, of the
Riverside Church in New York was in the forefront of this fray.
There is a legend that, at this time, Dr Fosdick was awakened
in the small hours of the morning by the persistent ringing of his telephone.
He climbed out of bed and hastened to answer it, and sleepily said Hello
A voice came over the wire, saying,
“Ish thish Mr Foshdick?”
Dismayed the minister said,
“Yes, this is Dr Fosdick speaking”.
Dr Harry Emerson Foshdick?
“Yes, yes, was the impatient answer,
What is it you want?”
“Dr Foshdick, I want to know the difference between
Fundamentalism and Modernism.”
Exasperated Dr Foshdick said,
“Good heavens, man , that is not something I can explain to
you over the telephone, and obviously you are in no conductor hear. Come around
to my study tomorrow and I will be glad to answer your questions.”
But Dr Foshdick, insisted the voice,
“I can’t wait until tomorrow. I must know now.”
Angrily Dr Foshdick said,
“Why can’t you wait until tomorrow?”
“Becaush, said the voice patiently,
Tomorrow I won’t give a damn.”
Xxx Subham xxx
தமிழில் பழமையான நூல் தொல்காப்பியம்எனப்படும் இலக்கண நூலாகும்; இதன் … தொல்காப்பியர் ஒரு பார்ப்பனர் என்றும் ரிக் வேதமும் பகவத் …. (for old articles go to tamilandvedas.com OR swamiindology.blogspot.com).
You’ve visited this page 3 times. Last visit: 16/12/16
24 Dec 2014 – அதியமான், அவ்வையார் First Part of Tolkappiya Athisayangal was published on 14th November 2014 (Post no 1410) The Wonder that is Tamil – Part 3 தொல்காப்பிய அதிசயங்கள் …
பகுதி4-தொல்காப்பியர் காலம் தவறு. Picture shows the greatest of the Choza Kings: Karikalan. தொல்காப்பியத்துக்கு முந்திய அகத்தியம், ஐந்திரம், காதந்திரம் …
இந்துமதத்தில் 8 வகைத் திருமணங்கள். Written by London swaminathan. Research article No. 1789 Date 9th April 2015. Uploaded from London at 10-18 காலை. கட்டுரையின் முதல் பகுதி …
சென்னையிலிருந்து வெளியாகும்
கோகுலம் கதிர் 2019 மே
இதழில் வெளியாகியுள்ள கட்டுரை!
3 D மாஜிக் வீ டுகள்!
ச.நாகராஜன்
பாண்டவர்களுக்காக மயன் நிர்மாணித்த அரண்மனை ஒரு மாயாஜால அரண்மனை
என்று மஹாபாரதம் வாயிலாக அறிகிறோம். காண்டவ வனத்தை எரித்த போது மயன் பாண்டவர்களுக்குச்
சேவை செய்ய முன் வர கிருஷ்ணரின் வழிகாட்டுதலில் அற்புதமான ஒரு அரண்மனையை மயன் அமைத்தான்.
நீர் இருக்கிறது என்று மெதுவாக நடந்தால் அங்கு நீர் இருக்காது. வெறும் தரை என்று நினைத்து
நடந்தால் அது ஒரு குளமாக இருக்கும். தொப்பலாக நனைய வேண்டியது தான்.
இந்த மஹாபாரத மாஜிக் வீ டு இப்போது சாமான்யருக்கும் சாத்தியமாகி
வருகிறது. ஆம்,அறிவியல் செய்யும் அற்புதம் இது.
வீடுகளில் தரைகளில்
பதிக்கும் செராமிக் டைல்ஸ் பற்றி அனைவரும் அறிவோம். பீங்கானால் செய்யப்படும் இந்தத்
தரை பதிகல் தரையை வழுவழுப்பாக வைத்திருக்கும். நீர் விட்டுக் கழுவி தரையைச் சுத்தமாக்குவதை
இது சுலபமாக ஆக்கும். பார்வைக்கோ அழகு; பார்ப்பவர்க்கோ வியப்பு.
