கிருஷ்ணார்ஜுனர்: பரமஹம்ஸ விவேகானந்தர் அவதார ரகசியம்!

Post No 930 Dated 25th March 2014
This article was written by my brother S Nagarajan for Njana Alayam Magazine

ஆன்மீக மாத இதழான ஞான ஆலயம் ஆகஸ்ட் 2013 இதழில் வெளியான கட்டுரை:

ச.நாகராஜன்

எவ்வளவு நாள் உனக்காகக் காத்திருந்தேன்!

1881ஆம் வருடம் நவம்பர் மாதம். முதன் முதலாக ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸரை விவேகானந்தர் தக்ஷிணேஸ்வரத்தில் சந்தித்தார்.கங்கையைப் பார்த்திருந்த மேற்குப் பக்க வாயில் வழியே விவேகானந்தர் நுழைந்தார்.ஒரு பாடலைப் பாடினார். அவ்வளவு தான், பாடல் முடிந்த பிறகு நரேந்திரனின் கையைப் பிடித்து வட புறம் இருந்த வாரந்தாவிற்குச் சென்ற பரமஹம்ஸர் அறைக் கதவை மூடினார், அவர்களை யாரும் பார்க்க முடியாதபடி! “இவ்வளவு தாமதமாக நீ வந்தது சரியா? உனக்காக எவ்வளவு நாள் காத்திருந்தேன்! உலகியல் சம்பந்தமான வெற்றுப் பேச்சைக் கேட்டுக் கேட்டு என் காது புளித்துப் போய் விட்டது! “ என்று ஆரம்பித்தவர் அழ ஆரம்பித்தார். பின்னர் அவர் சொன்ன பேருண்மை தான் உலகை அதிசயிக்க வைத்த ஒன்று!

“ எனது கடவுளே! எனக்குத் தெரியும். நீங்கள் தான் புராதன ரிஷியான நாராயணரின் அம்சமான நர ரிஷி என்று! இந்த உலகில் மனித குலம் படும் துன்பங்களைத் துடைக்க நீங்கள் அவதாரம் செய்துள்ளீர்கள்” என்றார் பரமஹம்ஸர்.

“இவருக்குப் பைத்தியம் பிடித்திருக்கிறது” என்று அப்போது நான் நினைத்தேன் என்று பின்னால் அந்தச் சந்திப்பைப் பற்றிக் கூறினார் அப்போது நரேந்திரனாக இருந்த விவேகானந்தர்! ஆனால் தான் தான் நாராயணர் என்பதை பரமஹம்ஸர் வெளிப்படுத்தவில்லை. ஆனால் பின்னர் விவேகானந்தர் இதை உணர்ந்து கொண்டார்.

முதலில் நாராயணர், நர ரிஷியிடம் பூலோகம் போக வேண்டும்; அனைவரின் துயரையும் துடைக்க வேண்டும் என்று கூறிய போது நர ரிஷி பிகு செய்து கொண்டாராம்! போயும் போயும் எதற்காக அங்கே போக வேண்டும் என்று! ஆனால் பூவுலகில் அவதரித்த பின்னர் திரும்பிப் போக வேண்டிய வேளை வந்த போது விவேகானந்தர் பூமியில் அனைவர் படும் துன்பத்தையும் பார்த்து திரும்ப மறுத்து விட்டாராம். இவர்கள் அனைவரும் மோக்ஷம் அடைந்த பின்னரே நான் அங்கு வருவேன் என்றார் அவர்! “பூவுலகில் அனைவரும் முக்தி பெறும் வரை எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் பூமிக்கு வர நான் தயார்” என்று வெளிப்படையாகவே ஒருமுறை அவர் குறிப்பிட்டார்.
நர நாராயண ரிஷிகளுக்கு மனிதர்களை முக்தி பெற வழிகாட்டுவதில் அவ்வளவு அபார பிரியம்!

அர்ஜுனா! நீ நரன்; நான் நாராயணன்!

மஹாபாரதத்தில் அடிக்கடி வலியுறுத்தப்படும் கருத்து அர்ஜுனன் நர ரிஷி என்பதும் கிருஷ்ண பரமாத்மா நாராயண ரிஷி என்பதும் தான்! வன பர்வத்தில் 12ஆம் அத்தியாயத்தில் (அர்ஜுனாபிகமன உப பர்வத்தில்) அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரின் உண்மை சொரூபத்தை விளக்கி அவரைப் புகழ்ந்து துதி செய்த போது கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனை நோக்கிச் சொல்லும் வாக்கியம் ஒரு பேருண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

:அர்ஜுனா! நீ என்னைச் சேர்ந்தவன். நான் உன்னையே சேர்ந்தவன். நீ நரனாக இருக்கின்றாய்! நான் ஹரியான நாராயணனாக இருக்கின்றேன். நர நாராயணர்களென்ற ரிஷிகளாகி ஒரு சமயத்தில் இவ்வுலகை அடைந்தோம்” என்று கிருஷ்ணர் தாங்கள் யார் என்பதை விரிவாக விளக்குகிறார்.

பரமஹம்ஸர் விளக்கமும் கிருஷ்ணரின் விளக்கமும் நர நாராயணர்கள் எப்படி துயருற்றிருக்கும் மக்களின் அவலத்தைப் போக்கி முக்தி மார்க்கத்தை அளிக்க எப்போதும் தயாராக இருக்கிறார்கள் என்பதை உணர வைக்கிறது.

நர நாராயண ரிஷிகள் யார்?

இந்த நர நாராயண ரிஷிகளின் பிறப்பையும் பிரபாவங்களையும் தேவி பாகவதம் நான்காம் ஸ்கந்தத்தில் விரிவாகக் காணலாம். அதில் எட்டு ஒன்பதாவது அத்தியாயங்கள் கூறும் சுவையான நிகழ்வுகள் நம்மை ஆச்சரியப்படுத்தி பரவசத்தில் ஆழ்த்தும்.

ஒரு முறை பிருகு முனிவரின் புதல்வரான சியவன மஹரிஷி நர்மதை நதியில் குளித்துக் கொண்டிருந்த போது விஷ நாகம் ஒன்று அவரைப் பிடித்து இழுத்தவாறே நதியின் ஆழத்திற்குச் செல்ல ஆரம்பித்தது. பயமோ நடுக்கமோ இன்றி சியவனர் விஷ்ணுவைத் துதிக்க ஆரம்பித்தார். விஷ்ணு உடனே அவரைக் காப்பாற்றினார். நாகம் தன் பிடியை விடவே சியவனர் பாதாள லோகம் அடைந்தார். அங்கே அவரைக் கண்ட அசுர ராஜனான பிரகலாதன் விஷ்ணு பக்தரான அவரின் வருகை குறித்து மிகவும் மனமகிழ்ந்து அவரை உபசரித்து வணங்கினான். அவரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது உலகில் உள்ள தீர்த்தங்களில் சிறந்த தீர்த்தங்கள் எவை என்று கேட்டான். சியவனர் நைமிசாரண்யம், புஷ்கரம், சக்ரதீர்த்தம் ஆகிய மூன்று தீர்த்தங்களைக் குறிப்பிட்டார்.(நைமிசாரண்ய மஹிமை பற்றி ஞான ஆலயம் டிசம்பர் 2012 இதழில் படித்ததை நினைவு கூறலாம்.)

இதை மனதில் வாங்கிக் கொண்ட பிரகலாதன் நேராக நைமிசாரண்யம் சென்றான். அங்கே சரஸ்வதி நதிக் கரையில் இரு ரிஷிகள் தவம் செய்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான். ஆனால் அவர்கள் அருகில் வில்லும் அம்புகளும் இருந்தன. இதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்ட அவன் உண்மையான ரிஷிகளுக்கு அருகில் வில்லும் அம்பும் இருக்குமா என்று சந்தேகப்பட்டான். அவர்கள் போலி ரிஷிகள் என்று அவன் தீர்மானித்தான்.

தவம் புரிவோருக்கு தபசு தான் வேண்டுமே தவிர தனுசு எதற்காக என்று பிரகலாதன் அவர்களிடம் வினவ,” எங்கள் தபசில் உனக்கு எதற்காக இந்த வீணான விசாரம்? உலக சுகத்தை அனுபவிக்கும் ஒரு சாதாரண பிராணி நீ! பிரம்ம ரிஷிகளுடன் தர்ம அதர்ம விசாரம் செய்யலாகுமா? : என்று பதில் வந்தது.

உடனே பிரகலாதன்,” உங்களுக்கு யுத்தத்தில் சக்தி இருக்கிறது என்கிறீர்கள் அல்லவா? வாருங்கள், யுத்தம் புரிவோம் என்று அறை கூவவே தங்களது சார்ங்கம் ஆர்ஜவகம் என்னும் வெண்ணிற தனுசுகளை எடுத்து நர நாராயணர் யுத்தத்தை ஆரம்பித்தனர். பிரகலாதன் வில்லில் இருந்து வானத்தில் வந்த பாணங்கள் அங்கேயே அறுபட்டன, தேவர்களும் அசுரர்களும் கோரமான இந்த யுத்தத்தைப் பார்க்கக் கூடினர்.பற்பல ஆண்டுகள் சென்ற பின் ஒரு நாள் பிரகலாதனின் வில் அறுபட்டு விழுந்தது. அவன் வேறு வில்களை எடுத்தான் அவையும் துண்டு துண்டாகின. நூறு வருடங்கள் தேவர்களோடு யுத்தம் செய்தவன் பிரகலாதன். இப்போது ஆச்சரியப்பட்டு மலைத்து நின்றான்.

அவன் முன்னர் விஷ்ணு தோன்ற அவரைத் துதித்த பிரகலாதன்,” இவர்கள் யார்? ஏன் என்னால் அவர்களை வெல்ல முடியவில்லை? “ என்று ஆச்சரியப்பட்டு வினவினான்.
“இவர்களே மஹா தபஸ்விகளாகவும் சித்தர்களாகவும் விளங்கும் நர நாராயணர் என்று அறிவாய்! இவர்கள் என்னுடைய அம்சங்கள். ஆகவே அவர்களை எப்படி உன்னால் ஜெயிக்க முடியும்! யுத்தத்தை நிறுத்து. பாதாளம் சென்று என் மீதுள்ள பக்தியைத் தொடர்வாய்” என்று விஷ்ணு அருளவே பிரகலாதன் விஷ்ணு தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டதால் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்து பாதாளம் மீண்டான். நர நாராயணர் தங்கள் தவத்தை மீண்டும் ஆரம்பித்தனர்.

இப்படிப்பட்ட பிரம்மாண்டமான ரிஷிகளே மஹாபாரத காலத்தில் அர்ஜுனனாகவும் கிருஷ்ணனாகவும் வந்து மனித குலத்திற்கு கீதையை அருளினர். இந்த நவீன அறிவியல் யுகத்தில் விவேகானந்தராகவும் பரமஹம்ஸராகவும் வந்து மனித குலத்திற்குத் தேவையான செய்தியை அருளியுள்ளனர்.

விவேகானந்தரே ஒரு முறை அருளியுள்ளார் இப்படி: “வேறு யாரும் சொல்வதற்கு எதையும் நான் விட்டு வைக்கவில்லை” என்று! மனித குலத்திற்குச் சொல்ல வேண்டியதெல்லாம் சொல்லியாகி விட்டது,
இப்போதைக்கு இது போதும் என்று முடிவு செய்து தங்கள் இருப்பிடம் சென்று விட்டனர் நர நாராயணர்! அவர்களின் மஹிமையை உணர்ந்து, கிருஷ்ணார்ஜுனர்கள் மற்றும் பரமஹம்ஸ விவேகானந்தரின் உபதேசத்தை ஏற்று அவற்றைக் கடைப்பிடித்து உய்வது நமது கலியுக அதிர்ஷ்டம் தான் அல்லவா!

சின்ன உண்மை!
ஸ்ரீமத் பாகவதம் (பதினொன்றாம் ஸ்கந்தம், அத்தியாயம் 4) நர
நாராயண ரிஷிகள் இன்றும் பத்ரிகாஸ்ரமத்தில் தவம் புரிவதையும் (பனிரெண்டாம் ஸ்கந்தம் அத்தியாயம் 39) மார்கண்டேய மஹரிஷி நர நாராயணரின் மஹிமை பற்றி ஸ்தோத்ரம் செய்வதையும் விரிவாக விளக்குகிறது..

*****************
Contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on March 25, 2014 • Permalink

Posted in Ramayana & Mahabajarata, Religion

Tagged நர நாராயணர், ராமகிருஷ்ணர், விவேகானந்தர்

Posted by Tamil and Vedas on March 25, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/03/25/%e0%ae%95%e0%ae%bf%e0%ae%b0%e0%af%81%e0%ae%b7%e0%af%8d%e0%ae%a3%e0%ae%be%e0%ae%b0%e0%af%8d%e0%ae%9c%e0%af%81%e0%ae%a9%e0%ae%b0%e0%af%8d-%e0%ae%aa%e0%ae%b0%e0%ae%ae%e0%ae%b9%e0%ae%ae%e0%af%8d%e0%ae%b8/

Do you want Ladder or Boat to reach God?

By London Swaminathan
Post No. 929 Date: 24th March 2014

Sanskrit language has got thousands of golden sayings, proverbs and maxims. Nyaya Sastra means logic. There are plenty of Nyayas as part of this bulk section of the literature. Nyaya means reasoning or inferring a principle from the given example. Two of those Nyayas – Markata Nyaya and Marjara Nyaya — are very popular among the devotees. Devotees are broadly classified into Monkey (Markata) group and Cat (Marjara) group. But the famous Tamil Saivite saint of the seventh century Appar alias Tirunavukkarasu has found out some new similes to convey the same message. Let us look at it after understanding Markata and Marjara Nyaya.

Markata and Marjaraka Nyaya

A monkey (markata in Sanskrit) jumps from tree to tree. But it never helps its baby to come with it during its journey. Only the little one has to take care of itself by holding on to its mummy. We can see little monkeys clutching the belly of mother monkey. But its grip is proverbial. It never loses its grip. Mummy also knows it will never fall down. Some devotees are like this monkey. They hold on to God with their efforts. This is called Markata Nyaya.

If you watch cats (marjara) it is quite different from monkeys. Here only the mummy cares about the kittens. Kittens never bother about mum when it moves from one place to another. The cat carries its baby kitten in its mouth without hurting it. (When the same cat catches a rat or mouse it is a different grip!) Some devotees are like this. They leave everything to God. When they make absolute surrender, God takes care of the devotees like the mother cats. This called Marjara Nyaya.

Tamil Innovation

Appar was a great scholar. His 4900 hymns are full of similes, metaphors and proverbs. He used ladder and boat for the Markata and Marjara Nyyas. He was very innovative
What does a ladder do? It helps anyone to climb up. But the climber has to hold on to it. The ladder physically does nothing. We can compare this to Markata Nyaya. Like the little ones clutching mummy’s tummy, devotees hold on to it.

What does a boat do? As soon as you board it the boat man sails it. After boarding it, you need not do anything. You leave all the responsibility to the boat man. So if we leave all the worries to God and surrenders to him, he will take care of us and take us to the destination i.e. Moksha. We can compare this to Marjara Nyaya.

I have already given another example where he changed the frog in to turtle in the ‘’Frog in the Well’’ story. So it is the ‘’Turtle in the Well’’ in Appar’s hymns.

Appar’s innovative ladder and boat Nyayas are in the Saivite anthology Thevaram:

On His matted hair He fosters a goodly crescent
He is the ladder leading His devotees mad after Him
To moksha; unto me caught up in a male storm
Of the sea of misery. He is the ark that transports me
To the other shore; He, the wearer of swaying white kuzai
Is the pure lustre unto me. His serviteur; He is
The touchstone of the radiant golden coin; He is the Hara
That abides at cool Avaduthurai; I, the lowly cur,
Reached His feet and stand redeemed. (Thevaram 6-461)
Translation was done by Dr T N Ramachandran.

Contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on March 24, 2014 • Permalink

Posted in Tamil Literature

Tagged Appar's boat and ladder, Marjara Nyaya, Markata Nyaya

Posted by Tamil and Vedas on March 24, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/03/24/do-you-want-ladder-or-boat-to-reach-god/

ஏணியா, தோணியா? எது வேண்டும்?

கட்டுரையாளர்; லண்டன் சுவாமிநாதன்
கட்டுரை எண்:928 தேதி 24 மார்ச் 2014.

சம்ஸ்கிருதத்தில் நியாயங்கள் என்று ஒரு பிரிவு உண்டு. தர்க்க சாஸ்திரத்தில் இடு பயன்படுத்தப்படும். அதாவது ஒன்றைக் கொண்டு ஒன்றை அனுமானிப்பது — இதற்குக் காரணம் இது என்று காட்டி புரிய வைப்பது. எடுத்துக் காட்டாக தமிழில் “ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம்”– என்ற பழமொழி அல்லது முது மொழி இருக்கிறது. இதை ‘ஸ்தாலி புலாக நியாயம்’ என்று வடமொழியில் கூறுவர். இது போல மற்கட (குரங்கு) நியாயம், மார்ஜர (பூனை) நியாயம் என்று ஒரு நியாயம் இருக்கிறது. அது என்ன?

மற்கட நியாயம், மார்ஜர நியாயம்

இதை பல தருணங்களில் பல விஷயங்களை விளக்கப் பயன்படுத்தலாம். இருந்த போதிலும் பக்தர்களின் வகைகள் எத்தனை என்று விளக்க இதைப் பெரும்பாலும் பயன்படுத்துவர்.

பக்தி இலக்கியத்தைப் படைத்தவர்கள் பொதுவாக பக்தர்களை இரண்டு வகையாகப் பிரித்து இருக்கின்றனர். குரங்கு போன்ற பக்தர்கள், பூனை போன்ற பக்தர்கள் என்று.

குரங்குகள் என்ன செய்யும்? மரத்தை விட்டு மரத்துக்கு தாவிக் கொண்டே இருக்கும். அதனுடைய குட்டியும் கூடவே செல்ல வேண்டும்.. இதற்கு என்ன வழி? குரங்குக் குட்டி தனது தாயை இறுகக் கட்டிப் பிடித்துக் கொள்ளும். எத்தனை உயரத்தில் இருந்து குரங்குகள் கீழே குதித்தாலும், மேலே தாவினாலும் மிக மிக அபூர்வமாகவே குட்டி கீழே விழும். ஆக பக்தர்களில் குரங்கு போன்ற பக்தர்கள் தாமாகவே சென்று இறைவனைப் பிடித்துக் கொள்வார்கள். தமிழில் ‘குரங்குப் பிடி’ என்ற சொற்றொடரே இருக்கிறது.
மாணிக்கவாசகர் போன்ற அடியார்கள், “சிக்கெனப் பிடித்தேன் எங்கெழுந்தருளுவது இனியே” என்று பாடுவர்.

பூனைகள் என்ன செய்யும். குட்டி போட்ட பின்னர், தாய்ப் பூனை இடம் விட்டு இடம் போனால் குட்டியை தானே வாயில் கவ்விக் கொண்டு போகும். குட்டிகளோ வெறும் ஜடம் போல சும்மா இருக்கும். அதாவது எல்லாப் பொறுப்புகளையும் அம்மாவிடம் விட்டுவிட்டு அம்மாவே பார்த்துக்கொள்ளட்டும் என்று குட்டிப் பூனை பேசாமல் இருந்துவிடும். இது மற்றொரு வகை பக்தர்களுக்கு எடுத்துக்காட்டு.

சுருக்கமாக, நாமே சென்று கடவுளைச் சிக்கெனப் பிடித்தால் நாம் குரங்கு போன்ற பக்தர்கள். எதையுமே கேட்பதில்லை. கடவுள் விட்ட வழி என்று அவனைச் சரண் அடைந்து இருப்பவர்கள் பூனை போன்ற பக்தர்கள்.

இதே மற்கட, மார்ஜர நியாயத்தை அப்பர் பெருமான் தனக்கே உரிய பாணியில் வழங்குகிறார். அவர் பக்தர்களை 1.ஏணி வகை, 2.தோணி வகை என்று இரண்டாகப் பிரிக்கிறார்.

ஏணி என்ன செய்யும்? தாமாக மேலே ஏற முயன்றவர்களை மேலே ஏற்றிச் செல்லும். நாம் தான் ஜாக்கிரதையாகப் பிடித்துக் கொள்ளவேண்டும். இது மற்கட நியாயத்துக்கு சமம். எப்படிக் குரங்குக் குட்டிகள் தாயை இறுகப் பற்றியதோ அப்படி நாமும் ஏணியைப் பிடிக்கவேண்டும். இது ஏணி நியாயம்.

தோணி (படகு) வகைப் பக்தர்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள்? படகில் ஏறிவிட்டால், படகோட்டியே நம்மை அக்கரைக்குக் கொண்டு செல்லுவான். அதற்குப் பின்னர் நம் வேலை எதுவும் இல்லை. இது பூனை வகை பக்தர்களுக்குச் சமம். இறைவனைச் சரணடைந்துவிட்டு ஆண்டவனே நீயே என்னை அக்கரைக்கு கொண்டு செல் என்று அவன் கையில் பொறுப்பை ஒப்படைத்து விடும் பக்தர்கள் இந்த வகையில் வருவர். இது தோணி நியாயம்.

இதோ பாருங்கள், அப்பர் பெருமானின் ஆறாம் திருமுறை தேவாரப் பாடலை:–
பேணிய நல் பிறை தவழ் செஞ்சடையினானை
பித்தர் தம் அடியார்க்கு முத்தி காட்டும்
ஏணியை, இடர்க்கடலுள் சுழிக்கப்பட்டு இங்கு,
இளைகின்றேற்கு அக்கரைக்கே ஏற வாங்கும்
தோணியை, தொண்டனேன் தூய சோதிச்
சுலா வெண்குழையானை, சுடர் பொன்காசின்
ஆணியை, — ஆவடுதண்துறையுள் மேய
அரன் அடியே அடி நாயேன் அடைந்து உய்தேனே (6—461)

பொருள்: பிறை சூடிய பெருமான் (சிவன்), அவனுடைய பக்தர்களை முக்தி பெற அழைத்துச் செல்லும் ஏணி ஆவான். பிறவிக் கடல் என்னும் துன்பக் கடலில் சிக்கித் தவிக்கும் என்னை அக்கரைக்கு , அதாவது, முக்திக்கு அழைத்துச் செல்லும் தோணி போன்றவன் அவன். காதில் ஆடும் அழகான வெள்ளை நிறக் குழை அணிந்தவன். பொற்காசை உரைத்து பார்க்கும் கட்டளைக்கல் போன்றவன். குளிர்ந்த ஆவடுதுறையில் வசிக்கும் அவனைக் கடையனுக்கும் கடையேனாகிய நான் அடைந்து உய்வுபெற்று விட்டேன்.

அப்பர், மாணிக்கவாசகர் போன்ற அடியார்கள் தங்களைப் பல முறை நாயேன் என்று கூறிக்கொள்ளுவர். அவர்கள் அவ்வளவு தாழ்ந்தவர்கள் அல்ல. நாயைப் போன்ற இழிகுணம் உள்ளவர்களும் கடைத்தேற முடியும் என்பதைக் காட்டவே – நம்பிக்கை ஊட்டவே — இப்படி அடிக்கடி பாடுகின்றனர். ஆக சிவன் என்னும் கடவுள் சாதாரண ஏணியோ, தோணியோ அல்ல. சம்சாகர சாகரத்தைக் கடக்க உதவும் ஏணி/தோணி!!

சேக்கிழார் அடிப்பொடி டாக்டர் டி.என்.ராமசந்திரன் இதை அழகாக ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துள்ளார்:–

On His matted hair He fosters a goodly crescent
He is the ladder leading His devotees mad after Him
To moksha; unto me caught up in a male storm
Of the sea of misery. He is the ark that transports me
To the other shore; He, the wearer of swaying white kuzai
Is the pure lustre unto me. His serviteur; He is
The touchstone of the radiant golden coin; He is the Hara
That abides at cool Avaduthurai; I,the lowly cur,
Reached His feet and stand redeemed. (Thevaram 6-461)
Contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on March 24, 2014 • Permalink

Posted in Tamil, Tamil Literature

Tagged அப்பர் பாடல், ஏணியும் தோணியும், மற்கட நியாயம், மார்ஜர நியாயம்

Posted by Tamil and Vedas on March 24, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/03/24/%e0%ae%8f%e0%ae%a3%e0%ae%bf%e0%ae%af%e0%ae%be-%e0%ae%a4%e0%af%8b%e0%ae%a3%e0%ae%bf%e0%ae%af%e0%ae%be-%e0%ae%8e%e0%ae%a4%e0%af%81-%e0%ae%b5%e0%af%87%e0%ae%a3%e0%af%8d%e0%ae%9f%e0%af%81%e0%ae%ae/

1500 ஆண்டு பிராமண ஆட்சியின் வீழ்ச்சி!