இந்த தரை பதிகல்களில் இப்போது ஒரு மாஜிக் நுழைந்திருக்கிறது. அது தான் 3 D தரை பதிகல்கள்.
நீங்கள் நினைத்தபடி
வடிவமைக்கக் கூடிய இந்த பதிகல்களில் உங்களின் ஆர்வத்திற்குத் தக வடிவமைப்பு அமையும்.
விளையாட்டில் ஆர்வம் என்றால் அதற்கென ஒரு வடிவமைப்பு. Landscape
எனப்படும் இயற்கை நிலக்காட்சியில் தான் உங்கள் ஆர்வம் என்றால் அதற்குத் தக ஒரு
டிசைன்! ஆக மனதிற்குத் தக அமையும் பதிகல்கள் வீட்டிற்குள் நுழைவோரை அயர வைக்கும்.
இந்தப் பதிகல்கள்
கம்ப்யூட்டர் மூலமாக வடிவமைக்கப்படுகின்றன. கம்ப்யூட்டர் கிராபிக்ஸ் சித்திரத்தை சீரான
இணைப்புத் தொகுதியாக மாற்றி அதைக் குறிப்பிட்ட அளவிற்குள் ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் அமைத்து
இவை உருவாக்கப்படுகின்றன.
இதில் தான் முப்பரிமாண விந்தைகள் தோற்றுவிக்கப்படுகின்றன. அதாவது
நீளம் மற்றும் அகலம் என்ற இரு பரிமாணங்களுடன் ஆழம் என்பதையும் சேர்த்துப் பார்த்தால்
வாழ்க்கையில் நாம் காணும் உயிர்ச் சித்திரங்கள் போலவே வீட்டின் தரையிலும் சுவரிலும்
தோற்றங்கள் அமைகின்றன.
சமையலறை, ஒதுங்குமிடம்,
வரவேற்பறை, படுக்கை அறை என வீடு முழுவதும் மனதிற்கு ஏற்ற ரம்யமான அழகான காட்சிகளை வாழ்நாள்
முழுவதும் பார்க்கும் போது மன அழுத்தம், மன இறுக்கம் ஆகியவை தோன்றவே தோன்றாது.
காட்சிகள் நம்முடன்
பேசும். கற்களின் ஸ்டைல் நம்மை உயர்த்தும்.
இந்த வடிவமைப்பு
நெகிழ்வானதும் கூட; அதாவது இஷ்டத்திற்குத் தக மாற்றிக் கொள்ளக் கூடியவை. இவை பலவகையிலும்
கிடைக்கக் கூடியவை.
எந்த ஒரு நிலைக்கும்
தக மாற்றி அமைத்துக் கொள்ளக் கூடியவை. துல்லியமானவையும் கூட.
ஆக இவ்வளவு சிறப்பு அம்சங்களைக் கொண்ட இந்த டைல்ஸ் இன்று எல்லோருடைய வீட்டிலும் அரசோச்ச ஆரம்பித்து விட்டதில் வியப்பே இல்லை.
இதன் விலையும் கூட
நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்கு உகந்த விலையாக அமைகிறது. சதுர அடிக்கு சுமார் 250 ரூபாயில்
அற்புதமான காட்சி அமைப்புகள் கிடைக்கின்றன.
நீடித்து உழைக்கும் இவற்றிற்கு இந்த விலை சரிதான் என்பதை காலம்
உணர்த்தும்.
ஆங்கிலத்தில் மேலே
கூறிய அனைத்தையும் சுருக்கமாகச் சொல்லி விட முடியும் : Open, Optimized for streaming and
rendering, Designed for 3D, Interactive, Styleable, Adaptable, Flexible,
Heterogeneous, Precise, Temporal
இவற்றின் இன்னொரு சிறப்பு நமக்குக் கிடைக்கக்
கூடிய வண்ணங்கள் தாம். எப்படிப்பட்ட வண்ணக் கலவையையும் இதில் உருவாக்கிக் காட்ட
முடியும்.