கட்டுரையாளர்:- லண்டன் சுவாமிநாதன்
கட்டுரை எண் 927 தேதி 24 மார்ச் 2014

இந்திய வரலாற்றில் ஒரு முக்கிய சகாப்தம் பற்றி தெற்கே வசிக்கும் மக்களுக்கு அதிகம் தெரியாது. காரணம் என்ன வென்றால் இது நடந்தது பாகிஸ்தானிலும் ஆப்கனிஸ்தானிலும். இந்த இரண்டு நாடுகளும் இப்போது முஸ்லீம் நாடுகளாக ஆகிவிட்டன. முஸ்லீம் நாடுகள் அவர்களுடைய பழைய வரலாற்றைப் பாராட்ட முடியாது. அது மத விரோதச் செயல் ஆகிவிடும். இரண்டாவது காரணம் பிராமணர்கள் ஆட்சி செய்யக் கூடாது என்று சாஸ்திரங்கள் சொல்லுவதால் அவர்களும் பெருமை பாராட்ட முடியாது. சங்கத் தமிழ் நூல்களும் அதற்குப் பின்வந்த திருக்குறள் முதலிய அற நூட்களும் பிராமணர்களை ‘அறு தொழிலோர்’ என்றே அழைக்கின்றன. இந்த 6 தொழில்களில் ஆளும் தொழில் கிடையாது.

சாஸ்திரம் ஒருபுறம் இருக்க, பிராமணர்கள் ஆட்சி புரிந்த செய்தியை கிரேக்க நாட்டு வரலாற்று ஆசிரியர்களும், 2700 ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த உலகப் புகழ் பெற்ற, உலகின் முதல் இலக்கண வித்தகரான பாணினியும் எழுதி வைத்துள்ளனர். இது தவிர பாகிஸ்தானையும் ஆப்கனிஸ்தானத்தையும் ஆண்ட பிராமண அரசர்கள் பற்றி அராபிய யாத்ரீகர்கள் நிறைய எழுதி வைத்துள்ளனர். கி. மு. 700 க்கு முன் துவங்கிய பிராமணர் ஆட்சி, கி.பி.712ல் சிந்து மாகாணத்தில் அராபிய படைத்தளபதி முகமது பின் காசிம் நுழைந்தது வரை நீடித்தது. அதற்குப் பின் 1000 ஆண்டுகளுக்கு “அன்பிலா அந்நியர் ஆட்சி” (பாரதி பாடல் வரிகள்) இந்தியாவில் நடந்ததை நாம் அறிவோம். இலங்கையில் யாழ்ப்பாணப் பகுதியை 1200 முதல் 1600 வரை ஆரிய சக்ரவர்த்திகள் என்னும் பிராமணர்கள் ஆண்டனர். இவர்கள் ராமேஸ்வரத்தைச் சேர்ந்த தமிழ் பிராமணர்கள்.

ராமாயண காலத்தில் ராவணன் என்னும் பிராமணன் இலங்கையை ஆண்டான். ஆனால் அவன் 100 விழுக்காடு பிராமணன் இல்லை. தந்தை பிராமணன், தாய் ராக்ஷச வம்சம். தாய்க்கு யக்ஷர்களுடனும் தொடர்பு உண்டு. ஆக ராவணன் பாதிப் பிராமணன், பாதி ராக்ஷசன். ராமாயணத்தில் ஸ்ரீ இராம பிரானே, ஓரிடத்தில், ராவணனை, ஏ, மஹா பிராமணனே! என்று அழைப்பதாக வால்மீகி முனிவர் எழுதியுள்ளார். இப்படி அசுரக் கலப்புடன் பிறந்தவர்களை பிரம்ம-ராக்ஷச வம்சம் என்பர்.

Statue of Hindu King Raja Raja Choza

ராமனுக்குப் பிறகு கிருஷ்ணர் வந்தார். அவரது காலத்தில் துரோணர், கிருபர், அஸ்வத்தாமன் போன்ற வல்லமை வாய்ந்த பிராமண வீரர்கள் போரில் ஈடுபட்டதையும் ஆயுதப் பயிற்சி கொடுத்ததையும் அறிகிறோம். ஆயினும் அவர்கள் அரசு கட்டிலில் அமரவில்லை. போரில் முரசு கொட்டியதோடு நின்றுவிட்டனர்.

ஆயுதப் பயிற்சி பெற்றவுடன, கற்ற கல்விக்கு எவ்வளவு ‘பீஸ்’ (குரு தட்சிணை) என்று பாண்டவர்கள் கேட்டனர். துரோணர் சொன்னார்: “ எனக்கு பணம் எதுவும் வேண்டாம். என்னை சிறு வயதில் அவமானப் படுத்திய பஞ்சாப் (பாஞ்சால) மன்னன் துருபதனைக் கட்டி இழுத்துவா”. உலகப் புகழ்பெற்ற வில்வீரன் அர்ஜுனனுக்கு இது கொசுவைப் பிடித்து வா என்று சொல்வது போல. ‘சென்றான், வென்றான்’, துருபதனைத் தேர்ச் சக்கரத்தில் கட்டி இழுத்துவந்தான். அப்போது துரோணர் பஞ்சாப் பகுதியில் பாதியை எடுத்துக் கொண்டு மீதியை துருபதனிடமே கொடுத்து விரட்டிவிட்டார். ஆனால் அவர் எடுத்துக்கொண்ட ராஜ்யத்தை அவர் ஆண்டதாகத் தெரியவில்லை.

பரசுராமர் (கோடாலி ராமன்) என்ற பிராமணருக்கு க்ஷத்ரியர்கள் மீது கோபம். ஆகையால் 21 க்ஷத்ரிய மன்னர்களை வெட்டி வீழ்த்தினார். ஆனால் அவரும் ஆண்டதாக நமது இதிஹாச புராணங்கள் சொல்லவில்லை. வடமேற்கு இந்தியாவில் மட்டும் ஆட்சி செய்தது புரியாத புதிராக இருக்கிறது!

சாணக்கியர் (கௌடில்யர்) எழுதிய அர்த்தசாஸ்திரத்தில் பிராமணர் படைகளை விட மற்ற மூன்று வர்னத்தினர் கொண்ட படைகளைத்தான் அரசன் அமைக்கவேண்டும் என்பார். காரணம், எதிரிகள் தங்கள் காலில் விழுந்தால் உடனே பார்ப்பனர்கள் மன்னித்துவிடுவர்.. ஆகையால் அவர்கள் படைகளுக்கு லாயக்கு இல்லை (அர்த்த சாஸ்திரம் 9-2-21/24) என்பார்.

Statue of Hindu King Karikala

இது முற்றிலும் உண்மை. தமிழ்நாட்டில் பிராமண அக்ரஹாரங்களும், பிராமண கிராமங்களும்தான் முதலில் முஸ்லீம் மயமாகின. மற்ற ஜாதியினர் அவர்களை உள்ளே விடமாட்டார்கள்.. மார்க்கோபோலோ என்ற இதாலிய யாத்ரீகனும் பிராமண ஜாதியை மிகவும் சிலாகித்து எழுதியுள்ளார். எல்லோரும் சத்தியத்தின் உறைவிடமாகத் திகழ்ந்த பிராமணர்களை நடுவர்களாக வைத்துகொண்டு வியாபாரம் செய்தனர் என்று!! ( இது 800 வருஷத்துக்கு முந்திய பார்ப்பனர்களின் கதை!!! இப்போது யாரையும் நம்பி ஏமாந்து விடாதீர்கள்!!!)

இதற்குப் பின் வரலாற்று காலத்தில் இந்தியாவை ஆண்ட பிராமணர்கள் பற்றி நமக்கு ஏராளமான செய்திகள் கிடைக்கின்றன. சுங்க வம்சம், கண்வ வம்சம் சாதவாகனர்கள், கங்க வம்சம், வாகடர்கள் ஆகியோர் பிராமணர்கள். பல்லவர்கள், மற்றும் ‘தத்தா’ என்ற பெயர் உடைய பல அரசர்கள், பஞ்சாபின் மொஹியால்கள், வங்காள அரசர்கள் பலரும் பிராமணர்கள் தான். இவர்களை பிரம்ம கஷத்ரியர்கள் என்பர். அதாவது 50% பிராமணர், 50% க்ஷத்ரியர்!!

நமது காலத்தில் ஜவஹர்லால் நேரு குடும்பம் முதல் தேசாய், வாஜ்பாயீ, நரசிம்மராவ் வரை பல பிரதமர்களும் ஐந்து ஜனாதிபதிகளும் பிராமணர்கள்தான். ஆனால் நான் சொல்ல வந்த பிராமண ஆட்சி —வரலாறு அறியாத கால— பிராமணர் ஆட்சி!

அலெக்சாண்டர் வென்ற பிராமணன்

அலெக்ஸாண்டர் படை எடுத்த கி. மு. நான்காம் நூற்றாண்டில் பிராமண ராஜ்யத்தை அவர் வெற்றி கொண்டதாக கிரேக்க வரலாற்று ஆசிரியர் கூறுவர். சிந்து மாகாணத்தை சம்பூ என்ற பிராமணன் ஆண்டதாக சிந்தி வரலாறு கூறுகிறது. பாணினி எழுதிய அஷ்டாத்யாயீ ( எட்டு அத்தியாயம்) என்ற சம்ஸ்க்ருத நூலில் ‘’பிராமணக’’ என்ற நாட்டைக் குறிப்பிடுகிறார். பிராமண சாம்ராஜ்யங்கள் வெளியிட்ட நாணயங்களும் இப்போது கிடைக்கின்றன. பிராமணர்களை பிராக்மேன், பிரஹ்மன், பாஹ்மன் என்று பாரசீக ,கிரேக்க நூல்கள் குறிப்பிடும். யாராவது ஒருவர் இந்தத்துறையில் ஆய்வு செய்தால் சிந்து சமவெளியை ஆண்ட அரசர்கள் வரை கண்டுபிடித்து விடலாம்!!

Picture of great Hindu king Veera Shivaji

பாணினி கி.மு ஏழாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்ததாக ஆர்.ஜி.பண்டார்கர், கோல்டுஸ்டக்கர் போன்ற அறிஞர்கள் கூறுவர். கௌடில்யர் என்ற பிராமணர் எழுதிய உலகின் முதல் பொருளியல் நூலான அர்த்த சாஸ்திரத்தில் அப்போது இருந்த நாடுகளின் பெயர்கள் வருகின்றன. அவர் கி.மு. மூன்றாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்ததை எல்லோரும் ஒப்புகொள்வர். அவர் குறிப்பிடும் வடமேற்குப் பகுதி தேசங்களுக்கும் பாணினி குறிப்பிடும் வடமேற்குப் பகுதி தேசங்களுக்கும் பெருத்த வித்தியாசம் இருப்பதால், பாணினிக்கு கி.மு.700 என்ற தேதியே சரி என்பது புலனாகும்.

சிந்து மாகாணத்தின் சோகக் கதை

சிந்து மாகாணத்தை ஆண்ட கடைசி இந்து மன்னன் ராஜா தகிர். அவர் ஒரு பிராமணர். மஹா வீரன். அராபிய முஸ்லீம் வரலாற்று ஆசிரியர்களும் அவர் இறுதி வரை போரிட்டதைப் புகழ்ந்துள்ளனர். ஆனால் பெண்களிடத்தில் பலவீனம் உடையவர். அவருக்கு முன்னால் அந்த இடத்தை 140 ஆண்டுகளுக்கு ஆட்சி புரிந்த பௌத்தர்களையும் , ரஜபுதன வீரர்களையும் மட்டமாக நடத்தினார். எல்லா அடிப்படை உரிமைகளையும் பறித்தார். இதனால், முகமது பின் காசிம் ஆறு மாத காலம் முற்றுகையிட்டுத் திணறிய காலத்தில், கோட்டைக்குள்ளிருந்து ரகசிய தகவல்களை முஸ்லீம் படைகளுக்கு எழுதி அனுப்பினர். ராஜா தகிருக்கு உதவவும் மறுத்தனர். அதற்குப் பின் வெற்றி கண்ட இராக்கிய அராபிய தளபதி முகமது பின் காசிம் ஆயிரக் கணக்கான வீரர்களைப் பிடித்து தலைகளைச் சீவினார். ‘டன்’ கணக்கில் தங்கத்தை மூல்டான் (மூலஸ்தானம் சூரியன் கோவில்) கோவிலில் இருந்தும் அரண்மனையில் இருந்தும் இராக் நாட்டிற்கு அனுப்பிவைத்தார். ராஜா தகீரின் மகன் ஜசியாவும் மஹா வீரன். ஆனால் அவன் உதவி கேட்டு பல மன்னர்களுக்கு எழுதிய கடிதங்கள் செவிடன் காதில் ஊதிய சங்காக முடிந்தது.

பிராமணாபாத் நகர இடிபாடுகள்

சிந்து மாகாணத்தில் இப்போது பிராமணாபாத் என்ற ஒரு ஊர் உண்டு இடிபாடுகள் நிறந்த ஊர். ஒரு காலத்தில் சிந்து மாகாண அரசர்களின் கோடைகாலத் தலைநகராகக் கொடி கட்டிப் பறந்த நகரம். பிரம்மண்டமான கோட்டை கொத்தளம் நிறைந்த இடம். அராபியர்கள் இதை தரை மட்டம் ஆக்கியதால் பின்னர் இந்நகரம் எழுந்திருக்கவே இல்லை! பக்கத்தில் அல் மன்சுரா என்ற இடத்தை பின்னர் உருவாக்கினர். ஆனால் மக்களுக்கு பிராமணாபாத் நினைவு நீங்கவே இல்லை. அதையும் பிராமணாபாத் என்று அழைக்கத்துவங்கிவிட்டனர். இந்த ஊரில் இருந்த அத்தனை செல்வத்தையும் அராபியப் படைகள் இராக் நாட்டிற்குக் கடத்திவிட்டதால் யாருக்கும் இதைப் பற்றி ஆர்வமே இல்லாமல் இன்னும் இடிபாடுகளுடன் காட்சி தருகிறது. சிந்து சம்வெளியைப் பற்றி முதலில் புத்தகம் எழுதிய ஒரு வங்காளி அறிஞர் சிந்து சமவெளி நாகரீகமே இதைச் சேர்ந்ததுதான் என்று எழுதினார். மொஹஞ்சதாரோ, ஹரப்பா நாகரங்கள் மிகவும் அதிக தொலைவு இல்லை. இப்பொழுதைய பாகிஸ்தானிய ஹைதராபாத் அருகில் பிராமணாபாத் இருக்கிறது.

(ஆகமதாபாத், அல்லாஹாபாத் என்று முடியும் நகரங்களில் உள்ள ‘பாத்’ என்பது பாரசீகச் சொல் என்று சொல்வர். அது பிழையே. ஜனபத என்ற சம்ஸ்கிருதச் சொல்லில் இருந்து இது வந்தது என்பதை வடமொழி வல்லுனர்கள் அறிவர்).

பிராமணர்களுக்கு முன் சிந்து மாகாணத்தில் 140 ஆண்டுகளுக்கு புத்தமத ஆட்சி நடந்ததும் ஒரு புதிர்தான். அங்கு சித்தூர் (ராஜஸ்தான்) மன்னன் உதவியுடன் அவர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தனர். அப்போது அந்தப் பகுதிக்கு வந்த சீன யாத்ரீகன் யுவாங் சுவாங் எழுதியப் பயணக் குறிப்புகளில், நாட்டின் வளத்தைப் புகழ்ந்துள்ளார். ஆனால் புத்தமதப் பிட்சுக்கள் பேராசைக் காரர்களாகவும் பெண் பித்தர்களாகவும் இருப்பதாக இகழ்ந்துள்ளார்.

சிந்து மாகணத்தில் எப்போது இப்படி பிராமண ஆட்சி துவங்கியது என்று தெரியவில்லை பாணினியின் எழுத்தைக் கொண்டு பார்கையில் கி.மு 700 வாக்கில் ‘’பிராமணக’’ தேசம் இருந்தது தெரிகிறது. புராண காலத்தில் சிந்துத்வீப அம்பரிஷனும், மஹா பாரத காலத்தில் ஜயத்ரதனும் சிந்து சமவெளியை ஆண்டது நமது நூலகளில் உள்ளது. ஒருவேளை சிந்து சமவெளி நாகரீகமே பிராமண-ஷத்ரிய நாகரீகமாக இருக்கவும் வாய்ப்பு உண்டு. அங்கே யாக குண்டங்கள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டதையும், முத்திரைகளில் காணப்படும் வடிகட்டி, சோம பானம் செய்யும் வடிகட்டிப் பாத்திரம்தான் என்பதையும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் இனம் காணத் துவங்கிவிட்டனர். அது மட்டுமல்ல. அங்கே கிடைத்த யோகி முத்திரை பிராமண வேத விற்பன்னர்கள் அணியும் பூப்போட்ட சால்வையை அணிந்திருப்பதும் அவர் இடது தோளில் அதைப் போட்டிருப்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். இன்றும் வேதம் சொல்லும் பார்ப்பனர்களும் யாகம் செய்யும் பார்ப்பனர்களும் இதே மாதிரியில்தான் சால்வை அணிவர்.

Picture of three great Tamil kings. They were present together at the Rajasuuya Yagna performed by the Choza king. Avvaiyar praised their unity.

முகமது நபி இஸ்லாம் மதத்தை ஸ்தாபிப்பதற்கு முன்பே காபா கோவில் மெக்காவில் இருந்ததை உலகமே அறியும். அங்கு காபா கோவிலைச் சுற்றும் முஸ்லீம்களும் இப்படி வேத விற்பன்னர்கள் போல இடது தோளில் வெள்ளை வேஷ்டி, துண்டு அணிந்து சுற்றுவதையும் படத்தில் பார்த்திருப்பீர்கள். ஒரே வித்தியாசம். அவர்கள் வலமாகச் சுற்றுவதில்லை.

பணம் இருந்தால் வாழ்நாள் முழுவதையும் இந்த ஆராய்ச்சியில் செலவிட எனக்கும் ஆசைதான்!

Please read the following posts:
1.How Old is Indian Civilisation posted on 8th November 2011
2.BIGGEST BRAINWASH IN THE WORLD posted 13th September 2012
3.Megasthenes did not know Buddha 16 June 2013
4.Sanskrit Words in the Bible 14 July 2012 & August 2012
5. Elephants Lost, Cats Won: A sad story from Indian History 12/03/2014

இந்த ஆங்கிலக் கட்டுரைகள் தமிழிலும் உள்ளன

Contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on March 24, 2014 • Permalink

Posted in Brahmins, Tamil, Tamil Literature

Tagged பிராமண அரசர்கள், பிராமண ஆட்சி, பிராமணாபாத் நகரம்

Posted by Tamil and Vedas on March 24, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/03/24/1500-%e0%ae%86%e0%ae%a3%e0%af%8d%e0%ae%9f%e0%af%81-%e0%ae%aa%e0%ae%bf%e0%ae%b0%e0%ae%be%e0%ae%ae%e0%ae%a3-%e0%ae%86%e0%ae%9f%e0%af%8d%e0%ae%9a%e0%ae%bf%e0%ae%af%e0%ae%bf%e0%ae%a9%e0%af%8d-%e0%ae%b5/

Fall of Brahmin Kingdoms in Pakistan & Afghanistan

By London swaminathan
Post No 926 Date:- 23rd March 2014

An amazing chapter in the history of India has gone unnoticed for long. The reason being it happened in Pakistan and Afghanistan which are ruled by non –Hindus now. They did not want to glorify anything that is not Muslim. The second reason is that it was Brahmins who are not supposed to rule! But the fact of the matter is Brahmins ruled North Western Parts of India for nearly 1500 years! Brahmins are not supposed to rule. They can only teach archery. But we have read in the Mahabharata how Drona and his son Aswaththama fought in the war. Drona was a fearsome Brahmana warrior. He and his son with another Brahmin Kripa fought the war on the side of Kauravas under Duryodhana.

Drona’s favourite student was Arjuna. When Arjuna was graduated and wanted to settle his tuition fees, he asked Drona what would be the final fees. Drona asked Arjuna to give him in kind instead of gold coins. Drona wanted to exact a revenge on Drupada, King of Punjab, because Drupada insulted him once. When Drupada was brought before Drona by Arjuna, he took half of his kingdom. But we did not know whether Drona actually ruled or merged it in to Duryaodhan’s kingdom.

We did not see anything like this in the Vedic literature. Seers like Vashista created weapons and army to defeat arrogant and greedy kings like Viswamitra. Parasurama only took revenge on the Kshatriyas, but never ruled any part of India. Before Drona, Ravana , a Brahmin ruled Sri Lanka. But he was projected as a half Yaksha, half Rakshasa and a Brahmana which shows that he was not a 100 percent Brahmin.

Pictures of Three Great Tamil Kings

History shows us that as the morality of the Brahmins declined the country also went down. Later in the historical period, we see great Brahmin rulers of the Sunga Vamsa Kanwa Vamsa, Ganga Vamsa, Satavahanas, Vakatakas and Kadambas. We see this trend up to the Arya Chakravarthis of Sri Lanka who ruled Jaffna between 1200 and 1600. They were Tamil Brahmins from Rameswaram.

Mohiyals or Mujhaals of Punjab were Brahmin rulers of North West India which are under Pakistan and Afghanistan now. They are Saraswat Brahmins, meaning they are from the River Saraswati , Vedic River. The rulers with the suffix Datta called themselves the descendants of Dronacharya. Pallavas and Kings of Vietnam (Champa) called themselves Brahma-kshatriyas.

Rulers of modern India, Jawaharlal Nehru, Indira Gandhi, Rajiv Gandhi, Lal Bhadur Sastry, Morarji Desai, P V Narasima Rao and Atal Behari Vajapayee were also partly or fully Brahmins. Five Presidents of India were Brahmins. But I am writing about a Brahmin rule that existed 2500 years ago.

Kautilya’s Arthasastra says Brahmins were unfit to rule. An enemy may win over Brahmin troops by prostrating himself before them! Kautilya says an army composed of other three castes is better (Arthashastra: 9-2-21/24).

When the Arab army under Muhammad ibn al-Qasim invaded Punjab-Sind area in 712 AD , a Brahmin king by name Raja Dahir was ruling Sind. Since he denied freedom to Rajputs and Buddhists, they did not support Raja Dahir fully. Some people from inside the fort supplied vital information to the enemy force. Ultimately Muhammad won the war which established foreign rule in India for another 1000 years. Raja Dahir was the third ruler of the Brahmin dynasty. His father Chach founded the dynasty in Sind/Punjab region. The Persian chronicle ‘Chachnamah’ and other historical accounts of the Arabs give the historical chronology of North West India. Since it is all about Hindu rule in the present Muslim Afghanistan & Pakistan nobody bothered to study them. If someone does proper research we may even be able to trace the kings up to the rulers of Indus valley civilisation.

Brahmin City in Pakistan!

Brahmanabad, now a ruined city in Pakistan, was once a flourishing city. It was the summer capital of Sind Kingdom. After Raja Dahir’s defeat, his son Jasiya withdrew to Brahmanabad fort and wrote letters to his relatives for help who were ruling different areas in the region. None of them came to his help.

Hindu King Karikala who did Yaga in Eagle Shaoed Yaga Kunda.
Brahmanabad had a big fort. According to Ain-i -Akbari of Abu al Fadl, there were 1400 bastions each of which was situated at some distance from the other. When the Arab army from Iraq took control of the area, thousands of soldiers were put to death by sword. The town was called al- Mansurah later. The town was destroyed by the Arabs in such a manner that it never rose again.

Before the Chach dynasty, Sind and Punjab were ruled by the Buddhists. It was a big mystery how Buddhists seized power. Dewaji who was a kinsman of Ruler of Chitor established Buddhist rule. It shows that he came to rule with the help of Hindu rulers of Chitor. The Buddhists ruled Sind for over a century. Chinese pilgrim Hiouen Thsang wrote that Dewaji was a Sudra ruler. Though he spoke of the general prosperity of the country he was very critical of the Buddhist monks. They were described as greedy persons and debauchees.