கணினியில்
என்னென்ன வித்தைகள் முடியுமோ அத்தனை வித்தைகளும் 3 D பதிகல்களில்
அடக்கம்.
பதிகல்களின் வரலாறு எகிப்திய நாகரிகத்தில்
ஆரம்பிக்கிறது. அழகானவை, வழுவழுப்பானவை என்பதோடு ராக்கெட்டுகளிலும் கூட இந்தப்
பதிகல்களே உபயோகப்படுத்தப் படுகின்றன. இவை நீடித்து உழைக்கும் அளவு வலுவானவையும்
கூட.
ஆகவே தான் காலம் காலமாக இருந்து வந்த
சிமெண்ட் தரைக்குப் பதிலாக இவை புழக்கத்திற்கு வந்தன.
தொழில்நுட்பத்தின் அடுத்த கட்டமாக காலத்தின் தேவைக்கேற்ப இப்போது 3D தொழில்நுட்பம் நடைமுறைக்கு வர இந்த பதிகல்கள் ஒவ்வொரு வீட்டையும் மாஜிக் வீடாக மாற்றி வருகின்றன.
இதைப்
பற்றிப் படிப்பதை விட இவற்றின் படங்களைப் பார்க்கலாம். அல்லது நேரில் ஒரு
வீட்டிற்குச் சென்று பார்க்கலாம் – அப்போது தான் இதன் அருமை தெரியும்.
நான் முதன் முதலாக கடிதம் எழுதியது Indian Express பத்திரிகைக்குத்
தான்.
அது அந்தக் காலம். Mother India பத்திரிகையை நடத்திய
பாபுராவ் படேல் கேள்வி- பதில் பகுதியின் மன்னன். அவரைப் போல இன்னும் ஒருவரை பதில் சொல்வதில்
நான் இதுவரை காணவில்லை. அவர் கிறிஸ்தவ பாதிரிகள் மதமாற்றத்தில் செய்த அட்டூழியங்களையும்
மறுக்க முடியாத ஆதாரங்களுடன் வெளியிட்டவர்.
அவரது புள்ளிவிவரங்களின் அடிப்படையில் அப்போது நடந்த கிறிஸ்தவ
பாதிரிகளின் கொடூரமான மதமாற்றத்தைக் கண்டித்து இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் பத்திரிகைக்கு நான்
ஒரு கடிதம் எழுத, அது அப்படியே வந்தது.
ஒரே மகிழ்ச்சி. எழுதத் தொடங்கினேன்.
அப்போதிருந்து நல்ல கடிதங்களை கலெக்ட் செய்து என் ‘கலெக் ஷனில்
சேர்த்து வைத்திருப்பேன். இதில் பிரபலங்களின் கடிதமும் அடக்கம்.
சமீபத்தில் டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா பத்திரிகைக்குப் பதில் ஹிந்து
பத்திரிகையை என் வீட்டில் போட அதை எடுத்துப் பார்த்தேன். அதில் அன்றாட பிரச்சினையைத்
தீர்க்கும் ஆசிரியருக்குக் கடிதங்கள் பகுதி ஒன்று இருந்தது.
எனக்கு – அல்லது – எங்கள் பகுதியினருக்கு ஒரு பிரச்சினை.
எங்கள் வீட்டின் வாசலில் பஸ் ஸ்டாப். தாறுமாறாக கர்நாடகப் போக்குவரத்து
பஸ் டிரைவர்கள் பஸ்களை (ஒரு நிமிடத்திற்கு ஐந்து முதல் பத்து பஸ்கள், அத்துடன் எண்ணில்
அடங்கா மினி கேப்கள்) நிறுத்துவதால் சிறுவர் சிறுமியர், பெண்கள் உள்ளிட்டோர் பாதுகாப்பாக
நடக்கவே முடியவில்லை.
இதைச் சுட்டிக் காட்டி ஒரு கடிதத்தை ஹிந்து பத்திரிகைக்கு அனுப்பினேன்.