When Alexander invaded India, Shambu, a Brahmin king was ruling the Sind region. Kashmir was also a land of Brahmins. Greek accounts said that Alexander invaded a country of Brachmans. They misspelt Brahmins as Brachmans. Iranians/Persians misspelt it as Bahman. Coin catalogues describe many coins of Brahmin kingdoms of Punjab and Sind. Panini, the greatest grammarian the world has ever produced, lived in 7th Century BC according to great Sanskrit scholars R G Bandarkar and Goldstucker. We can rely on these dates because there is a wide difference in the geography of India as described by Panini and Kautilya. We knew that Kautilya’s date was definitely 3rd century BC. More over we find many Sanskrit words in the Bible which are exported items from India (Please read my two part article Sanskrit in the Bible posted here.) Panini located the Brahmanaka country in the Sind area. So we can boldly say that Brahmins were ruling that area from 800 BC till the Arab army dislodged the last Brahmin ruler Raja Dahir in 712 AD.
A lot of materials are available in the Greek, Persian and Arab accounts. Someone has to put them together in chronological order.

Great Tamil Hindu King Raja Raja who built Thanjavur Big Temple

I have already explained Panini’s tremendous knowledge about ancient India in my post “How Old is Indian Civilisation?”

Contact swami_48@yahoo.com

King Veera Shivaji who established a Hindu empire.

Leave a comment

by Tamil and Vedas on March 23, 2014 • Permalink

Posted in Brahmins, History

Tagged Brahmanabad, Brahmanaka desa, Hindu kings in Pakistan

Posted by Tamil and Vedas on March 23, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/03/23/fall-of-brahmin-kingdoms-in-pakistan-afghanistan/

காலா! என் காலருகே வாடா! ஞானிகளின் ஞானத் திமிர்!!

Painting at Singapore temple (from twcenter.net)

காலா! என் காலருகே வாடா! ஞானிகளின் ஞானத் திமிர்!!

கட்டுரையாளர் ; லண்டன் சுவாமிநாதன்
கட்டுரை எண்: 925 தேதி: 23 March 2014.

ஞானிகளுக்கு மரணம் என்பது உடைகளை மாற்றுவது போல.

“உலகப் பொய் வாழ்க்கையை உடலை ஓம்பற்க
பிறந்தன இறக்கும் இறந்தன பிறக்கும்
தோன்றின மறையும் மறைந்தன தோன்றும்”

என்கிறார் பட்டினத்தார்.”ஜாதஸ்ய ஹி த்ருவோ ம்ருத்யுர், த்ருவம் ஜன்ம ம்ருதஸ்ய ச” (2-27) என்று பகவான் கிருஷ்ணன் கூறியதன் விளக்கமே இது.

உலகில் எதையும் இரண்டாகப் பார்ப்பவர்களுக்குதான் பயம் என்பது உண்டு என்று ஞானிகள் பகர்வர். இதைப் படிப்பது எளிது. ஆனால் செயலில் கொண்டுவருவது எளிதல்ல. இந்து மதத்தின் எல்லா சடங்குகளும், ஒருவரை, இந்த திசையில் அழைத்துச் செல்லும்.

Shiva kicking Yama to save Markandeya.

உலகிலேயே மிக வினோதமான பிரார்த்தனை இந்து மதத்தில் மட்டுமே இருக்கிறது! எல்லோரும் தன்னலம், குடும்ப நலம், நாட்டு நலத்துக்குப் பிரார்த்திப்பர். ஆனால் இந்துக்கள் மட்டும் இந்த மூன்று நலத்தோடு வேறு ஒன்றையும் சேர்த்துக் கொள்வர். எந்தக் காலத்திலும் எனக்கு ஜன்ம, ம்ருத்யு (பிறப்பு,இறப்பு) வர்க்கூடாது என்று. இதை பகவத் கீதை, விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம், ஆழ்வார் பாடல். தேவாரத் திருவாசகப் பாடல்கள் எல்லாவற்றிலும் காணலாம்.”இனி பிறவாமை வேண்டும், பிறந்தால் உன்னை மறவாமை வேண்டும்”– என்று பிரார்த்திப்பதில் எல்லோரும் முன்னிற்பர்.

ஆகையால் ஞானிகளுக்கு எமதர்மனை எள்ளி நகையாடும் பக்குவம் வந்துவிடுகிறது. இதைப் படிக்கும் நமக்கும் மரண பயம் நீங்கி விடுகிறது. நான் லண்டனில் ஒரு மருத்துவ மனையில் பகுதி நேர மொழி பெயர்ப்பாளராக வேலை பார்த்தேன். ஒரு விஷயத்தை வெள்ளைக்கார டாக்டர்கள் புரிந்துகொள்ள முடியாவே இல்லை.

பிரிட்டன் போன்ற நாடுகளில் ஒருவர் இன்னும் சில மாதங்களில் இறந்து விடுவார்கள் என்று தெரிந்தால் அதைப் பட்டவர்த்தனமாகச் சொல்லிவிடுவர். ஆனால் மிகவும் பக்குவமாக, பீடிகை போட்டு, மெதுவாக, அழகாகச் சொல்லுவர். இப்படிப் பலருக்கு மரணச் செய்தி அறிவிக்கும் கட்டியங்காரனாக வேலை பார்ப்பது எனது வேலையின் ஒரு சிறு பகுதிதான். இப்படிப்பட்ட ஒரு கெட்ட செய்தியைக் கொடுத்தபிறகு அவர்கள் “தொச்சு” கொட்டிக்கொண்டு, அலட்சியமாக நான் “இப்பவே ரெடி, காடு வா என்கிறது, நாடு போ போ”– என்கிறது என்பர். இதை நான் அப்படியே மொழி பெயர்த்தால் வெளி நாட்டு டாக்டர்களுக்குப் புரியாது. கொஞ்சம் கலாசாரப் பின்னனி வசனங்களைப் பேசிவிட்டு விளக்குவேன். நோயாளிகளின் முகத்தில் பயங்கரமான அதிர்ச்சி (ஷாக்) வரும் என்று எதிர்பார்த்த டாக்டரின் முகத்தில் நான் ஷாக்கையும் வியப்பையும் ஒருங்கே காண்பேன்.

இதுதான் இந்து மதத்தின் மிகவும் வியப்பான பகுதி. வேதத்தில் உள்ள எல்லாப் பிரார்த்தனைகளும் நமக்கு ‘பாஸிட்டிவ்’ எண்ணங்களை உண்டாக்குவதோடு நமக்கு உள்ளே “ஷாக் அப்சார்பர்” களையும் பதித்துவிடும். ஆகையால் எந்தக் கஷ்டம் வந்தாலும் பொறுத்துக் கொள்ள முடிகிறது. இதை உலகம் முழுதும் நாம் பரப்பினால் தற்கொலைகள் குறைந்துவிடும். ‘சைக்கியாட்ரிஸ்ட்’, ‘சைகாலஜிஸ்ட்’ எல்லோருக்கும் வேலை மிக மிகக் குறைந்துவிடும்.

(‘சைக்கியாட்ரிஸ்ட்’ என்பவர் மன நோயை மருந்து மூலம் குணமாக்குபவர். ‘சைகாலஜிஸ்ட்’ என்பவர் மன நோயை ஆறுதல்–ஆலோசனை வழங்கல் மூலம் குணமாக்குபவர்.)
நமது ஞானிகளின் ஆவேசத்தைக் கீழ்கண்ட பாடல்களில் பாருங்கள்:

1.திருமூலர் என்ன சொல்கிறார்: ‘ஞான வாளால் எமனை வெட்டுவேன்!’
நமன்வரின் ஞானவாள் கொண்டே எறிவன்
சிவன்வரின் நான் உடன் போவது திண்ணம்
பவம்வரும் வல்வினை பண்டே அறுத்தேன்
தவம்வரும் சிந்தைக்குத் தான் எதிர் ஆரே (Tirumanthiram)

எமன் வந்தால் ஞான வாளால் அவனை வெற்றி கொள்வேன். சிவன் வந்தாலோ தயக்கமின்றி அவரோடு போவேன். பிறவிப் பிணி தொடர்வதற்கான காரணங்களை முன்னரே துண்டித்து விட்டேன். இனி தவ வலிமை பெற்றவர்களுக்கு எதிராக யாராவது நிற்கமுடியுமா? எனக்கு எதிரி எவரும் இல்லை.(Tirumanthiram)

2.பாரதியின் வீரம்! ‘’உன்னைப் புல் போல மிதிப்பேன்!’’

‘’காலா! உனை நான் சிறு புல் என மதிக்கிறேன்; என்றன்
காலருகே வாடா ! சற்றே உனை மிதிக்கிறேன்’’ — என்பார் பாரதி.

அவருக்கு எப்படி இவ்வளவு தைரியம் வந்தது? அதற்கு அவரே கூறும் பதில்:

“ஆன்ம ஒளிக்கடலில் மூழ்கித் திளைப்பவருக்கு
அச்சம் உண்டோடா? – மனமே!
தேன் மடை இங்கு திறந்தது கண்டு
தேக்கித் திரிவமடா.”—(பாரதி பாடல்)

நம்மாழ்வார் திருவாய் மொழி
3.பாரதியாக்கு மிகவும் பிடித்த நம்மாழ்வாரும் நமன் எதிர்ப்பு அணியில் சேர்ந்து பாடுகிறார்:
பொலிக! பொலிக! பொலிக!
போயிற்று வல்லுயிர்ச் சாபம்;
நலியும் நரகமும் நைந்த;
நமனுக்கு இங்கு யாது ஒன்றும் இல்லை;
கலியும் கெடும்; கண்டுகொண்மின்;
கடல் வண்ணன் பூதங்கள் மண்மேல்
மையப் புகுந்து, இசை பாடி,
ஆடி, உழிதரக் கண்டோம் (திருவாய்மொழி)

3.அருணகிரிநாதர் பாடுவார்: ‘’முருகன் அருகில் இருக்க பயமா?’’

“நாள் என் செயும், வினைதான் என் செயும், எனை நாடிவந்த
கோள் என் செயும் , கொடுங்கூற்று என் செயும், குமரேசர் இரு
தாளும், சிலம்பும், சதங்கையும், தண்டையும், சண்முகமும்
தோளும்,கடம்பும் எனக்கு முன்னே வந்து தோன்றிடினே
(39, கந்தர் அலங்காரம்)

4.அப்பர் சூளுரை: ‘’சிந்தையில் சிவன் இருந்தால் பயமேது?’’

நாமார்க்கும் குடிஅல்லோம் நமனை அஞ்சோம்
நரகத்தில் இடர்ப்படோம் நடலை இல்லோம்
ஏமாப்போம் பிணி அறியோம் பணிவோம் அல்லோம்
இன்பமே எந்நாளும் துன்பம் இல்லை –(6-961)

5.பட்டினத்தார் பாடுகிறார்: ‘’நமனை வெல்ல மந்திரம்!’’

நாய்க்குண்டு தெண்டு, நமக்குண்டு பிச்சை, நமனை வெல்ல
வாய்க்குண்டு மந்திர பஞ்சாட்சரம், மதியாமல் வரும்
பேய்க்குண்டு நீறு, திகைப்புண்டு நின்ற பிறவிப்பிணி
நோய்க்குண்டு தேசிகன் தன் அருள், நோக்கங்கள் நோக்குதற்கே (43,பொது)

கையில் கம்பு இருந்தால் நாய் பற்றிய பயம் போய்விடும். பிச்சை கேட்டுக் கொஞ்சம் உணவு கிடைத்தால் போதும். சோறு பற்றிய கவலையே இல்லை. நமச்சிவாய என்ற மந்திரத்தை சொல்லுவோருக்கு எம பயம் இல்லை. திரு நீறு அணிவோருக்கு பேய் பயமில்லை. பிறவிப் பிணிக்கு கடவுளின் அருள் இருந்தால் போதும். இந்தப் பிறவிப் பிணியைத்தான் வள்ளுவன் திருக்குறளின் முதல் அதிகாரத்திலேயே செப்பிவிட்டான். இதுதான் இந்துக்களின் தனிச் சிறப்பு.

நசிகேதன் என்ற சிறுவனும், சாவித்திரி என்ற பத்தினிப் பெண்ணும் எமனுடன் வாதாடி வெற்றி பெற்றனர். மார்க்கண்டேயன் என்ற 16 வயதுச் சிறுவன் சிவ பக்தியால் — என்றும் 16 வயது — என்ற வரம் பெற்றான் என்பதையும் இத்தருணத்தே நினைத்தால், மரண பயம் நீங்கி, அப்பர் சொல்வது போல ‘’இன்பமே எந்நாளும் துன்பம் இல்லை” என்று நாமும் பாடி ஆடலாம்.