இரு நாட்கள் கழித்து எனக்கு ஒரு போன். ஹிந்து அலுவலத்தினர் பேசினர்.
பிரச்சினையை விளக்கினேன்.
“உங்கள் போட்டோ ஒன்றை அனுப்புங்கள்’ என்றார்கள்.
“வேண்டாம், கடிதம் மட்டுமே போதும் “ என்றேன்.
விளம்பரமே பிடிக்காதவர் என்று நினைத்து விடாதீர்கள்.
கடிதத்தைப் போட்டோவுடன் பார்த்தால்… என்னை நடக்க அனுமதிக்க
வேண்டுமே! கை கால் போயிற்று என்றால் யார் தருவார்கள்.
அடுத்து நடந்ததைச் சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள்.
பெரிய பெரிய சிமெண்ட் ஸ்லாப்கள் வந்து திடீரென்று இறங்கின.
பஸ் போவதற்கு ஒரு தனிப்பாதை ஓரமாக அமைக்கப்பட்டது.
காவலர்களும் போக்குவரத்துப் பிரிவினரும் அங்கு நின்று கடுமையாக
சில விதிகளை அமுல் படுத்தினர்.
அட, ஒரு கடிதம் இவ்வளவையும் செய்யுமா? செய்தது.
*
திரு ஏ.என். சிவராமன் பெயரைத் தாங்கி வந்த தினமணி கதிர் இதழில்
ஜெயகாந்தன் அவர்கள் எழுதிய கதையைக் கண்டித்து அனுப்பப்பட்ட கடிதம் பற்றியும், பிரபல
நாவல் ஆசிரியர் இர்விங் வாலஸுக்கு நமது எமர்ஜென்ஸியை ஒட்டி அனுப்பப்பட்ட கடிதத்தையும்
பற்றி முன்பே ஒரு கட்டுரையில் எழுதி விட்டதால் அதை இங்கே மீண்டும் எழுதவில்லை.
*
அப்படி என்ன சார், கடித இலக்கியத்தில் ‘interesting’ சமாசாரம் இருக்கு?
என்று கேட்பவர்களுக்காக ஒரு சாம்பிள் போல இரு கடிதங்களைக் கீழே தருகிறேன். (எனது collection-லிருந்து)
முதலில் கல்கியில் வந்த ஒரு கடிதம்
மனைவி : வழவழவென்று இருக்காமல்
‘வட்டத்தை’ப் போய்ப் பாருங்களேன்
மலைத்து நின்றே
மயங்காமல்
‘மாவட்டத்தைத்’ தான் கேளுங்களேன்
என் பிள்ளைக்கு
வேலை கொடுங்கன்னு
எம்.எல்.ஏவைத்
தான் கேளுங்களேன்
மளமளவென்று
காரியம் முடிய
மந்திரியிடம்
தான் சொல்லுங்களேன்
கணவன் : சளசளவென்று துளைக்காதே
சனவரியோ
டதெல்லாம் போச்சு
வளரும் தமிழ்நாட்டில்
நேர்மை
வளரும்
காலமும் வந்தாச்சு
நீடாமங்கலம் ச.சேதுராமன்
2-2—76
இந்தக் கடிதத்திற்குப் பின்னணியை விக்கிபீடியாவில் இப்படி
காணலாம் : –
On 31 January 1976, Karunanidhi’s government
was dismissed by the central government of Prime Minister Indira
Gandhi citing non co-operation for MISA and President’s rule was imposed on the state.
**
10-11-1990 Indian Express இதழில் வெளியான கடிதம் இது:
Autobiography
of an F.C. Indian
Sir,
It
was nearly eighteen years ago, when I was in the second year of my B.A. We were
eight – five brothers, one sister and my parents. We could afford food only
once a day. To reach my college at Tiruchirapally Junction (TPJ), Tamilnadu, I
had to travel by train from Mekkudi (Allur) where we lived. The train was at 8.40
a.m. At 8 a.m. the seven of us (excluding my mother) would sit around the rice
pot and my mother would measure out one cupful of rice for each. It did not
fill even a corner of my stomach. I used fill my stomach with water. My younger
brother Shiv Shankar, who was then seven, was so anemic that he could not even
eat his food. But he also used to sit
with us for his quota. The moment the rice was served, he would reject it. We,
the remaining brothers, would then pounce upon his plate like a pack of hungry
dogs and grab his share. I being the eldest at 18, used to grab it all for
myself all the time. (I am so ashamed now of what I did then that I wish I had
died). With tears in her eyes, my mother used to be a silent spectator. If my
father intervened at times, I used to hurl harsh words at him, forgetting for a
moment that he was my father.