Please read my earlier post: முன்னர் எழுதிய கட்டுரையும் காண்க:
தமிழில் யமன்

contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on March 23, 2014 • Permalink

Posted in கம்பனும் பாரதியும், Tamil, Tamil Literature

Tagged காலா என் காலருகே, நாமார்க்கும் குடி, பொலிக

Posted by Tamil and Vedas on March 23, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/03/23/%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%b2%e0%ae%be-%e0%ae%8e%e0%ae%a9%e0%af%8d-%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%b2%e0%ae%b0%e0%af%81%e0%ae%95%e0%af%87-%e0%ae%b5%e0%ae%be%e0%ae%9f%e0%ae%be-%e0%ae%9e%e0%ae%be%e0%ae%a9/

Andal by C.Subrahmanya Bharati

Andal by C.Subrahmanya Bharati
(The Vaishnava Poetess)

Compiled by London Swaminathan
Post No.924 Date: 22nd March 2014.

Preoccupied from the earliest times with divine knowledge and religious aspirations, the Indian mind has turned all forms of human life and emotion and all phenomena in to symbols and by means which the embodied soul may strive after and grasp the Supreme. Indian devotion has especially seized upon the most intimate human relations and made them stepping stones to super humans.

God the guru, God the master, God the friend, God the mother, God the child, God the self, each of these experiences – for to us these are more than mere ideas – it has carried to its extreme possibilities – it has carried to its extreme possibilities. But none of them has been pursued, embraced sung with a more exultant passion of intimation realisation than the yearning for God the Lover, God the Beloved. It would seem as if this passionate human symbol were the natural culminating point for the mounting flame of the soul’s devotion; for it is found wherever that devotion has entered in to the most secret shrine of the inner temple. We meet it in Islamic poetry; certain experiences of the Christian mystic repeat the forms an images with which we are familiar in the East, but usually with a timorousness, foreign to the Eastern temperament. For the devotee who has once had this intense experience it is that which admits the most profound and hidden mystery of the universe; for him the heart has the key of the last secret.

The work of a great Bengali poet has recently re-introduced this idea to the European mind, which has so much lost memory of its old religious traditions as to welcome and wonder at it as a novel form of mystic self expression. On the contrary, it is ancient enough, like all things natural and eternal in the human soul. In Bengal a whole period of national poetry has been dominated by this single strain and it has inspired a religion and a philosophy. And in Vaishnavism of the far south, in the songs of Tamil Alwars we find it again in another form giving a powerful and original turn to the images of our old classical poetry; for there it has been sung out by to the rapt heart of a woman to the heart of the universe.

The Tamil word Alwar means one who has drowned, lost himself, in the sea of the Divine Being. Among the canonised saints of Southern Vaishnavism ranks Vishnuchitha, a Yogin and a poet of Villiputtur in the land of the Pandyas. He is termed Peria Alwar, the Great Alwar. A tradition, which we need not believe, places him in the ninety eighth year of the Kali Yuga. But these Divine singers are ancient enough, since they precede the great saint and philosopher Ramanuja whose personality and teachings were the last flower of the long growing Vaishnava tradition. Since his time, southern Vaishnavism has been a fixed creed and a system rather than a creator of new spiritual greatness.

The poetess Andal was the foster daughter of Vishnuchitha, found by him, it is said a new born child under the sacred Tulsi plant. We know little of Andal except what we can gather from a few legends, some of them richly beautiful and symbolic. Most of Vishnuchitha’s poems have the infancy and boyhood of Krishna for their subject. Andal, brought up in that atmosphere, cast in to the mould of her time what her foster father has sung in inspired hymns. Her own poetry – we may suppose that she passed early in to the Light towards which she yearned, for it is small in bulk – is entirely occupied with her passion for the Divine Being. It is said that she went through a symbolic marriage with Sri Ranganatha, Vishnu in his temple at Srirangam, and disappeared in to the image of her Lord. This tradition probably conceals some actual facts, for Andal’s marriage with the Lord is celebrated annually with considerable pomp and ceremony.

Written by Bharatiyar who died in 1921. Source: AGNI and other poems and translations & ESSAYS and other prose fragments, first published in 1937, Second Edition 1980.

Contact swami_48@yahoo.com

Andal Temple at Sri Villiputtur, Tamil Nadu.

Leave a comment

by Tamil and Vedas on March 22, 2014 • Permalink

Posted in Tamil Literature

Tagged Andal by Bharatiyar, Bharatis English essay

Posted by Tamil and Vedas on March 22, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/03/22/andal-by-c-subrahmanya-bharati/

ஜகத்குரு போப் தரிசனம்–அரியநாயகிபுரம் ஐயரின் வடதுருவப் பயணம்-Part 2

கட்டுரை எண் 923 தேதி 22 மார்ச் 2014.

Hercules Statue in the Vatican Museum. It was taken during my second trip to Rome in Italy in 2012.

அரியநாயகிபுரம் ஐயரின் வடதுருவப் பயணம்-Part 2
ஜகத்குரு போப் தரிசனம்

மகாமேரு யாத்திரை என்ற புத்தகம் 1936ல் அரியநாயகிபுரம் அனந்தகிருஷ்ண சாஸ்திரிகளால் வெளியிடப்பட்டது. முதல் பகுதியில் சில சுவையான விஷயங்களைக் கண்டோம். இந்த இரண்டாவது பகுதியில் ரோமாபுரி பற்றி அவர் எழுதியதைக் கீழே படியுங்கள்:

1.உடனே அந்தக் கப்பலில் ஏறி மெடிட்டரேனியன் கடல் வழியாக வடமேற்கில் 1118 மைல் தூரத்தில் இருக்கிற இடாலி தேசத்திலுள்ள் நேபில்ஸ் பட்டணம் வந்து இறங்கினேன். நேபில்ஸ் நகரைப்பற்ரிய பழமொழி ஒன்று உண்டு. அஃதாவது ‘மரணமடையு முன் மனிதன் நேபில்ஸ் பட்டணம் பார்க்க வேண்டும்’ என்பதாம்.. அந்தப் பட்டணத்திலிருந்து 18 மைல் தூரத்தில் வஸூவியஸ் என்ற எரிமலை ஒன்று இருக்கிறது.அந்த மலையில் எரிகிற அக்னியைப் பார்க்கலாம். அங்கே மேற்பார்வைக்கென்று அமர்த்தப்பட்டிருக்கும் போலீஸ்காரன் உடன் வந்து தீ எரிகிறதைக் காண்பிக்கிறான்.

2.அந்த எரிமலைக்கு மேற்கே 25 மைல் தூரத்திலிருந்த பாம்ப்பே பட்டணமானது எரிமலைப் பிரவாகத்தினால் கி.பி.79 ஆம் ஆண்டில் அழிந்து இப்போது சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னால் வெட்டி எடுக்கப்பட்டது. அங்கே 176 தெருக்கள் இருந்திருக்கின்றன. பட்டணத்தின் நடுவில் சூரியன் கோவில் ஒன்று உண்டு. அதற்கு ஜூபிடர் ஆலயம் என்று பெயர். ஜூபிடர் என்பது வேதத்தில் ‘தியௌப் பிதா’ என்ற சொல்லின் சிதைவாம். நம் ஆரியர்களுடைய புராதனமான நாகரீகத்தை கிரேக்கர் பின்பற்றினர். கிறிஸ்தவ மதம் பரவ ஆரம்பித்தவுடன் இந்த வைதீகப் பூஜைச் சடங்குகள் எல்லாம் மெள்ள மெள்ள மாறிவிட்டன. பாம்ப்பே கோயிலை நீங்கள் பார்த்தால் இதை மலையாளத்திலுள்ள ஒரு கோயிலென்று சொல்லுவீர்கள்.

3.பரதகண்டத்துக் கணித சாஸ்திர வித்வான்கள் அநேகர் ரோமாபுரிக்குப் போய்ச் சில காலம் அங்கே வசித்திருக்கிறர்கள். அவர்களில் சிலர், அந்த தேசத்து வித்வான்களைத் தங்கள் குருவாகக் கொண்டாடி, தக்கள் எழுதிய சம்ஸ்கிருத கிரந்தங்களில் ரோமகாசாரியர்களுக்கு நமஸ்காரம் சொல்லியிருக்கிறார்கள். சுமார் 1500 வருஷங்களுக்கு முன் வராகமிகிரர் என்பார் தாம் எழுதிய பிரகத் ஜாதகத்தில் 12 ராசிகளில் பாதிக்கு மேல் ரோம் பாஷைப் பெயரைக் கொடுத்துவிட்டார். மேஷத்துக்கு ‘க்ரிய’ என்றும், ரிஷபத்துக்கு ‘தாவுரி’ என்றும், ஸிம்ஹத்துக்கு ‘லேய’ என்றும் இம்மாதிரி பெரும்பாலான பெயர்களைக் கணித சாஸ்திரத்திலும் ஜோதிஷ சாஸ்திரத்திலும் நாம் காணலாம்.

St Peter’s Basilica inside.

4. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் வந்த பட்டோத்பலர் என்பவரும் தம் வியாக்கியான புஸ்தகங்களில் ‘இது ரோமகாசாரியர் அபிப்பிராயம்’, இது ‘ரோமக சித்தாந்தம்’ என்று அடிக்கடி எழுதியிருக்கிறார்.

5.ரோமாபுரி ஒரு அழகான பட்டணம். கிறிஸ்துவின் முக்கிய சிஷ்ய பரம்பரை மடாதிபதியினுடைய மூலஸ்தானமும் இதுவே. கிறிஸ்துவின் பிரதம சிஷ்யர் பெயர் ஸெயின் ட் பீடர். அவர் கையில் மோக்ஷ வாசற் கதவின் சாவியை குரு கொடுத்துவிட்டுப் போனதாக கிறிஸ்தவர்களிடையே ஒரு செய்தி வழங்கி வருகிறது. ஆகையால் ஸெயின் ட் பீடர் கோயிலிலும், அதை யடுத்திருக்கிற மடத்திலும் பரம்பரையாக வருகிற கிறிஸ்தவ குருக்கள் உடுத்துக்கொள்ளுகிற ஆடைகளிலும் தங்கத் திறவுகோலின் அடையாளம் இருப்பதை இப்பொழுதும் பார்க்கலாம். ஸெயின் ட் பீடர் கோயிலானது, பூலோகத்தில் உள்ள விலையுயர்ந்த உத்தமமான கட்டடங்களில் ஒன்றாகும்.

6.ஸ்ரீ கிறிஸ்து மஹாமுனிவரின் உருவச்சிலையும் அவரது 12 சிஷ்யர்களின் உருவச்சிலைகளும் உயர்ந்த வெள்ளைக் கற்களால் அமைக்கப்பட்டு மேற்கூறிய கோயிலில் ஸ்தாபிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அந்தக் கோயிலின் மத்திய பாகத்தில் ஸ்ரீ கிறிஸ்துவின் உருவச்சிலையும் அவர் மாதா மேரியின் உருவச்சிலையும் சில இடங்களில் ஸ்தாபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. எப்பொழுதும் அணையாத் தீபத்துடன் வெகு விமரிசையாக பூஜயும் நடந்துவருகிறது.

7.தங்க வர்ணத்தினால் சித்திரங்கள் சுவர்களிலேயும் மேல்பாகங்களிலேயும் எழுதப்பட்டிருத்தலால் கோவிலுக்குள் நுழையும்போது மகிழ்ச்சி யுண்டாகிறது. பக்தர்கள் எப்பொழுதும் வந்து நமஸ்காரம் செய்து தமது தலைகளை ஸ்ரீ கிறிஸ்துவின் கால் கட்டைவிரலில் தொட்டுவிட்டு ஜபஞ் செய்து போகிறார்கள். சில பிம்பங்களுக்குப் பூஜை செய்கிற சில குருக்கள் உட்கார்ந்துகொண்டு ஒரு நீளப் பிரம்பினால் பக்தர்கள் தலையில் ‘உன் பாபம் போயிற்று’ என்று தட்டுவார்கள். சில பக்தர்கள் தினந்தோறும் செய்த எந்த ரகஸிய பாபங்களையும் குருவின் முன் ஒப்பித்து ஞான ஸ்நானத்துடன் மன்னிப்பு பெறுவார்கள்.

Parthenon in Rome where Romans enjoyed fights between man and lion.

8. ஸெயின் ட் பீடர் கோயிலிலுக்கு அருகிலிருப்பது ஸ்ரீகுருவின் மடம். அதற்கு ‘வெடிகன்’ என்று பெயர். இப்பொழுது அதன் தலைவராகிய ஜகத்குருவானவர் சுமார் 70 வயதுள்ளவர்; சிறந்த தபசி. இவர் மிகவும் கௌரவம் வாய்ந்தவர்.. உலக மக்களில் சுமார் மூன்றில் ஒரு பங்கினராகிய கிறிஸ்தவர்களுக்கு இந்த மடாதிபதி பரம்பரைக் குருவாவார்; நிறைந்த ஸம்பத்துள்ளவர். ஆதலால் இவ்வுலகில் இவர் ஒரு முக்கிய ஸ்ரீமான் ஆவார். அவருடைய தரிசனம் எளிதில் கிடைப்பது இல்லை; தவிரவும் கிறிஸ்தவர்களே யன்றி அயலார் அவரைத் தரிசிப்பதாயினும் தூரத்திலிருந்து மண்டியிட்டுக் கும்பிடவேண்டுமென்பது வழக்கத்திலிருந்து வருகிறது.

9.மடாதிபதியான போப் குருவைத் தரிசிப்பது மிகவும் எளிதன்று முன்னரே குறிப்பிட்டுள்ளோம். வாரத்தில் குறிப்பிட்ட நாட்களில் ஒரு காலம் குறிப்பிடப்படும்; அப்போது ஜனங்கள் கூட்டம்கூட்டமாக மடத்துக்குப் போய்க் காத்திருப்பார்கள். தூரத்திலிருந்தே அவருடைய தரிசனம் பெறலாம்; வித்துவான்களுக்கும் ஸம்பன்னர்களுக்கும் மாத்திரம் சமீபத்தில் தரிசனம். ராஜாக்களும் பிரஸித்தி வாய்ந்தவர்களும் அவரைத் தொடும் பாக்கியம் பெறுவார்கள்; அஃதாவது அவர் கையில் போட்டிருக்கிற குரு பரம்பரையாக வந்த மோதிரத்தை அவர்கள் முத்தமிடுவார்கள். ஆனால் எல்லோரும் மண்டியிட்டு நமஸ்காரம் செய்யவெண்டும். அதற்கு இஷ்டமில்லாத வர்களுக்கு போப்பின் தரிசனம் கிடைக்காது. தவிர, காணிக்கையும் உண்டு. இந்த காணிக்கையினால்தான் இம்மடமானது அபரிமிதமான ஸம்பத்துடன் கூடி விளங்குகிறது.

10. அவர்கள் மடத்துப் புஸ்தக சாலையில் இருந்தசில இந்திய ஏட்டுச் சுவடிகளுக்கு ஒரு ஜாப்தா (லிஸ்டு) இலவசமாகத் தயாரித்து நான் கொடுத்தபடியினாலும், ரோம் யூனிவர்ஸிடி மாணவர்களுக்கு உபந்நியாசம் செய்ய என்னைக் கேட்டபடியினாலும், யூனிவர்ஸிடி அத்யக்ஷர் (சான்ஸலர்) நேரே போப்பினிடத்தில் இருக்கிற கார்டினல் அவர்களுக்கு என் வருகையை எழுதினதினாலும் எனக்கு போப்பின் தரிசனத்துக்கு அனுமதி கிடைத்தது. தவிர நான் இந்தியாவிலிருந்து சென்ற சாஸ்திரியாகவும், வைதீகனாவும் இருந்ததனால் மேலே கூறிய நிபந்தனைகள் யாதும் இல்லாமல் எளிதில் ‘த்ரோம்ரூம்’ என்ற அறையில் சென்று அவரைத் திசித்தேன். அவரும் உபசாரத்துடன் என் கைகளைத் தொட்டு இழுத்துக்கொண்டு சுமார் 10 நிமிஷங்கள் பேசினார்

Globe inside the basilica

11. இந்தியாவிருந்து வந்த ஒரு ஏழை வைதிகப் பிராமணனை அவர் அவ்விதம் உபசரித்ததானது எல்லோருக்கும் வியப்பை யளித்தது. அவருடன் சிறிது நேரம் சம்பாஷித்ததிலிருந்து அவர் ஒரு உத்தமர் என்று உணரலானேன். ஆயிரக்கனக்கான பக்தர்கள் கீழே தரிசனத்துக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தபடியால் விரைவில் விடைபெற்றுத் திரும்பிவிட்டேன். போப் குருவால் ஒரு இந்திய சாஸ்திரி சமமாக உபசரிக்கப்பட்டார் என்ற செய்தியை ராய்டர் தந்தி உத்தியோகஸ்தன் ஒருவன் ‘வெடிகன்’ ஆபீஸர் மூலமாகத் தெரிந்துகொண்டு எங்கும் பத்திரிக்கைகளுக்குத் தெரிவித்துவிட்டான்; அச்செய்தி ரோம் பத்திரிகைகளிலும் அன்று மாலையிலேயே வெளியாயிற்று. அதுமுதல் நான் வெளியே செல்லும் போதெல்லாம் ‘ இவர் கீழ்தேசத்து உபதேசகர்; போப்பின் உபசாரம் பெற்றவர்’, என்று ஜனங்கள் பேசிக்கொண்டார்கள். டிராம் உதலான இடங்களில் எண்ணைக் கண்டால் எழுந்து உபசாரம் செய்யலாயினார்.

தொடரும்……………………

(இது எல்லாம் 1936ஆம் ஆண்டில் எழுதப்பட்டது என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு படிக்க வேண்டும். நான் கூட 2007, 2012 ம் ஆண்டுகளில் இரு முறை ரோம், வாட்டிகன் சென்று வந்துவிட்டேன். இப்போது இது எல்லாம் நமது இமய மலை மாதிரி புனிதத்வத்தை இழந்து சுற்றுலாத் தலங்களாக ஆகிவிட்டன!!!:– சுவாமி)
contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on March 22, 2014 • Permalink

Posted in Tamil

Tagged அரியநாயகிபுரம் பகுதி 2, போப் தரிசனம், ரோமாபுரி

Posted by Tamil and Vedas on March 22, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/03/22/%e0%ae%9c%e0%ae%95%e0%ae%a4%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%af%81%e0%ae%b0%e0%af%81-%e0%ae%aa%e0%af%8b%e0%ae%aa%e0%af%8d-%e0%ae%a4%e0%ae%b0%e0%ae%bf%e0%ae%9a%e0%ae%a9%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%85%e0%ae%b0/

‘Kaa te Kaantaa ? Kaste Putraha?’ Who is Wife? Who is Son?

By London Swaminathan
Post No 922 Date 21st March 2014.

Hindus have been taught the purpose of life from the very beginning. Dharma, Artha, Kama, Moksha are the four values and Brahmacharya, Grihastha, Vanaprastha and Sanyasa are the four stages of life. I believe that the following verses are in support of the Vanaprastha (Forest life) stage. We must leave all the attachments at one stage. We can’t keep on worrying about our family forever. We see how all our politicians are entangled in the power struggle for getting their family members big posts or big businesses. We also see our poor friends are abused by their family members as baby sitters or care takers for life. This is the attachment we must get rid of.

When Valmiki hunted animals and robbed the passersby, Narada asked him why he did it. He told him that it was to support his family. But he agreed with Narada on one point: it is sin to rob and kill people and animals. Immediately Narada asked him whether his family members would share the sins he committed. Valmiki, the hunter, told Narada that it was a thought provoking question and he would run home and find the answer. He came back very soon saying neither his wife nor his children were ready to share his sins. Narada taught him the Mantra ‘Rama’ to escape from the sins he committed for his family. That changed his life. He attained wisdom sooner than the Buddha. A sinner turned in to a saint! He got rid of the attachments with the magic word RAMA and became an enlightened soul.

Adi Shankara advises us to come out of attachments in Bhaja Govindam:–

Kaa te kaantaa kaste putrah
Samsaaroyam ateeva vichitrah
Kasya tvam kah kuta aayaatah
Tattvam chintaya tadiha bhraatah (8)

Who is your wife? Who is your son? Supremely wonderful, indeed, is this empirical process! Of whom are you? Who are you? From where have you come? O brother, think of that Truth here.
Dr T M P Mahadevan comments on this sloka:

“Family relations and institution of the household have only a limited value. They have value in so far as they serve to liberate the individual from ego-centred existence. But when they have served their purpose, they must be left behind. Family is the home of trial and testing; it is not one’s destination. This does not mean that he should be cruel to them or hate them; nor even that he should be callous to their interests. What it means is that he should no longer regard them as his property, nor himself as their property”.

Another verse from Bhaja Govindam runs like this:
Ka te kanta – dhana – gata – cinta
Vatula kim tava nasty niyanta
Trijagati sajjana – sangatir eka
Bhavati bhavarnava tarane nauka (13)

Why worry about wife, wealth etc, O, Crazy one; is there not for you the one who ordains? In the three worlds, it is only the association with good people that can serve as the boat that can carry one across the sea of birth.
Bhaja Govindam, verse 13, by Adi Shankara.

Lord Krishna in the Bhagavad Gita (13-9) says

Non- attachment, non-identification of the self with son, wife, home and the rest and constant even mindedness on the attainment of the desirable and the undesirable (is good)
Appar questions family attachments in a Thevaram Hymn:–

One of the Four Great Tamil Saivite Saints, Appar alias Tirunavukkarasu, lived in the seventh century AD. His 4900 verses are part of the Thevaram anthology. Following verse is the echo of Adi Shankara’s Bhaja Govindam:

Who is father? Who indeed is mother? Who are our
Co- siblings? Who is wife? Who are sons? Who indeed
Are ourselves? How did we come into being?
How do we depart? This is sheer gramarye; At this
Feel not happy; O ye that think on these, listen to what
I say He sports in his crown the lovely crescent
And the bright serpent; He is our father; His holy name is
Namasivaya. They that chant this name
When they rise up, will abide in the empyrean. — 6-919,Thevaram

( N.B.I have already argued in one of my posts, that Adi Shankara lived before Christ and the later Abhinava Shankara was confused with Adi Shankara by the scholars. I have given enough proofs from Tamil literature to support my argument. The above verse also shows that he copied it from Adi Shankara. I am following Kanchi Paramacharya in dating Adi Shankara. My main evidence comes from the Rope/Snake analogy which was copied from Shankara by a Greek philosopher of First Century AD).

Pattinathar

Another Tamil saint Pattinathar also sang on the same theme:

1.Like the woodcutter felling a tree, if Time should
Fell the body, the woman that hugged it in the past
And the children also bewail vociferously;
They will come as far as the crematory;
Will they take a step beyond it,
Oh Lord, Kachi Ekampa? (verse2, Tiruvekampamalai)

2.Wife, children, happiness of domestic life
Stop at the doors, the kinsfolk, at the crematory;
What may the help on your way? (verse 12, General)

3.My mother – the one that bore me – called me a corpse
And forsook me; my wife around whose neck
I have strung the golden Taali lamented and said:
“Let it go away”. My sons who received all from me,
Made circumambulations at the crematory
And broke the ritual pot.
And there is none save Yours, oh Lord! (verse 28)

Tamil hymns were translated in to English by ‘Sekkizar Adippodi’
Dr T N Ramachandran of Thanjavur.

Tamil Film Song

Famous Tamil poet and lyricist Kannadasan wrote a song for the film ‘Pada Kanikkai ‘with Bhagavad Gita, Adi Shankara, Appar and Pattinathar in mind. He gave the gist of these hymns in his film song “All Relationship ends at home, it is your wife who comes up to the street corner, your son up to the crematorium and who comes with you until the end of your journey? In Tamil Veedu Varai Uravu, Veethi Varai Manaivi, Kaadu Varai Pillay, Kadaisi Varai Yaaro?

Contact swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on March 21, 2014 • Permalink

Posted in Sanskrit Literature

Tagged Appar, Bhaja Govindam, Detachment, Kannadasan songs, Pattinathar

Posted by Tamil and Vedas on March 21, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/03/21/kaa-te-kaantaa-kaste-putraha-who-is-wife-who-is-son/

வீடு வரை உறவு, கடைசி வரை யாரோ?