On
reaching TPJ at 9.40 a.m., my stomach would return to square one to empty. And
the gnawing urge to fill it somehow used to be uppermost in my mind while
walking from TPJ to my college 20 minutes away. The next “meal” was 24 hours
away. Under the guise of playing pranks with my friends and classmates, I used
to finish off their lunch boxes. Of course such pranks could not be played too
often, as there was the risk of my “Brahmin pride” being hurt.
This
forward caste and backward caste business is all hogwash. There are only
forward classes and backward classes. Forward, those who are well-to-do, and
backward, the opposite.
One
day, when I was so hungry that I could not bear it any more, I literally begged
for food from a Brahmin’s house in Srirangam, Tiruchirapalli. Although the
person knew that I was a Brahmin, he gave me food on plantain leaf and asked me
to eat it outside the house but within the compound. (The food was so delicious
that even now my mouth waters to think of it.) If I had been of the same class
as the Brahmin’s, I would not have begged for food and I would have been a
guest at his dining table.
I
had the “good fortune” of working with a two-term Parliamentarian, belonging to
the academic elite. He used to wax eloquent about the uplift of the
downtrodden, secularism, classless society and all that. Once when I claimed
auto-rickshaw fare on performing one of his so-called official errands, he
said: “Since when you moved into the upper middle class?” His tone and look
were so contemptuous that they are still etched in my mind.
Yes,
as per the present definition of the term ‘Brahmin’, I might be a Brahmin by birth
and according to the assumptions and presumptions of the V.P. Singhs and Yadavs
and Paswans, I might belong to the so called forward caste. But I was not taken
into a forward class person’s house to dine, and I was ridiculed for claiming
auto-rickshaw fare by yet another forward class person.
I
used to literally beg, borrow and steal-food from my friends. Many of them were
non-Brahmins. Thanks to them, I was at least able to pass my B.A. albeit in the
Third Class. Now, as per the standards prescribed by that two-term
Parliamentarian, I may have moved into the middle class, if not the upper
middle class. I earn around four thousand five hundred rupees a month and have
a house of my own in Delhi.
There
were other Brahmin boys poorer than myself – who could not even complete their
schooling. They became table cleaner/waiters in hotels, gate-keepers in cinema
houses – some of them even pick-pockets and petty thieves.
There
are only two communities in our country. The haves and the have-nots, the rich
and the poor; the exploiter and the exploited; the ruler and the ruled. The
likes of Paswan and V.P.Singh and Yadav belong to the former category. The can
afford to glibly talk about handing out social justice and all that, because
they have nothing to lose. The interests of their near and dear ones are taken
care of. Their children get educated in elitist ‘public’ schools and they can
go out of this ‘wretched’ country to haven like Switzerland. And they have
everything to gain solid vote banks, and its natural corollary, power.
Ultimately it is we who are left clutching each other by the throat. We are
mere pawns in their political game. This many killed or that many maimed are
but marks of the power that they wield.
Poverty
knows no class, creed, language or religion. Just because someone is born in a
so-called forward caste, it does not automatically immunize him/her from the
vagaries of life. Preferential treatment based purely on economic grounds is
the only way out, if the Government is genuinely interested in raising the
standard of living of its citizens.
New
Delhi
S.Raju Aiyer
***
எப்படி இருக்கிறது என் கலெக் ஷன்? இது போதுமா, இன்னும் கொஞ்சம்
வேணுமா?
Tamil and Vedas 