கட்டுரையாளர்: லண்டன் சுவாமிநாதன்
கட்டுரை எண்:- 921 தேதி 21 மார்ச் 2014.

கவிஞர் கண்ணதாசன், இந்து மதக் கருத்துக்களில் ஊறித் திளைத்தவர். அவர் பிறந்த செட்டியார் ஜாதி, கோவில்களையும், கோவில்களைப் போற்றிய பெரியோர்களையும் இரண்டு கண்களாகக் கருதிப் பாதுகாத்த ஜாதி. தெய்வத் தமிழ் தழைத்தோங்க உடல், பொருள், ஆவியைக் கொடுத்த ஜாதி. பொருளை நாடிப் பிழைத்த ஜாதியானாலும் “செம் பொருளை” மறவாத ஜாதி. தர்ம ,அர்த்த, காம, மோக்ஷ என்ற நான்கு புருஷார்த்தங்களில் அர்தத்துக்கும் காமத்துக்கும் (பொருள் தேடல், இன்பம் நாடல்) வரையறையாக தர்மத்தையும் மோக்ஷத்தையும் (அறம், வீடு பேறு) வைத்துக் கொண்டு வாழ்ந்த ஜாதி. இது கண்ணதாசனின் ரத்தத்தில் ஓடியதால்— முதலில் வால்மீகி போல மற வாழ்க்கை நடத்தினாலும்– பின்னர் அற வாழ்வில் நுழைந்தார். அவருக்கு ஊற்றுணர்ச்சியாக விளங்கிய பெரியோர்கள் ஆதி சங்கரர், அப்பர்,, பட்டினத்தார் முதலியோர் என்பதை அவரது பாடலே காட்டும். இதோ ஒரு சான்று:

திரைப்படம்: பாதகாணிக்கை
இயற்றியவர்: கவிஞர் கண்ணதாசன்

ஆடிய ஆட்டம் என்ன? பேசிய வார்த்தை என்ன?
தேடிய செல்வம் என்ன? திரண்டதோர் சுற்றம் என்ன?
கூடு விட்டு ஆவி போனால் கூடவே வருவதென்ன?
வீடு வரை உறவு வீதி வரை மனைவி
காடு வரை பிள்ளை கடைசி வரை யாரோ?
வீடு வரை உறவு வீதி வரை மனைவி
காடு வரை பிள்ளை கடைசி வரை யாரோ?
ஆடும் வரை ஆட்டம் ஆயிரத்தில் நாட்டம்
ஆடும் வரை ஆட்டம் ஆயிரத்தில் நாட்டம்
கூடி வரும் கூட்டம் கொள்ளி வரை வருமா?

பட்டினத்தார் சொன்னது:

பழந்தமிழ்நாட்டின் ‘பில் கேட்ஸ்’, ‘லெட்சுமி மித்தல்’ — பட்டினத்தார். பத்தாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த அந்தப் பணக்காரருக்கு “காதற்ற ஊசி” மூலம் ஞானம் பிறந்தது. புத்தர் போதி (அரச) மரத்துக்கடியில் பல்லாண்டு தவம் செய்து ஞானோதயம் பெற்றார். பட்டினத்தாருக்கோ ‘பட்’டெனப் பிறந்தது பட்டறிவு! இதோ அவரது பாடல்:

கட்டி அணைத்திடும் பெண்டீரும் மக்களும் காலத்தச்சன்
வெட்டி முறிக்கும் மரம் போல் சரீரத்தை வீழ்த்திவிட்டால்
கொட்டி முழக்கி அழுவார் மயானம் குறுகிய அப்பால்
எட்டி அடி வைப்பரோ இறைவா கச்சி ஏகம்பனே (2, திருவேகம்பமாலை)

மனையாளும் மக்களும் வாழ்வும் தனமும் தன் வாயில் மட்டே
இனமான சுற்றம் மயானம் மட்டே, வழிக்கு ஏது துணை ?
தினையாமனவு எள் அளவாகினும் முன்பு செய்த தவம்
தனை ஆள என்றும் பரலோகம் சித்திக்கும் சத்தியமே (12,பொது)

பொருள்: முன்னர் செய்த தவம் தினை அளவோ எள் அளவோ இருந்தாலும் போதும். அது கூடவே வந்து பரலோகத்தில் நல்ல கதி கிடைக்க சத்தியமாக உதவும்.

இன்னொரு பாடலிலும்
என் பெற்ற தாயாரும் என்னைப் பிணம் என்று இகழ்ந்துவிட்டார்
பொன் பெற்ற மாதரும் போ என்று சொல்லிப் புலம்பிவிட்டார்
கொன்பெற்ற மைந்தரும் பின் வலம் வந்து குடம் உடைத்தார்
உன் பற்று ஒழிய ஒரு பற்றுமிலை உடையவனே (28,பொது)

பொருள்: என்னைப் பெற்ற தாயார் ,’மகனே, பிணமாப் போயிட்டியே’ – என்று அழுது, அத்தோடு நிறுத்திவிட்டாள். நான் கழுத்தில் பொன் தாலி மாட்டிய என் மனைவியோ, அழுது புலம்பி விட்டு, ‘சடலத்தைத் தூக்கிட்டுப் போங்க’ என்று சொல்லிவிட்டாள். என் சொத்துக்களை எல்லாம் எழுதி வாங்கிய என் மகன்கள், என் சடலத்தைச் சுற்றி வந்து பானையைப் ஓட்டு உடைத்துவிட்டுப் போய்விட்டாங்க. இறைவா உன்னைத் தவிர, வேறு யாரும் இல்லையப்பா!

இப்படிப் பட்டினத்தாரைப் பாட வைத்தவர் அப்பர் பெருமான். அவரும் குடும்பப் பற்றுகளை அறவே துறந்தவர்:

அப்பர் எழுப்பும் கேள்விகள்

தந்தை யார்? தாய் யார்? உடன்பிறந்தார்,
தாரம், ஆர்? புத்திரர் ஆர் அதாம்தாம் ஆரே?
வந்த ஆறு எங்ங்அனே? போம் ஆறு ஏதோ?
மாயம் ஆம்; இதற்கு ஏதும் மகிழ் வேண்டா!
சிந்தையீர்! உமக்கு ஒன்று சொல்லக் கேண்மின்;
திகழ் மதியும் வாள் அரவும் திளைக்கும் சென்னி
எந்தையார் திரு நாமம் “நமச்சிவாய”
என்று எழுவார்க்கு இரு விசும்பில் இருக்கல் ஆமே.
——918, ஆறாம் திருமுறை

பொருள்: எளிய தமிழ். பொருளே தேவை இல்லை. சிந்திக்கும் திறம் படைத்த அறிவாளிகளே, ஒன்று மட்டும் சொல்கிறேன். நமச்சிவாய என்று சொல்லிக் கொண்டு தினமும் படுக்கையில் இருந்து எழுந்திருங்கள். மேற்கண்ட கேள்விகளுக்கு விடை கிடைப்பதோடு சுவர்க்கமும் கிடைக்கும்.

ஆதிசங்கரர் பாடியது
அப்பர் இப்படிப் பாடுவதற்கு ஊற்றுணர்ச்சி தந்தவர் ஆதி சங்கரர்; அவரது பஜ கோவிந்தம் அற்புதமான ஒரு துதி. ஒவ்வொரு பாடலுக்கும் ஒரு பெரிய புத்தகம் எழுதும் அளவுக்கு ஆழமான கருத்துக்கள்! அவர் பாடுகிறார்:

காதே காந்தா, கஸ்தே புத்ர:
சம்சாரோ அயம் அதீவ விசித்ர:
கஸ்ய த்வம், க: குத ஆயாத-
ஸ்தத்வம் சிந்தய ததிஹ ப்ராத:
———பாடல் 8, பஜ கோவிந்தம்

பொருள்: மனைவி யார்? மகன் யார்? என்ன அதிசயமான உறவுகள் இவை!! நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்? சகோதரனே, இந்த உண்மையைக் கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பார்.

குடும்பத்தைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, குடும்பப் பொறுப்புகளை எல்லாம் உதறிவிட்டு வெளியே வா என்று சொல்லவில்லை. இந்து மதம் ஒன்றுதான் உலகில் மனித வாழ்வை ,அழகாக ,நான்கு கூறு போட்டுக் கொடுத்திருக்கிறது. 1.பிரம்மசர்யம்: படிப்பு ஒன்றே உனக்கு லட்சியம் 2. க்ருஹஸ்த: கல்யாணம் செய்து இன்பத்தை அனுபவித்துக் குடும்பத்தை காப்பாற்று 3. வானப் பிரஸ்தம்: ஒரு கட்டத்தில் பற்றை எல்லாம் விட்டு விட்டு, தாமரை இலைத் தண்ணீர் போல இரு 4.சந்யாசம்: முற்றும் துற. பற்றுக, பற்றற்றான் பற்றை; (எதற்காக?) அப்பற்றைப் பற்றுக, பற்று விடற்கு (வள்ளுவன் குறள்)

(குறிப்பு: அப்பர் பெருமானுக்கு முன் வாழ்ந்தவர் ஆதி சங்கரர்– என்று போதுமான தமிழ் இலக்கியச் சான்றுகளோடு நான் எழுதிய கட்டுரை இதே பிளாக்—கில் உள்ளது. காஞ்சி பரமாச்சார்ய சுவாமிகள் சொல்லுவது போல ஆதி சங்கரர், கிறிஸ்துவுக்கு முந்தைய காலத்தில் வாழ்ந்தவர். மேலே உள்ள அப்பர் பாடலையும் பஜ கோவிந்தத்தையும் ஒப்பிட்டால் இது மேலும் தெளிவாகும். குறிப்பாக, சொற்றொடர்களைக் கவனிக்கவும்)

கீதையிலேயே உள்ளது
ஆதி சங்கரருக்கும் அனைத்து சாது சந்யாசிகளுக்கும் இக் கருத்தை வழங்கியவர் கண்ண பிரான் ஆவார். பகவத் கீதையிலேயே இகருத்து உள்ளது:–

அஸக்திர் அனபிஷ்வங்க: புத்ர தார க்ருஹாதிஷு
நித்யம் ச ஸமச்சித்தத்வம் இஷ்டானிஷ்டோபபத்திஷு (13—9)

பொருள்: மக்கள், மனைவி, மனை முதலியவற்றில் பற்றின்மை, அபிமானமின்மை, இஷ்டமுள்ளதும் இஷ்டமில்லாததும் வாய்த்தபோதும் கூட மன அமைதி (சமச்சித்தம்)———– (ஞானம் என்று கூறப்படும்).

ஆக கண்ணன் முதல் கண்ணதாசன் வரை கூறுவது ஒன்றே!

Contac swami_48@yahoo.com

Leave a comment

by Tamil and Vedas on March 21, 2014 • Permalink

Posted in Tamil, Tamil Literature

Tagged தத்துவப் பாடல்கள், பற்றை விடு, வீடு வரை உறவு

Posted by Tamil and Vedas on March 21, 2014

https://tamilandvedas.com/2014/03/21/%e0%ae%b5%e0%af%80%e0%ae%9f%e0%af%81-%e0%ae%b5%e0%ae%b0%e0%af%88-%e0%ae%89%e0%ae%b1%e0%ae%b5%e0%af%81-%e0%ae%95%e0%ae%9f%e0%af%88%e0%ae%9a%e0%ae%bf-%e0%ae%b5%e0%ae%b0%e0%af%88-%e0%ae%af%e0%ae%be/

Tamil and Vedas

கிருஷ்ணார்ஜுனர்: பரமஹம்ஸ விவேகானந்தர் அவதார ரகசியம்!

Do you want Ladder or Boat to reach God?

ஏணியா, தோணியா? எது வேண்டும்?

1500 ஆண்டு பிராமண ஆட்சியின் வீழ்ச்சி!

Fall of Brahmin Kingdoms in Pakistan & Afghanistan

காலா! என் காலருகே வாடா! ஞானிகளின் ஞானத் திமிர்!!

Andal by C.Subrahmanya Bharati

ஜகத்குரு போப் தரிசனம்–அரியநாயகிபுரம் ஐயரின் வடதுருவப் பயணம்-Part 2

‘Kaa te Kaantaa ? Kaste Putraha?’ Who is Wife? Who is Son?

வீடு வரை உறவு, கடைசி வரை யாரோ?

Categories

Archives

Tag Cloud

Blog Stats

Follow Blog via Email

Click here to ‘Like’ this page on Facebook!

Bugscore